Ποιοι είναι, όμως, οι συνένοχοι σε αυτή την πρωτοφανή κλοπή της δημόσιας, λαϊκής περιουσίας; Καταρχάς, η Ευρωπαϊκή Ενωση. Ο «Ρ», σήμερα, φέρνει στο φως της δημοσιότητας, την προκλητική και κυνική απάντηση της Κομισιόν, σε Ερώτηση του ευρωβουλευτή του ΚΚΕ Θανάση Παφίλη, για το αν οι παραθαλάσσιες εκτάσεις αποτελούν λαϊκή περιουσία. Η απάντηση, κάτι παραπάνω από σαφής: «Δε συνεπάγεται ότι η κάθε παραλία ή το σύνολο της ακτογραμμής πρέπει να είναι ανοιχτές στο ευρύ κοινό»!
Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, κινούμενοι σε αυτό ακριβώς το πλαίσιο που θέτει η ΕΕ - το οποίο άλλωστε συναποφάσισαν και συνδιαμόρφωσαν στα αρμόδια όργανα των Βρυξελλών - πήραν μια σειρά από νόμους που παραχωρούν τεράστιες εκτάσεις των ακτογραμμών στα ιδιωτικά συμφέροντα.
Τσουχτερά χαράτσια αναγκάζονται να πληρώνουν οι οικογένειες για να κάνουν ένα μπάνιο στη θάλασσα |
Συνυπεύθυνος, όμως, είναι και ο ΣΥΝ, ο οποίος με το ένα χέρι μοιράζει φυλλάδια για «ελεύθερες παραλίες» και από την άλλη, στα αρμόδια όργανα της Αυτοδιοίκησης (ΚΕΔΚΕ - ΤΕΔΚΝΑ), όπου συμμετέχει ως διοικητική δύναμη, συμφώνησε με το ξεπούλημα, ενώ για μια σειρά από ζητήματα «αγωνίζεται» για την εφαρμογή της ευρωπαϊκής νομοθεσίας, ως «λύση», καλλιεργώντας αυταπάτες στα πλατιά λαϊκά στρώματα. Θυμίζουμε απλά ότι στις 28 Ιούνη 2006, σε συνάντηση του υπουργού ΠΕΧΩΔΕ Γ. Σουφλιά και του προέδρου της ΤΕΔΚΝΑ Π. Φιλίππου, στελέχους του ΣΥΝ και τότε προέδρου της Ενωσης, είχε αποφασιστεί μεταξύ άλλων και το εξής: να προχωρήσουν οι περιβόητες Συμπράξεις Δημόσιου - Ιδιωτικού Τομέα για έργα σε παραλίες και αιγιαλό, δάση και δασικές εκτάσεις...
Οι ελληνικές κυβερνήσεις, πράγματι, «εκπονούν στρατηγικές» και οι στρατηγικές αυτές είναι απόλυτα συνυφασμένες με την πολιτική της ιδιωτικοποίησης και της εμπορευματοποίησης του εθνικού πλούτου. Οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ, με το νομοθετικό πλαίσιο που αποφάσισαν, έκαναν, απλώς, την αρχή. Αναλυτικά:
Το Μάη του 2007, ο ευρωβουλευτής του ΚΚΕ Θ. Παφίλης κατέθεσε Ερώτηση στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ζητώντας τη θέση της για το αν οι παραλίες και οι ακτές αποτελούν λαϊκή περιουσία. Ανάμεσα στα άλλα σημειώνεται ότι: «τα τελευταία οκτώ χρόνια οι ελληνικές κυβερνήσεις έχουν προχωρήσει στην παραχώρηση μεγάλων παραθαλάσσιων εκτάσεων, γενικότερα κοινόχρηστων χώρων, ολυμπιακών εγκαταστάσεων και περιοχών τουριστικής σημασίας, στο μεγάλο κεφάλαιο, είτε παραδίδοντάς τες απευθείας στους επιχειρηματίες για να κάνουν κερδοφόρες γι' αυτούς επενδύσεις, είτε με την ανάθεση της διαχείρισής τους μέσω των ΣΔΙΤ».
Και συμπληρώνει: «Αποτέλεσμα των παραπάνω είναι, από τη μια μεριά το κεφάλαιο να αποκομίζει τεράστια κέρδη, να έχει τη διαχείριση και να καθορίζει την πολιτική στους τομείς αυτούς και, από την άλλη, οι εργαζόμενοι να μην μπορούν να απολαμβάνουν εκτάσεις που στην πραγματικότητα αποτελούν λαϊκή περιουσία ή να αναγκάζονται να καταβάλουν τεράστιο αντίτιμο για ένα μπάνιο και για τις όποιες υπηρεσίες».
Η απάντηση της Επιτροπής ήταν πράγματι αποκαλυπτική. «Η πρόσβαση του κοινού στις παραλίες καλύπτεται από τη σύσταση της ΕΕ σχετικά με την Ολοκληρωμένη Διαχείριση των Παράκτιων Ζωνών, του 2002. Είναι σημαντικό να υπογραμμιστεί - συνεχίζει - ότι η σύσταση αυτή ομιλεί για τη "δέουσα" (!) πρόσβαση». Και... εξηγώντας τι θα πει «δέουσα», αναφέρει: «Τούτο δε συνεπάγεται ότι η κάθε παραλία ή το σύνολο της ακτογραμμής πρέπει να είναι ανοιχτές στο ευρύ κοινό. Το εάν σε μια συγκεκριμένη περίπτωση η ακτογραμμή είναι ή όχι προσβάσιμη στο κοινό - και υπό ποίους όρους - αποτελεί αυστηρά θέμα επικουρικότητας».
Η σύσταση για την Ολοκληρωμένη Διαχείριση των Παράκτιων Ζωνών, αναφέρει, «είναι ένα μη δεσμευτικό νομικό μέσον», που σκοπό έχει «τη βιώσιμη ανάπτυξη των παράκτιων περιοχών, ιδιαίτερα με τον καλύτερο συντονισμό και συμμετοχή των ενδιαφερομένων». Δηλαδή, με ποιο τρόπο, καλύτερα, θα συμμετέχουν οι... ενδιαφερόμενοι (διάβαζε: επιχειρηματίες). Και καταλήγει: «Τα κράτη - μέλη καλούνται να εκπονήσουν στρατηγικές για την Ολοκληρωμένη Διαχείριση των Παράκτιων Ζωνών βασιζόμενες σε γενικές αρχές»...