Merhaba Sibel... *
Ησουν πανέμορφη, Σιμπέλ. Δε σε γνώριζα, αλλά ξέρω: Οι Τουρκάλες είναι όμορφες. Και μόνο η νιότη των 24 χρόνων σου, είναι ομορφιά. Ησουν όμορφη κι όταν οι βασανιστές σου προσπαθούσαν να σε «χαλάσουν». Ησουν όμορφη κι όταν η πείνα, στις 124 ημέρες που αρνιόσουν να φας, αλλοίωνε τα χαρακτηριστικά σου. Κι όταν ο χάροντας έσκιζε με το δρεπάνι του το νεανικό πρόσωπό σου, προκαλώντας πρόωρες ρυτίδες, ήσουν όμορφη. Κι όταν τα μάτια σου «βασίλευαν», χάνοντας τη λάμψη του φωτός, ήσουν όμορφη. Κι όταν η ωχράδα του θανάτου απλώθηκε στο λιωμένο κορμί σου, ήσουν όμορφη.
Μη στεναχωριέσαι, γλυκιά μου. Ποτέ δεν ασχήμυνες. Πώς να τολμήσει η ασχήμια να φανεί πάνω σου; Θα την «έκαιγε» η φλόγα της νιότης σου. Θα την απωθούσε η αντρειωμένη ψυχή σου. Θα την «τύφλωνε» το φέγγος του μυαλού σου. Υστερα, ξέρω: Κρυφά απ'όλους εσύ φρόντιζες την ομορφιά σου.
Εφυγες, γλυκιά μου Σιμπέλ. Και η Ατίς έφυγε, προχτές. Και η Σενάι, αφήνοντας τον άνδρα της στη φυλακή και ορφανά τα δυο παιδιά της. Μέχρι τώρα 17 όμορφες έφυγαν κι άλλες περιμένουν στις όχθες του Αχέροντα. Γειτονοπούλες μας. Ερωτές μας. Αδελφές και συντρόφισσές μας. Τα δάκρυα πλησίαζαν κάθε φορά στα μάτια μας. Δε βγήκαν ποτέ. Δε χρειάζεται το κλάμα σα «φεύγουν» οι δυνατοί. Θέλουν, γυρνώντας πίσω το κεφάλι, να δουν σφιγμένες τις γροθιές να τους χαιρετούν.
Λένε κάποιοι πως η αντρειοσύνη είναι ανδρική. Μέγα λάθος. Θηλυκό το γένος της. Κοιτάξτε μέσα στις τουρκικές φυλακές, δείτε στα επισκεπτήρια και στα πεζοδρόμια της αλληλεγγύης. Το θάρρος φωλιάζει στις γυναικείες αγκαλιές. Δεν είναι πρωτόγνωρο. Θυμηθείτε τη δική μας Ηλέκτρα, τη δική μας Ελένη, τη δική μας Ελλη. Θυμηθείτε το δικό μας κίνημα μανάδων και συζύγων να συμπαραστέκεται στους εξόριστους και στους φυλακισμένους.
Τους πίκρανες, καλή μου Σιμπέλ. Πρώτα πίκρανες τα «αιμοβόρα σκυλιά» της πατρίδας σου, που δεν κατάφεραν να σε πεθάνουν νικημένη, για να σε ντροπιάσουν. Νάτος ο Χικμέτ Σάμι Τουρκ, που αλυχτάει σαν την αχόρταγη, τη βρωμερή ύαινα. Νάτος ο Ετσεβίτ, που τριγυρνάει σα ζόμπι, μετρώντας τις τελευταίες νύχτες της εγκληματικής ζωής του.
Στεναχώρησες και τον Ρασέλ - Τζόνσον του Συμβουλίου της Ευρώπης. Γιατί δεν υπάκουσες στην έκκλησή του να σταματήσεις την απεργία πείνας, επειδή «δεν αξίζει να πεθαίνεις για τους σκοπούς σου». Κι επειδή - λέει - είναι κακό που διατηρείσαι μέσω της κομμουνιστικής ιδεολογίας.
Μπορεί να στεναχώρησες και το δικό μας πρωθυπουργό, που δεν υποχώρησες μπροστά στη βία της εξουσίας. Γιατί αυτός πικραίνεται που υπάρχουν ακόμα άνθρωποι χωρίς να σκύβουν το κεφάλι. Και φοβάται μη και ξανάρθουν οι εποχές των εφορμήσεων στα Χειμερινά Ανάκτορα, τώρα που ξανάρθαν οι Τσάροι και «πήραν τα πάνω τους» οι Κερένσκι.
Γεια σου, Σιμπέλ. Τα δέοντα στους πορθητές του παραδείσου και στους φυλακισμένους της κόλασης. Εμείς μένουμε πίσω για να μολογάμε τα κατορθώματά σου στις επόμενες γενιές. Κι αν, ο μη γένοιτο, χρειαστεί, είθε να μας κάνουν υπερήφανους οι κόρες μας, ακολουθώντας το δικό σου φωτεινό κι ελπιδοφόρο παράδειγμα.
* Γεια σου Σιμπέλ
Παύλος ΡΙΖΑΡΓΙΩΤΗΣ