«Επί ξύλου»
ο λαός,
που τους πίστεψε
αφελώς,
«επί ξύλου»
τελειώνει,
κρεμασμένος
με τη «ζώνη»
και στυμμένος
σα λεμόνι!
* * *
«Επί ξύλου»,
στο σταυρό,
με καρφιά,
ένα σωρό,
στα μπαλκόνια
λέγαν άλλα,
τάζαν μέλι,
τάζαν γάλα
και, να, τώρα,
η «κρεμάλα»!
* * *
«Επί ξύλου»
οι ταπεινοί,
στην εσχάτη
την ποινή,
αχ, λαέ, λάθεψες
πάλι,
μα μην «κλίνεις»
το κεφάλι,
αναστήσου
με την πάλη!