Αποκαλυπτικά στοιχεία για τις καταστροφικές συνέπειες που είχε στα εργαζόμενα αγροτικά νοικοκυριά η αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης και των Βρυξελλών, στην περίοδο 1995-1999
Σύμφωνα με την τελευταία εξαμηνιαία έκθεση του υπουργείου Εθνικής Οικονομίας, όπου αναλύεται η συμμετοχή των βασικών οικονομικών ομάδων της χώρας στη διαμόρφωση του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος (ΑΕΠ), το αγροτικό εισόδημα κατά την περίοδο 1995-1999 παρουσίασε την ακόλουθη εξέλιξη. Από 10,2% του ΑΕΠ το 1995, το 1996 μειώθηκε στο 9,4%, το 1997 στο 8,8%, το 1998 στο 8,4% και το 1999 στο 8,1%. Δηλαδή, στα πέντε τελευταία χρόνια παρατηρείται μια μείωση 2,1 εκατοστιαίων μονάδων. Μείωση, η οποία σε απόλυτους αριθμούς μεταφράζεται σε σωρευτική απώλεια εισοδήματος 1,9 τρισ. δραχμών.
Η σωρευτική αυτή απώλεια του αγροτικού εισοδήματος προκύπτει από την κατ' έτος μειωμένη συμμετοχή των αγροτικών νοικοκυριών στην πίτα του ΑΕΠ. Ετσι με βάση το 10,2% του ΑΕΠ το 1995 η μείωση του αγροτικού εισοδήματος:
Σωρευτικά δηλαδή η απώλεια εισοδήματος ανέρχεται σε 1,9 τρισ. δραχμές και χρόνο με το χρόνο αυξάνει εντυπωσιακά, όσο χειροτερεύει και η θέση των αγροτών. Και αν όλα αυτά συνέβησαν τα προηγούμενα χρόνια, μπορεί κάποιος να αναλογιστεί τι θα συμβεί το 2000 και τα επόμενα χρόνια, μόνο και μόνο από τη μείωση κατά 700.000 στρέμματα της καλλιέργειας του βαμβακιού.
Με έναν πρόχειρο υπολογισμό και με βάση τις φετινές τιμές στο «λευκό χρυσό», που είναι το βαμβάκι - 240 δραχμές ανά κιλό - προκύπτει ότι οι αγρότες θα χάσουν 71,5 δισ. δραχμές, επειδή η κυβέρνηση και η Ευρωπαϊκή Ενωση θέλουν να προωθήσουν τις αμερικανικές εξαγωγές αγροτικών προϊόντων στις αγορές της Ευρώπης.
Στις ερχόμενες εκλογές, οι αγρότες πρέπει να μαυρίσουν τα κόμματα της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, βασικούς υπεύθυνους της σημερινής δεινής τους θέσης. Πρέπει μαζικά να υπερψηφίσουν το ΚΚΕ, δυναμώνοντας έτσι την πολιτική εκείνη δύναμη που με συνέπεια στήριξε τις αγωνιστικές τους κινητοποιήσεις και προβάλλει σήμερα την απόλυτα ρεαλιστική, για τα συμφέροντα των λαϊκών στρωμάτων, πολιτική θέση απαγκίστρωσης από τα πλοκάμια της συμμαχίας του ευρωπαϊκού κεφαλαίου, που προσωποποιείται στα μορφώματα της Ευρωπαϊκής Ενωσης και της ΟΝΕ.