Οποιος αγαπάει την Τέχνη, τον καλό κινηματογράφο, δεν μπορεί να μη δει, έστω μια φορά στη ζωή του, τους Λος Ολβιδάδος, του Λουί Μπουνιουέλ! Αλλά και αυτός που τους είδε, σε παλιότερους χρόνους, σίγουρα έχει να κερδίσει αν τους ξαναδεί. Γιατί η καλή τέχνη, ο καλός κινηματογράφος, δεν παλιώνει. Αντίθετα, λειτουργεί σαν το παλιό καλό κρασί, που ο χρόνος τού προσθέτει γεύσεις. Ιδιαίτερα σήμερα, που η φτώχεια έχει πάρει άγριες διαστάσεις, που οι μεγαλουπόλεις γέμισαν παρατημένα παιδιά, που οι ταξικές διαφορές έχουν διευρυνθεί σε απίστευτο μέγεθος, σήμερα που το χάσμα ανάμεσα στη φτώχεια και τον πλούτο είναι, πια, απολύτως καθαρό, σήμερα που τα ψηλά κτίρια και τα πολύχρωμα φώτα δεν μπορούν...