Και να μην έχεις αναρωτηθεί, τώρα πια έχεις την απάντηση: Ναι, θα φαγωθούμε μεταξύ μας!
Θα ακούσεις αναλύσεις και αναλύσεις: για την εγκληματική φύση του ανθρώπου!
Σε τέτοια ποσότητα και με τέτοιο ρυθμό, ώστε να μην περάσει ούτε καν σαν υποψία από το μυαλό σου πως ειδικά την ώρα που σου μιλάνε για την «εγκληματική φύση», ειδικά τότε σε εκπαιδεύουν να πάρεις πρώτος όπλο και να καθαρίσεις - επίσης πρώτος - όσους υποψιάζεσαι ότι είναι εγκληματίες και, άρα, θα σε καθαρίσουν!
Πώς γίνεται, όμως, πάντα ο «εγκληματίας» να 'ναι ο διπλανός σου κι όχι ο ...απέναντι;
Ασφαλώς και «δεν υπάρχει ιδεολογικό πρόβλημα» πίσω από ένα φόνο!
Βεβαίως και στο αστικό σύστημα μπορεί να λειτουργεί η Δικαιοσύνη!
Ούτε που υποψιάζεσαι, όμως, πως το μόνο άρθρο όλων των αστικών Συνταγμάτων, που δεν αναθεωρείται ποτέ, δεν το ακουμπά κανείς, είναι αυτό που καθορίζει ως υπέρτατη αξία την ατομική ιδιοκτησία...
Κι άντε τώρα να κάνεις συνειρμούς, που να συνδέουν την ατομική ιδιοκτησία με την «εγκληματική φύση». Ασε, που υπάρχει κίνδυνος να καταλήξεις πως ένα μόνο είναι το έγκλημα... Και πως η μόνη ιδιοκτησία που έχεις να χάσεις είναι οι αλυσίδες σου.
Δηλώνεις «αθώος του αίματος» και ξεμπερδεύεις.
Ελα που δεν ξεμπερδεύεις, καθώς ό,τι ξορκίζεις στην πόρτα μπαίνει απ' το παράθυρο.
Οπορτουνισμός είναι το να γραπώνεσαι από τις «ευκαιρίες». Να θαυμάζεις το δέντρο και να μην παλεύεις με το δάσος πίσω του. Στο τέλος είσαι πάντα ο χαμένος.
Κανένα κλάμα για καμιά αθωότητα.
Πώς το 'λεγε ο ποιητής; «δίνω μαχαίρι σ' ολουνούς»...
Κοστίζει ατομικά πρόσκαιρα, λυτρώνει τους πολλούς στην προοπτική του.
Ασχετο: Τι καταπληκτική η γαλαζοπράσινη ομοφωνία υπέρ των προτάσεων Παπανδρέου για την Παιδεία! Κι αυτή η προαναγγελλόμενη «τρομοκρατική ενέργεια» σε βάρος του κράτους του αστυνόμου, τι βολική για να ξεχνάς πως άλλος είναι ο καθημερινός σου τρομοκράτης...