Μαθητής του Β' Γυμνασίου Αρρένων Τρικάλων - εκεί στις αρχές της δεκαετίας του '70 κι ενώ ακόμα κυβερνούσε η χούντα - θυμάμαι τον καθηγητή μου των Νέων Ελληνικών να μας μιλάει, στην τάξη, περί δημοκρατίας, ελευθερίας, δικαιοσύνης, ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Αυτόν το καθηγητή κι αυτά τα μαθήματα θυμάμαι περισσότερο και λιγότερο τους καθηγητές των Αρχαίων Ελληνικών με τον πομπώδη λόγο, των Θρησκευτικών με τα κηρύγματα, των Μαθηματικών με την αυστηρότητα του "καταλόγου" και τις εξισώσεις επί πίνακος. Και θυμάμαι, ακόμα, όλους του συμμαθητές μου να παρακολουθούν με προσοχή και να συμμετέχουν στις συζητήσεις με τον καθηγητή μας, θαυμάζοντας το θάρρος του να μιλάει για τη δημοκρατία, εν μέσω δικτατορίας και νιώθοντας το ενδιαφέρον του να πλάσει αυριανούς άξιους πολίτες κι όχι απλώς επιμελείς μαθητές.
Ετσι πρέπει να είναι ο δάσκαλος: Παιδαγωγός για το αύριο κι όχι απλός μεταφορέας γνώσεων για το σήμερα. Για να είναι, όμως, παιδαγωγός χρειάζεται, ως άνθρωπος, αλλά και ως εκπαιδευτικός, να είναι αξιοπρεπής, υπερήφανος και γενναιόψυχος.
Αυτό το μάθημα αξιοπρέπειας, υπερηφάνειας και γενναιοψυχίας έδωσαν οι εκπαιδευτικοί που, επί τέσσερις συνεχείς μέρες, έδιναν μάχες με τα ΜΑΤ έξω από τα εξεταστικά κέντρα του διαγωνισμού της ντροπής. Ενα μάθημα που συγκλονίζει τις συνειδήσεις όλων όσοι δε διανοούνται να βλέπουν ντροπιασμένους και προσκυνημένους δασκάλους των παιδιών τους. Ολων όσοι δακρύσαμε βλέποντας κι ακούγοντας μια αναπληρώτρια καθηγήτρια να μιλάει από βάθους ψυχής στον "Σκάι" και να εξηγεί πως, ενώ μπήκε, στη συνέχεια αποχώρησε από την αίθουσα του διαγωνισμού, για να μπορεί να κοιτάξει στα μάτια τα παιδιά της και τους μαθητές της.
Γενναιόψυχους εκπαιδευτικούς θέλουν για τα παιδιά τους οι φτωχοί άνθρωποι του λαού μας, που δεν έχουν τη δυνατότητα και την πολυτέλεια να προσλάβουν δασκάλους στο σπίτι, όπως προτείνει αρθρογράφος των "Νέων", λάτρης του αμερικανικού εκπαιδευτικού συστήματος, ο οποίος, φαίνεται, πως δεν άκουσε τον ίδιο τον Κλίντον να παραπονιέται που οι Αμερικανοί μαθητές υπολείπονται πολύ - και στη συσσώρευση ειδικών γνώσεων κι όχι μόνο σε γενικότερη μόρφωση - των Ελλήνων και των άλλων Ευρωπαίων μαθητών.
Εκπαιδευτικούς αγωνιστές, όπως η Ελλη Αλεξίου, ο Γληνός, ο Πλουμπίδης και τόσοι άλλοι, θέλει ο λαός μας κι όχι "άβουλους και μοιραίους" υπαλλήλους μιας εκπαίδευσης των ταξικών φραγμών για τα παιδιά της φτωχολογιάς.
Υποκριτές όσοι δε θέλησαν να δουν στον αγώνα των εκπαιδευτικών την αξιοπρέπεια και τη γενναιοψυχία και στάθηκαν μόνο στις αποδοκιμασίες τους προς μερικούς προσκυνημένους συναδέλφους τους. "Γλείφτες" της εξουσίας με την οποία "διαπλέκονται" μερικοί δικοί μου συνάδελφοι, που πρόβαλλαν ως "ύψιστο ατομικό, πολιτιστικό και εκπαιδευτικό δικαίωμα" τη συμμετοχή στην ντροπή και στην αναξιοπρέπεια και χαρακτήρισαν, συλλήβδην, "απολίτιστους τραμπούκους" όσους επιχείρησαν να πείσουν συναδέλφους τους να μην μπουν στο "τούνελ της ξεφτίλας" και μετατραπούν σε "χοιρίδια πειραμάτων" της αντιεκπαιδευτικής πολιτικής.
Κάνουν πως δεν ξέρουν, όλοι αυτοί οι "κήνσορες", ότι όλες οι απεργίες και οι αγώνες περιφρουρούνται για να περιορίζεται, όσο είναι δυνατόν, ο αριθμός των λιπόψυχων, των ριψάσπιδων και των υποταγμένων. Και κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν ότι πολλοί από τους συμμετέχοντες αναζητούσαν το θάρρος, την τελευταία στιγμή, έξω από τα εξεταστικά κέντρα, για να μην υποκύψουν στο εκβιαστικό δίλημμα, ή συμμετέχετε στον διαγωνισμό ή μένετε άνεργοι χάνοντας τα χρόνια των σπουδών, της αναμονής στην επετηρίδα και της διδασκαλίας, ως αναπληρωτές, στα σχολεία.
Ολοι αυτοί που δεν προσβάλλονται από τον "πολιτισμό" των ΜΑΤ, και θέλουν τους εκπαιδευτικούς "σαν τα μούτρα τους", ψάχνουν με το "μικροσκόπιο" να βρουν υπερβολές στη συμπεριφορά κάποιων διαδηλωτών - "διυλίζοντας τον κώνωπα και καταπίνοντας την κάμηλο" - για να "πλασάρουν" τον "πολιτισμό" της υποταγής και της αναξιοπρέπειας.
Παύλος ΡΙΖΑΡΓΙΩΤΗΣ