Μέλη και φίλοι του ΚΚΕ συναντήθηκαν έξω από τα κεντρικά γραφεία του Κόμματος στην οδό Εγνατίας και με πορεία κατευθύνθηκαν στο χώρο της εκδήλωσης, στη συμβολή των οδών Αγίας Σοφίας και Γεωργίου Σταύρου.
Εκεί μίλησε ο Ζήσης Λυμπερίδης, μέλος της Γραμματείας της ΚΕ του ΚΚΕ, ο οποίος αμέσως μετά έκανε και τα αποκαλυπτήρια της τιμητικής πλάκας που τοποθετήθηκε στο σημείο για να παραμένει ζωντανή η ιστορία.
Ο Γιάννης Ζέβγος, αναπληρωματικό μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ και ηγετικό στέλεχος του ΕΑΜ, βρισκόταν από τις πρώτες μέρες του Φλεβάρη του 1947 στη Θεσσαλονίκη, επικεφαλής αντιπροσωπείας του ΕΑΜ. Αποστολή τους ήταν να αποκαλύψουν το όργιο της εγκληματικής τρομοκρατίας στη διεθνή Επιτροπή του ΟΗΕ, που, εγκατεστημένη εκείνη την περίοδο στη συμπρωτεύουσα, ...διερευνούσε την κατάσταση στην ελληνική ύπαιθρο, όπως αυτή είχε διαμορφωθεί, μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας.
Την Πέμπτη 20 Μάρτη του 1947, λίγες στιγμές πριν από τη δολοφονία του, είχε πάει στα γραφεία της εφημερίδας «Αγωνιστής», όπου είχε γράψει ένα ακόμη υπόμνημα προς την Επιτροπή του ΟΗΕ, με νέα στοιχεία διωγμών και άλλων αντιδραστικών ενεργειών από τους κρατικούς και παρακρατικούς μηχανισμούς και συμμορίες.
Η πλάκα στο σημείο που δολοφονήθηκε ο Γ. Ζέβγος |
Στην ομιλία του, ο Ζήσης Λυμπερίδης αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων, στα διδάγματα από τη μεγάλη λαϊκή εποποιία: «70 χρόνια μετά, οι εργαζόμενοι, οι αυτοαπασχολούμενοι, οι νέοι και οι γυναίκες των λαϊκών στρωμάτων, βρίσκονται μπροστά στα ίδια μεγάλα προβλήματα όπως και τότε - φτώχεια, ανεργία (...). Με την απειλή της γενίκευσης του ιμπεριαλιστικού πολέμου στην περιοχή μας. Βρίσκονται μπροστά σε νέα μεγάλα διλήμματα. Θα συνεχίσουν να δέχονται μοιρολατρικά την όλο και πιο βάρβαρη πολιτική που τους μαραζώνει τη ζωή, με τη δικαιολογία ότι τίποτε δεν αλλάζει και την επιλογή του "μικρότερου" κάθε φορά κακού, ή θα πάρουν την υπόθεση στα χέρια τους δείχνοντας εμπιστοσύνη στην αστείρευτη δύναμη που έχει ο λαός όταν αποφασίσει να ανατρέψει τους μεγαλοκαρχαρίες και να ορίσει τα πράγματα σύμφωνα με τις δικές του ανάγκες;
(...) Ιδιαίτερα σήμερα, που ο κίνδυνος γενικευμένου ιμπεριαλιστικού πολέμου είναι φανερός, ο εργαζόμενος λαός πρέπει να βρίσκεται σε διαρκή ετοιμότητα και σε κινητοποίηση.
(...) Απαιτείται να δυναμώσει η λαϊκή μαζική δράση που μπορεί να προετοιμάζει και να διεκδικεί σε κάθε καμπή και στιγμή τη δική του λύση με κριτήριο τις δικές του ανάγκες. Κι αυτή βρίσκεται στη σύνδεση του καθημερινού αγώνα με τα εργατικά, λαϊκά δικαιώματα, ενάντια στην εμπλοκή και συμμετοχή της χώρας μας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς με την πάλη για την ανατροπή της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας και εξουσίας».