Παρεμπιπτόντως: Τόσα περίπου παίρνει και ένας δουλέμπορος, για να στοιβάξει μια οικογένεια μεταναστών στα αμπάρια του, με κατεύθυνση τη «Γη της επαγγελίας».... Στη μια περίπτωση του «παγκοσμιοποιημένου» κόσμου μας, το ότι κάποιος δίνει 8 εκατομμύρια την ημέρα σε κάποιον άλλον, για να παίζει μπάλα, γίνεται είδηση που προβάλλεται επί μήνες. Στην άλλη περίπτωση, το ότι μια οικογένεια πληρώνει 8 εκατομμύρια στον δουλέμπορο για να αγοράσει «ελευθερία» και «ελπίδα», γίνεται το μονόστηλο ή το μελό της ημέρας.
Και η ζωή συνεχίζεται...
Οταν η «αμπελοφιλοσοφία» ξεκόβει από τη φιλοσοφία, τότε δεν μπορεί να κρυφτεί η αλήθεια: Αυτές οι δυο ζωές είναι οι δυο πλευρές της ίδιας ζωής, που, όμως, η ύπαρξη της πρώτης προϋποθέτει όλο και πιο μεγάλα δουλεμπορικά, για να χωρούν τα εκατομμύρια πληβείων που στοιβάζονται στα αμπάρια της δεύτερης, της χαμοζωής.
Αλλά είπαμε: Το 1 δισεκατομμύριο άνθρωποι που ζουν με εισόδημα 1 δολάριο την ημέρα (!) είναι το ...«αναγκαίο» τίμημα, που πρέπει να πληρωθεί σε έναν κόσμο, όπου ο ποδοσφαιριστής Ριβάλντο αμείβεται με 2,5 δισεκατομμύρια δραχμές και ο Β. Βαρδινογιάννης εμφανίζεται, μόνο στη ΔΟΥ Κηφισιάς, να κατέχει περιουσία αντικειμενικής αξίας ύψους 2,3 δισεκατομμυρίων δραχμών...
Σ' αυτόν τον κόσμο, το «πόσο αξίζει η ζωή του ανθρώπου» δεν είναι μια κούφια ρητορεία. Οσο για την απάντηση, ότι σε πολλές περιπτώσεις «η ζωή του ανθρώπου δεν αξίζει φράγκο», δεν είναι μια απλή φλυαρία. Είναι μια τραγική αλήθεια. Μια αλήθεια, που σχεδόν καθημερινά έρχεται και από ένα ψήγμα της στον «αφρό» - όπως οι 334 μετανάστες, που «ξέβρασε» προχτές το δουλεμπορικό στην Ιεράπετρα - να αποδείξει ότι τούτος ο κόσμος είναι φτιαγμένος κατ' εικόνα και καθ' ομοίωση των «πειρατών», που κουρσεύουν ανθρώπινες ζωές και γεμίζουν τις τσέπες τους με τόσα περισσότερα χαρτονομίσματα, όσα περισσότερα είναι τα ανθρώπινα «ναυάγια», που διασφαλίζει η αρχή της «ελεύθερης κίνησης κεφαλαίων» και της παράνομης ανακίνησης του θέματος της ανθρωπιάς...