Eurokinissi |
Μέρες ολόκληρες περιμένουν στην ουρά χιλιάδες μετανάστες εργάτες για να ανανεώσουν την άδεια παραμονής τους |
Με μια ντουντούκα που τους καλούσε να συμμετάσχουν μαζικά στο τριήμερο στο ΦΙΞ και να οργανωθούν στα ταξικά συνδικάτα και μοιράζοντας ανακοινώσεις του ΚΚΕ γραμμένες σε πολλές γλώσσες, κουβέντιασαν μαζί τους για την ανεργία, το δυσβάσταχτο κόστος ζωής, την εκμετάλλευση και την τρομοκρατία που βιώνουν καθημερινά από την εργοδοσία, για το μέλλον των παιδιών τους.
Η Μαρία Γ., από τη Ρουμανία, ήρθε στην Ελλάδα πριν από 12 χρόνια, μετά την ανατροπή του σοσιαλιστικού συστήματος στη χώρα της. Στην αρχή μόνη της, μετά ήρθαν και τα τρία παιδιά της. «Για να μπορέσουμε να ζήσουμε», μας είπε χαρακτηριστικά. Δουλεύει ως οικιακή βοηθός για κάτι παραπάνω από 500 ευρώ το μήνα. Η κρατική μέριμνα για τη μητέρα και τα παιδιά, ανύπαρκτη. Οπως άλλωστε και για την Ελληνίδα μάνα και τα παιδιά της. «Κάθε δυο χρόνια πρέπει να ανανεώνουμε την άδεια παραμονής. Η διαδικασία είναι πολύ χρονοβόρα και πολλές φορές εγώ και τα παιδιά μου δεν μπορούσαμε να πάμε στις διακοπές στη Ρουμανία, επειδή δεν είχε εκδοθεί ακόμα η άδεια», συμπληρώνει.
Κυνηγημένος από τον ιμπεριαλισμό έφυγε το 1991 ο Χιλάλ από το Ιράκ και ήρθε στην Ελλάδα. Από τότε ζει εδώ με τη γυναίκα του, που κατάγεται από τις Φιλιππίνες, και το παιδί τους. Ωστόσο, η αναζήτηση «καλύτερης ζωής» δε σταματά εδώ για το νεαρό ζευγάρι. Εχουν αποφασίσει να μεταναστεύσουν ξανά, στην Αυστραλία αυτή τη φορά. «Στην αρχή ήταν καλά εδώ. Το ευρώ μας τσάκισε. Κάθε χρόνο και χειρότερα», λέει αναφερόμενος στην ακρίβεια.