Πνέει, πράγματι, ένας νέος άνεμος στην ΕΕ. Ολο και πιο συχνά διάφορες αναλύσεις μιλάνε ως και για διάλυση της ευρωζώνης.
Στα δικά μας: Εντείνονται οι διεργασίες για ένα νέο εγκλωβισμό: Κεντροαριστερό ή κεντροδεξιό. Με στόχο να μείνει και πάλι ο λαός στο περιθώριο.
Παράλληλα, στο σύνολό τους, οι αστικές δυνάμεις δίνουν όρκους πίστης στο ευρώ βάζοντας, όμως, ο καθένας το σχετικό δίλημμα όπως τον βολεύει.
Από κοινού ΝΔ και ΠΑΣΟΚ εκβιάζουν το λαό, με τον ΣΥΡΙΖΑ από δίπλα ανάλογα με το ακροατήριο να παρουσιάζει και μια διαφορετική θέση.
Από τις πρώτες τηλεοπτικές συζητήσεις της νέας προεκλογικής περιόδου γίνεται καθαρό πως για άλλα θα παλεύει ο λαός και γι' άλλα θα γίνεται η κουβέντα στο γυαλί. Η συζήτηση ήδη περιορίζεται στο ποιος απ' όλους εξυπηρετεί καλύτερα τους καπιταλιστές. Με αποτέλεσμα να ακούγονται φαιδρά πράγματα όπως χτες η δήλωση Μηλιού στο Mega, που εξηγούσε γιατί οι καπιταλιστές δεν έχουν λόγο να ανησυχούν από τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ. Είπε: «Θα διαπραγματευτούμε με τους εφοπλιστές, θα τους καλέσουμε να δείξουν πόσο πατριώτες είναι, γιατί εμείς δεν το αμφισβητούμε». Μόλις προχτές ήταν ο Δραγασάκης που βεβαίωνε τους τραπεζίτες ότι επίσης δεν έχουν λόγο να ανησυχούν.
Μοιράζοντας, παράλληλα, στο λαό χάντρες και καθρεφτάκια προετοιμάζουν την επόμενη ήττα του καθώς κάθε προσδοκία που καλλιεργούν γρήγορα μετατρέπεται σε απογοήτευση. Ηδη χτες αυτό που καλλιέργησαν ως ελπίδα από την άνοδο Ολάντ στη Γαλλία, αποδείχτηκε πίκρα. Οπως ο ίδιος δήλωσε η δανειακή σύμβαση πρέπει να εφαρμοστεί από την Ελλάδα...
Τη διαφορά την κάνει και πάλι το ΚΚΕ. Δείχνει την καπιταλιστική κρίση και τις νομοτέλειές της, εξηγεί γιατί είναι υποχρεωμένα τα αστικά κόμματα να κάνουν διάφορες κωλοτούμπες στην προσπάθειά τους να κρατηθεί όρθιο το σύστημα.
Αποκαλύπτει πως όλος μαζί ο αστικός πολιτικός κόσμος παίζει με την ανάγκη του λαού να ελπίζει σε κάτι καλύτερο και την ίδια ώρα τον οδηγεί βαθύτερα στο λάκκο.
Εξηγεί γιατί οι διακηρύξεις όπως ότι αριστερό είναι να πάρεις τις τράπεζες να τις εξυγιάνεις για να τις ξαναδώσεις στους ιδιώτες και δηλώσεις όπως ότι αριστερό είναι «να αποκτήσουμε ένα πιο ευνοϊκό περιβάλλον για επενδύσεις», εγκλωβίζουν την εργατική συνείδηση να δέχεται ως μοιραίο τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης.
Κόντρα στους ύμνους για την καπιταλιστική ανάπτυξη που σημαίνει μόνο δεινά για το λαό, ο δρόμος στον οποίο καλεί το ΚΚΕ με το λαϊκό κίνημα πρωταγωνιστή ασφαλώς και δεν είναι περίπατος. Είναι, όμως, ο μόνος ρεαλιστικός για τα λαϊκά συμφέροντα, καθώς οδηγεί σε μονομερή διαγραφή του χρέους, αποδεσμεύει την Ελλάδα από την ΕΕ και κάνει το λαό μοναδικό αφέντη του πλούτου που παράγει.
Γι' αυτό το ΚΚΕ γίνεται στόχος από το σύνολο των αστικών δυνάμεων. Δεν το έχουν στο χέρι, δεν μπορούν να το βάλουν στο χέρι. Αυτό ακριβώς είναι και η διαφορά που πρέπει να παρθεί υπόψη από τα λαϊκά στρώματα, έτσι ώστε και μετά τις εκλογές να υπάρχει ισχυρή η δύναμη της αντίστασης.