Πρώτον: Το κρισιμότερο και σοβαρότερο πρόβλημα, που αναδείχτηκε, δεν ήταν ο άγριος ξυλοδαρμός του 24χρονου φοιτητή από ασφαλίτες, αλλά η προβοκατόρικη δράση μεγάλου αριθμού αστυνομικών με πολιτική περιβολή και εμφάνιση, που παρέπεμπε ευθέως στους «γνωστούς - αγνώστους». Αλλωστε, το απαράδεκτο περιστατικό της Θεσσαλονίκης αποτελεί μια ακόμη συνέπεια - απόδειξη της προβοκατόρικης αυτής δράσης. Και το όλο θέμα γίνεται ακόμη περισσότερο σοβαρό, όταν ο κυβερνητικός εκπρόσωπος - εμμέσως πλην σαφώς - επιβεβαίωσε την ύπαρξη και δράση τέτοιων μηχανισμών, ενώ απέφυγε να πάρει θέση στο ερώτημα που αφορούσε την ανάγκη διάλυσής τους.
Δεύτερον: Ας μην επιχειρούν ορισμένοι να «ισοφαρίσουν» τις αυθαιρεσίες και αντιδημοκρατικές ενέργειες των δυνάμεων καταστολής - και, πολύ περισσότερο, την προβοκατόρικη δράση τους - με τις όποιες έκνομες πράξεις των «γνωστών - αγνώστων». Κι όχι μόνον, επειδή - όπως φανέρωσαν και τα πρόσφατα γεγονότα - αποτελούν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, τροφοδοτώντας η μια την άλλη. Αλλα και γιατί - χωρίς να έχουμε την παραμικρή αυταπάτη - η Αστυνομία υποτίθεται πως έχει ως πρώτιστη υποχρέωσή της την περιφρούρηση των δημοκρατικών ελευθεριών και όχι την καταπάτησή τους.