Ανθρωποι. Απλοί, ευγενικοί, περήφανοι, γεμάτοι δυναμισμό και θέληση για ζωή. Παιδιά του πολέμου, με εμπιστοσύνη στους ανθρώπους, πρόσφυγες από το Αφγανιστάν, το Ιράκ, την Τουρκία... Ανοίγουν την πόρτα τους σε αγνώστους και παραδίδουν μαθήματα ζωής και αξιοπρέπειας. Σ' ένα παλιό αρχοντικό στα Κάτω Πατήσια, που παρακμάζει όπως οι αξίες, περίπου 20 πρόσφυγες, προσπαθούν να χτίσουν τα όνειρά τους, μακριά από τις οικογένειές τους, την πατρίδα τους, τις μνήμες τους. Τα προβλήματα τους πολλά, η πίκρα τους ανεξάντλητη, αλλά η αισιοδοξία τους το μεγαλύτερο όπλο για να τα ξεπερνούν όλα. Ερχονται στην Ελλάδα για μια καλύτερη ζωή και αντιμετωπίζουν προκατάληψη και καχυποψία, «γιατί οι Ελληνες ξέχασαν...