Ετσι κι αλλιώς, όμως, το ενδεχόμενο αυτό δεν αλλάζει στο παραμικρό μια σειρά άλλα και πολύ πιο ουσιαστικά δεδομένα. Πρώτον, τους υψηλούς ρυθμούς αύξησης του παραγόμενου κοινωνικού πλούτου (ΑΕΠ) αρκετά χρόνια τώρα. Δεύτερον, το συνεχώς και περισσότερο αντιλαϊκό φορολογικό σύστημα. Τρίτον, τις απαράδεκτες και εξευτελιστικές αυξήσεις σε μισθούς, μεροκάματα και συντάξεις, όπως και τις απαράδεκτα χαμηλές δημόσιες δαπάνες στους τομείς της Παιδείας, της Υγείας, κλπ. Τέταρτον, τους προκλητικούς ρυθμούς αύξησης των κερδών των μεγάλων επιχειρήσεων.
Με άλλα λόγια, τόσα χρόνια τώρα, ο παραγόμενος πλούτος αυξάνεται συνεχώς και, μάλιστα, με υψηλούς ρυθμούς, αλλά το μεγάλο του μέρος πηγαίνει στους λίγους «έχοντες και κατέχοντες», είτε απευθείας είτε με τη «διαμεσολάβηση» του καπιταλιστικού κράτους, ενώ οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα σφίγγουν το ζωνάρι, όλο και περισσότερο.
Για το γεγονός αυτό έχουν να πουν κάτι, όσοι διεκτραγωδούν τα χάλια των δημοσίων οικονομικών και, ιδιαίτερα, η κυβέρνηση;