Μπροστά στην «αντιλαϊκή συμμαχία» των δυνάμεων του κεφαλαίου και της αντίδρασης, το ΚΚΕ προτείνει την άμεση ενεργοποίηση των πρωτοπόρων λαϊκών και ταξικών δυνάμεων της κοινωνίας, ώστε να δημιουργηθούν προϋποθέσεις κοινής δράσης των εργατοϋπαλλήλων με τους αυτοαπασχολούμενους και τη φτωχή αγροτιά. Στόχος της λαϊκής κινητοποίησης θα είναι ταυτόχρονα η αγωνιστική απόκρουση των συνεπειών της κρίσης, αλλά και οι διεκδικήσεις για τη βελτίωση των συνθηκών ζωής των λαϊκών στρωμάτων.
Το ΚΚΕ, από τις αρχές του προηγούμενου φθινοπώρου, με στόχο τη θωράκιση των εργαζομένων ενόψει της κρίσης, κατέθεσε στη Βουλή τρία σχέδια νόμου:
1) Για την προστασία του λαϊκού εισοδήματος.
2) Για τη διασφάλιση των αποθεματικών των Ασφαλιστικών Ταμείων.
3) Μέτρα για την προστασία των ανέργων.
Παράλληλα, για την ανακούφιση των οικονομικά ασθενέστερων, έχει διατυπώσει μια σειρά προτάσεις, μεταξύ των οποίων:
Οπως τονίζει το ΚΚΕ, τώρα είναι η ώρα να ξεδιπλωθεί η λαϊκή αντεπίθεση για:
Το ΚΚΕ υψώνει το σύνθημα της αντεπίθεσης, που απαιτεί καταδίκη και της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ και ταυτόχρονη δυναμική απάντηση στο ρεφορμισμό και τον οπορτουνισμό, ετοιμότητα αντίστασης σε κάθε μορφής εναλλακτικό σχέδιο μέσω ΣΥΡΙΖΑ και ΛΑ.Ο.Σ.
Η αντεπίθεση, η αντιστροφή της σημερινής πορείας που μόνο συνεχή επιδείνωση και βάσανα θα φέρει στην εργατική τάξη, στα λαϊκά στρώματα της πόλης και της υπαίθρου, στη νεολαία και τις γυναίκες, έχει ως βασική προϋπόθεση την ισχυροποίηση του ΚΚΕ, του εργατικού κινήματος με ταξικό προσανατολισμό, προώθηση κοινής δράσης και συμμαχίας ανάμεσα στην εργατική τάξη, τους αυτοαπασχολούμενους στα αστικά κέντρα, τους μικρούς επαγγελματίες, τους μικροπαραγωγούς αγρότες, που αποτελούν σήμερα τις αντιμονοπωλιακές αντιιμπεριαλιστικές κοινωνικές δυνάμεις. Τις μόνες ικανές δυνάμεις να επιβάλουν αλλαγή συσχετισμών, να πυροδοτήσουν θετικές διεργασίες στο πολιτικό επίπεδο, για να αλλάξει χέρια η εξουσία.
Η οικονομική κρίση αναδείχνει τα ιστορικά όρια του καπιταλιστικού συστήματος, την αναρχία της παραγωγής, τη δυσαναλογία της ανάπτυξης μεταξύ τομέων και κλάδων, την αντίθεση μεταξύ παραγωγής και κατανάλωσης, που οξύνεται καθώς μειώνεται το βιοτικό επίπεδο της εργατικής τάξης και περιορίζεται η καταναλωτική της δύναμη. Αναδεικνύει την ανάγκη της κοινωνικοποίησης και συνεταιριστικοποίησης, του πανεθνικού σχεδιασμού, του εργατικού, κοινωνικού ελέγχου.