Κάθησα να γράψω το βδομαδιάτικό μου κομμάτι μ' ένα θέμα απ' αυτά που απασχολούν τον τόπο μας, όμως το σχέδιο άλλαξε, γιατί προέκυψε το δικό μου πρόβλημα που είναι «μία ακόμα απορία» κοντά στις τόσες που έχω. Οχι καινούρια. Κάθε άλλο. Και ίσως επειδή είναι παλιά, να είναι πιο βασανιστική. Είναι μία απορία, που έχω, και μια νομίζω πως την καταλαβαίνω και την εξηγώ, και μια δεν την καταλαβαίνω ή αρνούμαι να την καταλάβω και τότε νιώθω μοναξιά. Και σε τέτοιες περιπτώσεις καταφεύγω στον αυτοσαρκασμό ή σ' ένα χιούμορ βασισμένο στον παραλογισμό.
Ωραία, λοιπόν. Ας μιλήσουμε για το πρόβλημά μου. Για την απορία μου, συγκεκριμένα. Ας μιλήσουμε γι' αυτή. Στην αρχή δεν ήθελα, γιατί μου φαινόταν εγωιστικό. Ποιος νοιάζεται για τις προσωπικές μου σκέψεις; Ομως, άλλαξα γνώμη. Θα είναι κι άλλοι πολλοί σαν και μένα. Εγωιστικό θα ήταν να πιστεύω ότι είμαι ο ένας και μοναδικός. Ας τα πούμε, λοιπόν.
Κάθησα να γράψω, όπως έλεγα, και πριν προλάβω να τακτοποιήσω τα πράγματά μου πάνω στο γραφείο, χτύπησε το τηλέφωνο. Ηταν ένας παλιός μου μαθητής. Η φωνή του ακούστηκε γελαστή. «Δάσκαλε, πιάστηκες αδιάβαστος». «Τι τρέχει, Αντώνη;». «Να, πέντε της παρέας μας, σου κάνανε, ξεχωριστά ο καθένας, μια ερώτηση για διαφορετικά θέματα κι εσύ τους ξεφορτώθηκες με την ίδια απάντηση». «Μου κάνεις τη χάρη Αντώνη, να με πάρεις αύριο να τα πούμε;». «Αύριο δάσκαλε, θα έρθουμε όλοι μαζί να τα πούμε», είπε γελώντας ο Αντώνης.
Μόλις κλείσαμε, θυμήθηκα τι εννοούσε. Με είχανε πάρει τα παιδιά στο τηλέφωνο, ο ένας για την τροποποίηση του Συντάγματος, ο άλλος για τον τρομονόμο, το ασυμβίβαστο του επαγγέλματος με τη βουλευτική ιδιότητα κλπ. Η απάντησή μου, πράγματι, ήταν η ίδια προς όλους. Κι η απάντησή μου είναι και η απορία μου. Ως πότε θα συζητάμε με ανθρώπους που παρανομούν και είναι συνυπεύθυνοι για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας; Ποιος αμφιβάλλει ότι ξέρανε για το απεμπλουτισμένο ουράνιο; «Κανείς», λέτε εσείς. «Πριτς», σου λένε αυτοί. Σου τραβάνε μια ψηφοφορία και με την πλειοψηφία του ΠΑΣΟΚ και, στην ανάγκη, και ...τη βοήθεια της ΝΔ, σου βγάζουν απόφαση, που να λέει όχι μόνο ότι δεν ξέρανε για τις μπόμπες με το απεμπλουτισμένο ουράνιο, αλλά δεν ξέρανε ακόμα ...ούτε ότι βομβαρδίστηκε η Γιουγκοσλαβία! Οταν δεν έχεις την εντιμότητα να τηρήσεις το νόμο που εσύ έφτιαξες, ακόμα κι όταν δε σε συμφέρει, τι τους θες τους καινούριους; Για να τους συναντάς μπροστά σου και να σου δίνονται περισσότερες ευκαιρίες να τραυματίζεις την αξιοπρέπειά σου; Είναι ωραία γκόμενα η αξιοπρέπεια κι όταν τη σκοτώσεις και τη χάσεις, πονάς, όσο χαμηλά κι αν έχεις πέσει.
Για το «ασυμβίβαστο», πάλι, του βουλευτή και επαγγελματία, τι να πεις; Χιλιάδες επιχειρήματα «υπέρ» και «κατά». Ενα που ξεχώρισα ήταν ότι: Αν οι βουλευτές, δεν μπορούν να εξασκήσουν το επάγγελμά τους και περιμένουν να ζήσουν από το μισθό τους, θα μεταβληθούν σε υπαλλήλους χωρίς καμιά πρωτοβουλία. Εδώ γελάνε. Είδατε τώρα που επιτρέπεται στον βουλευτή να εξασκήσει το επάγγελμά του, κανέναν απ' αυτούς να διαμαρτύρεται και να ξεφεύγει από την ψηφοφορία «των αμνών»; «Αλί, που το 'χει η κούτρα του να κατεβάζει ψείρες», θα έλεγε η μάνα μου, που πότε θύμιζε Χριστό και πότε Κολοκοτρώνη.
Και, βέβαια, έχω απορίες. Μπορεί να φαίνεται παράξενο για την ηλικία μου, αλλά έχω. Πριν από μερικά χρόνια, βρήκαν ένα φορτηγάκι (Βαν), που είχε μέσα ασύρματους, τηλέφωνα, όπλα κι ό,τι χρειάζεται μια μερακλίδικη τρομοκρατική ομάδα, αλλά δεν ήταν ελληνικό. Το παράδωσαν στους ξένους κι ούτε ξανάγινε κουβέντα. Οι νόμοι μάς καλύπτουν. Δε χρειάζονται καινούριοι νόμοι. Φιλότιμο χρειάζεται.
Αυτά έχω να πω στους πρώην μαθητές μου, όταν έρθουν να με ρωτήσουν ξανά για τα επιμέρους θέματα, που, τάχα, απασχολούν τη Βουλή. Οταν καίγεται το σπίτι σου, τρέχεις να σβήσεις τη φωτιά. Δεν πας στο κομμωτήριο να κάνεις «μανικιούρ». Καιγόμαστε. Χρειαζόμαστε την καλύτερη Πυροσβεστική Υπηρεσία και υπάρχει μόνο μία: Το ΑΑΔΜ. Το ΛΑΪΚΟ ΜΕΤΩΠΟ.
Του
Τίτου ΒΑΝΔΗ