Η συντρόφισσα Αναστασία ήταν μία από τις χιλιάδες ατρόμητες μαχήτριες του λαού μας, που αναμετρήθηκαν με το όπλο στο χέρι με την αστική τάξη της χώρας μας και τους Αγγλοαμερικάνους ιμπεριαλιστές. Ανήκει στη γενιά των κομμουνιστών, των αλύγιστων της ταξικής πάλης που με τη ζωή και τη δράση τους θα εμπνέουν πάντα τις νεότερες γενιές.
Οι σύντροφοί της την σκέπασαν με το τιμημένο λάβαρο του ΚΚΕ, του Κόμματός της που υπηρέτησε μέχρι την τελευταία της πνοή. Δίπλα της τιμητική φρουρά στάθηκαν μέλη και στελέχη του Κόμματος, και ανάμεσά τους ο Δημήτρης Γόντικας, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ.
Η συγκλονιστική ζωή της σ. Αναστασίας ξεκινά στις 8 Οκτώβρη του 1930 στις Ανω Κλεινές της Φλώρινας. Βγήκε στο βουνό ως μαχήτρια του ΔΣΕ, στην αρχή ως νοσοκόμα και μετά τηλεφωνήτρια. Με την ανακήρυξη της Προσωρινής Δημοκρατικής Κυβέρνησης μεταφέρεται στην έδρα του Γενικού Αρχηγείου στην Πύλη, επιλέγεται για τη σχολή ασυρματιστών, περνά στον Γράμμο και παίρνει μέρος στη μεγάλη μάχη καθώς και στον ελιγμό στο Βίτσι. Παρούσα επίσης στις μάχες στο Μάλι Μάδι και στο Μπίκοβικ, καθώς και στις τελικές μάχες το καλοκαίρι του 1949. Στις 31 Αυγούστου περνά με τους τελευταίους από την Μπάτρα στην Αλβανία, φτάνοντας τελικά στην Τασκένδη, όπου παντρεύτηκε με τον Βάιο Τσατσαλίδη, επίσης μαχητή του ΔΣΕ.
Μέχρι τις τελευταίες της στιγμές παρέμεινε λεβέντισσα, όρθια και με πλήρη διαύγεια μυαλού έως τη στερνή ώρα. Τον τελευταίο αποχαιρετισμό εκφώνησε στην κηδεία ο Μιχάλης Χασιώτης, στέλεχος του ΚΚΕ, που μίλησε για τη ζωή και τη δράση της, μεταφέροντας τα συλλυπητήρια της Οργάνωσης στα παιδιά, στα εγγόνια και τους οικείους της.