Επίκληση της νομιμότητας κάνουν κι αυτοί που στήνουν προβοκάτσιες για να τις επικαλεστούν στη συνέχεια ζητώντας εφαρμογή του νόμου. Μόνο που πάνω στη στοχοπροσήλωσή τους αποκαλύπτονται. Οπως ο χτεσινός, που έσπευσε να δει ως και πραξικόπημα σε μια σχολή για να το συνδέσει άμεσα με το μόνιμο τρόμο της τάξης του: Την έμπρακτη αμφισβήτηση της αστικής νομιμότητας όχι από επαναστάτες - μαϊμού, αλλά από ένα πραγματικό επαναστατικό μαζικό κίνημα διαμορφωμένο με τη συμμετοχή της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού. Συμμαχίες προσπαθεί να εξασφαλίσει ο αστός ανάμεσα σε φοβισμένα μικροαστικά στρώματα. Ο φόβος του; Η αντικειμενική προοπτική ανάπτυξης της επαναστατικής διαδικασίας. Μήπως ακριβώς αυτήν προσπαθεί να ξορκίσει; Οπως και να 'χει, όσα όπλα κι αν συσσωρεύουν, το «πεπρωμένο φυγείν αδύνατο» για τους αστούς. Και πεπρωμένο με την έννοια της νομοτέλειας είναι η ανατροπή του συστήματός τους ως ιστορικά ξεπερασμένου. Το αίτημα για Λαϊκή Εξουσία είναι και πάλι στο προσκήνιο.
Ισχύει παντού το «μέτρα αντίστροφα» και στα περί νομιμότητας, και στα περί γνώσης. Το ενδιαφέρον του ΟΟΣΑ δεν αφορά στη γνώση, αλλά στις δεξιότητες που το κεφάλαιο θέλει να έχουν οι εργάτες. Αρα, και η ανησυχία του ιμπεριαλιστικού οργανισμού μάς αφήνει παγερά αδιάφορους. Αλλο η ενιαία πλήρης γνώση για όλα τα παιδιά κι άλλο ο διαχωρισμός και η κατηγοριοποίησή τους από νωρίς, ώστε να ανταποκρίνονται σε κριτήρια τύπου «PISA».
Οι παρατηρήσεις για τα παιδικά βιβλία αντανακλούν την πραγματικότητα του συστήματος. Δεν είναι θέμα προθέσεων, είναι καθρέφτης του σάπιου, που δεν μπορεί να παράγει παρά μόνο σάπιο. Επιβεβαιώνει και έτσι την ανάγκη ανατροπής του.
Κάλπικη η επισήμανση ότι αντί για βούτυρο η κυβέρνηση επέλεξε κανόνια. Και χτες έτσι συνέβαινε. Μόνο που τα κανόνια ήταν αμερικάνικα. Τώρα, απλά, μπήκε κι άλλος έμπορας στο παιχνίδι και προφανώς αυτό δυσαρεστεί τους υπερασπιστές του μόνιμου και σταθερού προμηθευτή μας. Εχουν ενδιαφέρον οι ανακατατάξεις στο ιμπεριαλιστικό σύστημα.
Ασχετο: Κάτι παράξενες συμπτώσεις: Και το ΒΗΜΑ, και η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ μιλάνε για «πραξικόπημα» στο Πάντειο. Κάτι ξέρουν από πραξικόπημα οι εφημερίδες της αστικής τάξης, δε θα άφηναν αναξιοποίητη μια προβοκάτσια. Και οι δυο κρύβουν το γεγονός ότι οι φοιτητές στη μεγάλη πλειοψηφία τους δεν πήγαν καν να ψηφίσουν ακριβώς για να μη νομιμοποιήσουν ένα νόμο ήδη καταδικασμένο στις συνειδήσεις τους. Η απόκρυψη αυτής της λεπτομέρειας αποκαλύπτει και το στήσιμο της όλης υπόθεσης.