Σάββατο 3 Μάη 1997
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Σελίδα 6
ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Στη ρότα της Πρωτομαγιάς

Θα μπορούσε να ονομαστεί και παράσταση για ένα ρόλο. Γιατί ουσιαστικά το σικέ τηλεοπτικό πάνελ την παραμονή της Πρωτομαγιάς στην ΕΤ-1, που στήθηκε ως πιστό εν μικρογραφία αντίγραφο του "κοινωνικού διαλόγου", ήταν αποκαλυπτικό για τις επιδιώξεις του συστήματος. Ηταν πράγματι μια πολιτισμένη, όπως αρέσκεται στην οικοδέσποινά της να καυχιέται, εκπομπή, όπου ο πρώτος υποτίθεται συνδικαλιστής ηγέτης της εργατικής τάξης συνδιαλέχτηκε με τον εκπρόσωπο του ΣΕΒ και τον σε ρόλο "υπεράνω όλων" υφυπουργό Εργασίας. Αφού, λοιπόν, οι εκπρόσωποι των βασικών τάξεων αυτής της σύγχρονης πολιτισμένης κοινωνίας μαζί με την υπεράνω αυτών ιστάμενη υποτίθεται κυβέρνηση μπορούν να διαλέγονται και να συνδιαλέγονται για να τα "βρουν", γιατί να μη συμβεί το ίδιο στην κοινωνία; Τι χρειάζονται οι "αναχρονιστικές" διεκδικήσεις, οι αγώνες και η ταξική πάλη, όταν όλοι είμαστε μέλη αυτής της κοινωνίας, που έχουμε υποχρέωση να την αναπτύξουμε προς όφελος όλων, άρα πρέπει να συνεργαζόμαστε ως "ισότιμοι εταίροι" γι' αυτό το σκοπό; Η αντίθετη πορεία της "σύγκρουσης" οδηγεί στη διάλυση και όχι σε λύση, όπως συμφώνησαν όλοι μαζί. Αυτό το μήνυμα επιδίωξαν να στείλουν στην εργατική τάξη, αυτόν το ρόλο έπαιξαν σ' αυτή την παράσταση και τέτοια υπηρεσία θέλησαν να προσφέρουν, ακριβώς τη στιγμή που ο χρόνος άνοιγε την 1η Μάη.

Ισως να μην μπορούσαν ή και να μην ήθελαν βέβαια να φανταστούν την εικόνα της επόμενης μέρας. Στην Αθήνα, σ' όλη την Ελλάδα, οι ταξικές δυνάμεις στο συνδικαλιστικό κίνημα κυριάρχησαν στις πρωτομαγιάτικες συγκεντρώσεις, βάζοντας γνήσια τη σφραγίδα της μαχητικής, ενωτικής πορείας ενάντια στην εργοδοσία και την κυβέρνηση, αλλά και στους κάθε λογής καμουφλαρισμένους, με το μανδύα συνδικαλιστή ηγέτη, εκπροσώπους των αντιπάλων στο κίνημα. Οι πρόσφατοι αγώνες με τα χαρακτηριστικά της μαχητικότητας, της ενότητας δράσης, της ταξικής αλληλεγγύης, της συμπαράταξης, της μεγάλης διάρκειας και των συντονισμένων πρωτοβουλιών απέδειξαν ότι το λαϊκό κίνημα δεν καταθέτει τα όπλα, ότι υπάρχει η διέξοδος της ενωμένης δράσης. Η Πρωτομαγιά είναι μια καλή πρώτη απάντηση στην τακτική του διαβόητου "κοινωνικού διαλόγου" και στην υπονόμευση της ταξικής αυτοτέλειας του συνδικαλιστικού κινήματος. Είναι επίσης μια καλή παρακαταθήκη για τη συνέχεια και τη σκληρή πραγματικότητα που διαμορφώνουν για το κίνημα και μέσα στο κίνημα. Οι συσχετισμοί στα όργανα είναι δεδομένοι, αλλά οι συσχετισμοί διαμορφώνονται στην πάλη. Αλλωστε σ'όλα τα πρωτοβάθμια σωματεία που ανέπτυξαν δράση το προηγούμενο χρονικό διάστημα για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων,που αντιστέκονται στη λογική του συμβιβασμού στον "ρεαλισμό" του συστήματος και στην υποταγή στις επιθέσεις, οι αρχαιρεσίες απέδειξαν και αυξημένη συμετοχή και ενίσχυση των συνεπών ταξικών δυνάμεων. Είναι τυχαίο οτι κινητήριος μοχλός στη δράση τους είναι ακριβώς αυτές οι δυνάμεις με τη συγκεκριμένη πολιτική εναντίωσης στην αντεργατική λαίλαπα;

Η εργατική τάξη και το συνδικαλιστικό της κίνημα μπορούν να βαδίσουν το δικό τους δρόμο για να υπερασπίσουν τα δικαιώματα που κατέκτησαν με ιδρώτα και αίμα στην ιστορική τους διαδρομή, αλλά να συνεχίζουν τους ταξικούς αγώνες για νέες κατακτήσεις. Μπορούν να βάλουν εμπόδια στην αντιδραστική αντεργατική λαίλαπα και να διαφυλάξουν το κίνημά τους από τις επιβουλές καταστροφής του απ' όπου κι αν αυτές προέρχονται. Κλειδί σ' αυτή τη δυνατότητα, όπως διαφάνηκε από τους αγώνες και επιβεβαιώνεται από την Πρωτομαγιά, είναι η κυψέλη, το κύτταρο του συνδικαλιστικού κινήματος, το πρωτοβάθμιο κλαδικό σωματείο. Σ' αυτό πρέπει και μπορεί να συντελείται η συσπείρωση των εργαζομένων, η δική τους δραστηριότητα για την αντιμετώπιση κάθε προβλήματος που απαιτεί διεκδίκηση για να λυθεί, γιατί δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά. Η φροντίδα για την ανάπτυξη πολύμορφων δραστηριοτήτων, για καθετί που ενδιαφέρει την εργατική τάξη, το αναδεικνύει σε ζωντανό πόλο συγκέντρωσης των εργαζομένων, τους κάνει να αισθάνονται τη δύναμή τους σαν όπλο προστασίας από την αντίπαλη επίθεση. Γίνεται το σχολειό, όπου οι εργάτες ζυμώνονται με την αναγκαιότητα και την προοπτική του αγώνα σαν αναπόφευκτο γεγονός για τα συμφέροντά τους. Δίνει τη δυνατότητα του πόλου συσπείρωσης και συντονισμού των αγώνων με τα εργοστασιακά σωματεία του κλάδου, με σωματεία άλλων κλάδων, ξεπερνώντας την παραίτηση των συμβιβασμένων συνδικαλιστικών ηγεσιών. Αντιλαμβάνονται καλύτερα οι εργαζόμενοι ότι μπορούν να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους και στην πορεία να αλλάξουν το συσχετισμό και στα ηγετικά συνδικαλιστικά όργανα, ώστε αυτά να εκπληρώνουν την αποστολή τους. Αυτή την τακτική ακολουθούν οι συνεπείς ταξικές δυνάμεις στο συνδικαλιστικό κίνημα, μ' αυτή τη φροντίδα συνέβαλαν στους πρόσφατους ενωτικούς αγώνες, αυτή η δράση δημιούργησε το αποτέλεσμα της ενωτικής, μαχητικής, ταξικής Πρωτομαγιάς.

Η δράση όλων των δυνάμεων, που αντιπαλεύουν την αντεργατική επίθεση στα πρωτοβάθμια σωματεία, συμβάλλει στη συνειδητοποίηση από τους εργαζόμενους της πολιτικής που προωθεί τα αντιδραστικά μέτρα. Είναι επόμενα ο προθάλαμος για να ανέβει η πολιτική ωριμότητα, για να καλλιεργείται η ανάγκη πολιτικοποίησης των αγώνων, για να ξεκαθαρίζει όσο γίνεται το τοπίο, ποια δύναμη είναι με ποιον. Είναι επίσης ζήτημα - κλειδί για τη συνάντηση της εργατικής τάξης με την πολιτική που αντικειμενικά πραγματοποιεί τα δικά της συμφέροντα. Μέσα από την εμπειρία των συνδικαλιστικών αγώνων θα συνειδητοποιεί πιο εύκολα, πιο γρήγορα, πιο αποτελεσματικά την αναγκαιότητα της πολιτικής πάλης, αυτής που οδηγεί στο δρόμο ανατροπής της πολιτικής των πολυεθνικών. Αυτό απαιτεί και την ανάλογη, με ένταση, δράση από τους κομμουνιστές, ώστε να αναπτύσσεται και να ωριμάζει το εργατικό κίνημα, να δημιουργούνται προϋποθέσεις για τη συγκρότηση του λαϊκού μετώπου.

Στ.


Κορυφή σελίδας
Ευρωεκλογές Ιούνη 2024
Μνημεία & Μουσεία Αγώνων του Λαού
Ο καθημερινός ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 1 ευρώ