Ανοιξη του '86 ήταν. Ηλιο με δόντια είχε, τα χιόνια ακόμα δεν είχαν λιώσει. Θυμάμαι καλά την πρώτη και τελευταία μου επίσκεψη στο σπίτι του ιστορικού μας Δημήτρη Φωτιάδη. Μάρτης ήταν, πώς να το ξεχάσω, άλλωστε; Δε συναντά κανείς κάθε μέρα τέτοιες προσωπικότητες και δεν τον δέχονται με τέτοια απλότητα σπίτι τους, κάνοντάς τον να νιώθει άνετα. Στο τέλος, ειπώθηκαν τα πάντα, σηκώθηκα, του έδωσα το χέρι μου και με μια απλοϊκότητα, που ξάφνιασε και εμένα την ίδια, ρώτησα: "Γιατί έγινε έξοδος του Μεσολογγιού;". Ο ηλικιωμένος σοφός άνδρας με κοίταξε, τα μάτια του υγράνθηκαν, δυο μικρές σταγόνες κύλησαν πάνω στο σκαμμένο πρόσωπό του και με φωνή σπασμένη απ' τη συγκίνηση είπε λακωνικά: "Γιατί πεινούσαν οι άμοιροι, κορίτσι μου".Σάστισα. Ομολογώ ότι περίμενα κάτι πιο λυρικό, κάτι πιο επικό, πιο ηρωικό ίσως.
Φθινόπωρο είναι, ο ήλιος λάμπει, σαν να 'ναι καλοκαίρι ακόμα μοιάζει. Τα λόγια του αλησμόνητου Δ. Φωτιάδη ανακαλούνται στη μνήμη μου, καθώς βλέπω στην πρώτη σελίδα απογευματινής εφημερίδας την είδηση:
"20χρονη Ρωσίδα δεν άντεξε να την εκδίδουν και αυτοκτόνησε".Τρέμουν τα χέρια και το φυλλοκάρδι μου, καθώς ανατρέχω στη σελίδα 43, για να διαβάσω όλο το ρεπορτάζ. Μια νέα δροσερή κοπέλα ήρθε στη χώρα μας, στη... Γη της Επαγγελίας, μόνο και μόνο γιατί πεινούσε. Εδώ θα είχε στέγη και τροφή, τουλάχιστον. Ετσι τόλμησε να κάνει τη δική της "έξοδο". Μα, το αποτέλεσμα δεν ήταν ηρωικό, εξευτελιστικό ήταν. Και το "ενοίκιο" δυσβάσταχτα μεγάλο και το ξεροκόμματο πικρό. Δεκάδες ασυνείδητοι άνδρες την επισκέπτονταν καθημερινά και την "όργωναν" βασανιστικά. Κυριολεκτικά. Επειτα, αδιάφοροι, έφευγαν βιαστικά (είχαν και... οικογένεια οι άνθρωποι!) - αφήνοντας το θύμα τους στα χέρια του επόμενου θύτη, του αχόρταγου οικογενειάρχη. Το αντίτιμο της ατιμίας τους το έδιναν στον "ευεργέτη" της, στον άνθρωπο που την έφερε στην πατρίδα μας, για να ντροπιάσει και την Ιρίνα και την Ελλάδα.
Χ}ειμώνας βαρύς είναι αυτή τη στιγμή στα μακρινά παγωμένα χώματα της Ιρίνας, της Ιρίνας που πεινούσε, τότε, όταν αποφάσισε τη δική της "έξοδο" στη χώρα του ήλιου, της χαράς και της ελευθερίας, όπως νόμιζε. Κάποια φίλη της θα μακαρίζει την τύχη της. Δε θα έχει μάθει τα νέα, δε θα γνωρίζει ότι η Ιρίνα αποφάσισε μια δεύτερη "έξοδο", μια τραγική, ηρωική, μια εθελούσια και απελπισμένη έξοδο από τη ζωή. Θα τα μάθει, ίσως, αν... κατορθώσει να φτάσει μέχρι εδώ... Τα νέα... Η πείνα, η έξοδος, ο Φωτιάδης, η Ιρίνα, όλα γυρίζουν μέσα στο κεφάλι μου και το κάνουν να πονά. Θέλω για λίγο να τα ξεχάσω και κάνω μια προσπάθεια να προσπεράσω το θέμα, ενώ το βλέμμα πέφτει αδιάφορο πάνω στις ειδήσεις. Δεν μπορώ να συγκεντρωθώ. Και ξαφνικά διαβάζω, φυσικά στην ίδια εφημερίδα, που στην πρώτη σελίδα "κλαίει" για το άτυχο αστεράκι του Βορρά, το εξής: "100% πρωτόγνωρες και ακούραστες κουκλάρες. Αχαλίνωτες επιθυμίες σου γίνονται πραγματικότητα με αισθησιακό μασάζ από 18χρονα αστεράκια του Βορρά"!.. Αργεί να ξανάρθει η άνοιξη. Αργεί, και τα πεινασμένα αστεράκια θα συνεχίζουν να ελπίζουν σε ένα καλύτερο αύριο, που "αύριο" δε θα έχει. Θα σβήνουν στον παγωμένο ήλιο της υποκρισίας.
Τιτίνα ΔΑΝΕΛΛΗ
![Επιστροφή στην κορυφή της σελίδας Κορυφή σελίδας](images/top.png)