Από την επίσκεψη αντιπροσωπείας του ΠΑΜΕ στην Παλαιστίνη και τη συνάντησή της με τον Γιάσερ Αραφάτ, κάτω από τις γνωστές αντίξοες συνθήκες, το Σεπτέμβρη του 2003 |
Συγκεκριμένα, αναφέρει ότι «οι χαμένες θέσεις εργασίας, η αύξηση στις ορισμένου χρόνου εργασίας χωρίς οποιαδήποτε ασφάλεια, η αύξηση της προσωρινής απασχόλησης, οι περιστασιακές και επί συμβάσει εργασίες βρίσκονται σε άνοδο σε όλες τις αναπτυγμένες χώρες. Η Κοινωνική Ασφάλιση και οι συντάξεις είναι στο στόχαστρο επιθέσεων στις αναπτυγμένες χώρες». Στον Τομέα της Τεχνολογίας και της Πληροφορικής στην Ινδία, λέει χαρακτηριστικά, «ένας ερευνητής έχει περιγράψει τους εργαζόμενους ως "χαμάληδες του κυβερνοχώρου". Πρέπει να δουλεύουν για 14 έως 15 ώρες, δεν μπορούν να συναντήσουν ο ένας τον άλλον, παρακολουθούνται διαρκώς από τη νέα τεχνολογία, δουλεύουν και τη νύχτα, ώστε τα στοιχεία να είναι διαθέσιμα στους υπαλλήλους το πρωί όταν πάνε για δουλιά. Διαπιστώνεται ότι η κούρασή τους είναι τέτοια, που μετά από τρία έως τέσσερα χρόνια, οι υπάλληλοι δε θέλουν να συνεχίσουν τις δουλιές τους». Και πιο κάτω σημειώνει: «Οι διεθνείς χρηματοδοτικοί οργανισμοί επιμένουν στην ιδιωτικοποίηση του δημόσιου τομέα, για να είναι όλες οι κοινωνικές υπηρεσίες σε εμπορική βάση. Ακόμα και η εκπαίδευση, η ιατρική περίθαλψη, ο ανεφοδιασμός του πόσιμου νερού και του νερού άρδευσης πρέπει να είναι όλα στη βάση της ικανοποίησης των συμφερόντων κάποιων δικαιούχων κι όχι του κοινού συμφέροντος».
Στη συνέχεια, ο συνδικαλιστής μιλά για τη διαρκώς εντεινόμενη επιθετικότητα των Αμερικανών ιμπεριαλιστών και των συμμάχων τους, που με διάφορα προσχηματικά ιδεολογήματα περί «προληπτικής δράσης», «σύγκρουσης πολιτισμών» κ.ά. εξαπολύουν επιθέσεις σε χώρες και σε λαούς. Ωστόσο, τονίζει, «οι μέρες ακμής των νέων ιμπεριαλιστών τελειώνουν και η αντίσταση ενάντια στις πολιτικές τους αυξάνεται καθημερινά. Οι αντιπολεμικές διαδηλώσεις ενάντια στον πόλεμο στο Ιράκ είναι οι μεγαλύτερες μέχρι τώρα». Φέρνει ως φωτεινά παραδείγματα αντίστασης και αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλισμό τους λαούς της Κούβας και της Βενεζουέλας και στέκεται ιδιαίτερα στη σημασία που έχουν οι γενικές απεργίες σε Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία και αλλού, όπως στη Νότια Αφρική, στην Ινδία. Καταλήγοντας, επισημαίνει ότι έχει έρθει «η περίοδος της διεθνούς μαζικής δράσης» και πως έχει έρθει η ώρα οι δυνάμεις της ΠΣΟ να αναλάβουν πρωτοβουλίες σε παγκόσμιο επίπεδο, που θα απαντούν στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και την επίθεση των πολυεθνικών επιχειρήσεων.