Δεν υπάρχει αμφιβολία πως αυτές τις μέρες στα εδάφη της πρώην ΕΣΣΔ η πιο ξακουστή γιαγιά είναι η Αννα Ιβάνοβνα Ιβανόβα, η γιαγιά που με την κόκκινη σημαία με το σφυροδρέπανο (της ΕΣΣΔ) υποδέχτηκε τους Ουκρανούς στρατιώτες έξω από το σπίτι της, σε ένα χωριό κοντά στο Χάρκοβο, νομίζοντας πως είναι Ρώσοι. Αναλυτικά για το γεγονός έχουμε γράψει στον «Ριζοσπάστη» στις 7/5/22: Οπως φαίνεται σε βίντεο που αναρτήθηκε στο YouTube, Ουκρανοί στρατιώτες που μοιράζουν τρόφιμα σε περιοχή του Χαρκόβου, πέφτουν πάνω σε ένα ζευγάρι ηλικιωμένων. Αυτοί νομίζουν ότι πρόκειται για Ρώσους στρατιώτες και τους καλωσορίζουν. Οι Ουκρανοί αποφασίζουν να συνεχίσουν για λίγο αυτό το μπέρδεμα, μιας και το βρίσκουν εξαιρετικά διασκεδαστικό. Αρχικά, ο Ουκρανός στρατιώτης καλεί τον παππού να πει «δόξα στον Πούτιν, δόξα στα ρωσικά στρατεύματα». Ο παππούς, που φαίνεται να είδε τα ουκρανικά διακριτικά στη στολή και έχει αρχίσει να καταλαβαίνει, αρνείται. Ο στρατιώτης τού λέει ότι «αυτό είπε μόλις η σύζυγός σας».
Τη στιγμή εκείνη, η γιαγιά, η οποία ακόμη δεν έχει καταλάβει τι γίνεται, εμφανίζεται από την αυλή του σπιτιού της με μια κόκκινη σημαία, με τη σημαία της Σοβιετικής Ενωσης. «Ω! Να και η γιαγιά, με την κόκκινη σημαία υποδέχεται τα ρωσικά στρατεύματα», λέει κοροϊδευτικά ο στρατιώτης. «Απλώστε αυτό το κουρελάκι», λέει στη γιαγιά. «Ναι, τη σημαία, απλώστε την». Η γιαγιά ανεμίζοντας την κόκκινη σημαία πλησιάζει και ακολουθεί συνοπτικά ο παρακάτω διάλογος: «Μας περιμένατε;», τη ρωτάει ο στρατιώτης. «Ναι, φυσικά σας περίμενα», απαντάει η γιαγιά. «Και προσευχόμασταν και για εσάς και για τον Πούτιν και για όλο τον λαό». Ο στρατιώτης αρχίζει να της δίνει τρόφιμα «επειδή μας περιμένατε». Η γιαγιά αρνείται να τα πάρει, λέγοντας ότι «εσείς τα χρειάζεστε περισσότερο». Τότε ο στρατιώτης τής παίρνει τη σημαία, της λέει «δόξα στην Ουκρανία» και πετάει τη σημαία στο έδαφος και αρχίζει να την ποδοπατά. Η γιαγιά τότε καταλαβαίνει τι συμβαίνει, επιστρέφει τις κονσέρβες στον Ουκρανό στρατιώτη και δείχνοντας τη σημαία που αυτός ποδοπατά, του λέει: «Οι γονείς μου πολέμησαν γι' αυτήν τη σημαία»...
Η ιστορία αυτή έχει και νέα επεισόδια, μιας και το BBC έκανε ένα ολόκληρο ρεπορτάζ, με συνεντεύξεις τόσο από την γιαγιά όσο και από τους Ουκρανούς στρατιώτες, που προσπαθεί, ούτε λίγο ούτε πολύ, να τους αγιοποιήσει. Το υλικό αυτό, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, διοχετεύθηκε και σε διάφορα ελληνικά ΜΜΕ. Από τη μεριά μας, θα θέλαμε να υπογραμμίσουμε ορισμένα από αυτά που η Αννα Ιβάνοβνα διευκρινίζει: Οτι βγήκε δηλαδή με την κόκκινη σημαία για να υποδεχτεί τους στρατιώτες, γιατί θεώρησε πως όλοι οι λαοί της περιοχής θα ζήσουν μαζί και πάλι ειρηνικά, ενώ δεν υποστηρίζει τη ρωσική πολεμική επιχείρηση στην Ουκρανία και λέει: «Πώς μπορώ να υποστηρίξω κάποιους όταν οι άνθρωποί μου πεθαίνουν; Ζούμε μέσα στον φόβο και τον τρόμο». Εάν μπορούσε να μιλήσει με τον Ρώσο Πρόεδρο, θα του έλεγε: «Κάνατε λάθος. Εμείς οι Ουκρανοί εργαζόμενοι δεν κάναμε κάτι για να το αξίζουμε αυτό. Είμαστε αυτοί που υποφέρουν περισσότερο». Μιλώντας δε για τη σημαία της ΕΣΣΔ, δηλώνει πως «η κόκκινη σημαία δεν είναι η σημαία της Ρωσίας. Είναι το λάβαρο της αγάπης και της ευτυχίας σε κάθε οικογένεια, σε κάθε πόλη, σε κάθε Δημοκρατία. Οχι της αιματοχυσίας. Και όποιος πει το αντίθετο, κάνει λάθος».
Βεβαίως, η πράξη της Αννας Ιβάνοβνα, που υπερασπίστηκε την κόκκινη σημαία, όταν ο Ουκρανός στρατιώτης άρχισε να την ποδοπατά, λέγοντας «οι γονείς μου πολέμησαν γι' αυτήν τη σημαία», αξιοποιήθηκε τόσο από την προπαγάνδα της Ρωσικής Ομοσπονδίας, που επιδιώκει να παρουσιαστεί ως «συνεχιστής της ΕΣΣΔ», αλλά χωρίς τους κομμουνιστές, όσο και από την αντικομμουνιστική ουκρανική προπαγάνδα, που επιδιώκει μεταξύ άλλων να ταυτίσει την ΕΣΣΔ με τη σημερινή Ρωσία. Η ίδια η διάσημη γιαγιά βιώνει τα αποτελέσματα αυτής της προπαγανδιστικής εκμετάλλευσης από τις δύο πλευρές του ιμπεριαλιστικού πολέμου και δηλώνει πως δεν είναι χαρούμενη που την έκαναν διάσημη, κι αυτό γιατί πολλοί άνθρωποι στο χωριό της, όπου υπήρξαν θύματα μεταξύ των αμάχων, αλλά και συνολικά στην Ουκρανία, την θεωρούν «προδότρια». Στις «μυλόπετρες» της ιμπεριαλιστικής προπαγάνδας επιδιώκεται να συνθλιβεί όχι μόνο η αλήθεια αλλά και η στάση απλών ανθρώπων, που δεν συμφωνούν με την πολεμική αιματοχυσία δύο λαών, οι οποίοι μεγαλούργησαν αδελφωμένοι στα χρόνια του σοσιαλισμού.