Η σημερινή φάση της παγκόσμιας εξέλιξης χαρακτηρίζεται σαν "πορεία μετάβασης στη μεταβιομηχανική εποχή", που "καθοδηγείται από τη μόνη υπερδύναμη που υπάρχει σήμερα, τις ΗΠΑ". Ο χαρακτηρισμός αυτός στηρίζεται στην "επανάσταση της πληροφορικής και των νέων τεχνολογιών".
Ο χαρακτηρισμός αυτός στηρίζεται στο γεγονός της ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων και ιδιαίτερα στη μετατροπή της επιστήμης σε άμεση παραγωγική δύναμη, συγκαλύπτει όμως την ταξική ουσία των εξελίξεων στο σύγχρονο κόσμο. Παρά το γεγονός ότι εκτιμά τις ΗΠΑ ως ηγεμονική δύναμη, που αντικειμενικά είναι σωστό, όμως στη συνέχεια οικοδομεί τη λαθεμένη και αντιδραστική αντίληψη ως καθοριστικής στην κοινωνική εξέλιξη της "επίδρασης" και "συμμετοχής" των εθνών, και μάλιστα στις συνθήκες, όπου ο καπιταλισμός έχει φτάσει στο ανώτατο και τελευταίο στάδιό του, τον ιμπεριαλισμό.
Σ' αυτές τις εκτιμήσεις μπορούμε να παρατηρήσουμε μια επιφανειακά "σωστή" προσέγγιση, απλουστευτική, αντικειμενικά όμως λαθεμένη. Είτε επειδή θέλει να στηρίξει την αντίληψη της δράσης των εθνών στις εξελίξεις είτε για να στηριχτεί σ' αυτά και να τεκμηριώσει τη λογική που διαπνέει τις εκτιμήσεις του, είτε και τα δύο μαζί.
Η Ιαπωνία και η Γερμανία, όπως και η ίδια η ΕΕ, είναι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις όπως και οι ΗΠΑ. Επιδιώκουν να συμμετέχουν στο μοίρασμα αγορών, σφαιρών επιρροής και μ' αυτή την έννοια συμμετέχουν στην παγκόσμια εξέλιξη. Προσπαθούν, όπως και οι ΗΠΑ, να εξαρτήσουν οικονομικά και πολιτικά άλλες μικρότερες χώρες. Υπάρχει οξύτατος ανταγωνισμός ανάμεσά τους που εκδηλώνεται πολύμορφα. Αξιοποιούν δε πιο αδύνατες οικονομικά χώρες, που έχουν εξαρτήσει, σ' αυτόν τον ανταγωνισμό. Σ' αυτή τη διαδικασία όμως ηγεμονεύει η αστική τάξη, τόσο στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις όσο και στις περιφερειακές, ενώ οι λαοί υποφέρουν από την ένταση της εκμετάλλευσης. Αρα δεν έχουμε ανταγωνισμούς εθνών που κάμπτονται κάτω από την ηγεμονία των ΗΠΑ αλλά ανταγωνισμούς ανάμεσα στην αστική τάξη διαφορετικών χωρών, και υποταγή της αστικής τάξης εξαρτημένων χωρών στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, γιατί έτσι υλοποιούνται τα συμφέροντά της. Η διεθνοποίηση, σε συνδυασμό με τη δράση των πολυεθνικών, καθορίζει σε σημαντικό βαθμό αυτές τις σχέσεις στο σύγχρονο κόσμο, με μεγάλη ένταση λόγω υποχώρησης του παγκόσμιου εργατικού κινήματος.
Από τη μια έχουμε το φαινόμενο της συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης, από την άλλη όμως, παρά την ύπαρξη και γιγάντωση των μονοπωλίων που ξεφύτρωσαν στο έδαφος του ανταγωνισμού, δεν τον καταργούν. Αντίθετα, τον οξύνουν και σε εθνικό και σε διεθνές επίπεδο. Βέβαια το ΔΗΚΚΙ εκτιμά ότι "η πορεία αυτή δεν είναι απρόσκοπτη, γιατί υπάρχουν αντιστάσεις... όπως Γερμανία - Ιαπωνία που δεν μπορούν να παραβλέψουν εθνικές προτεραιότητες". Αναγνωρίζει ότι υπάρχουν αντιθέσεις μόνο που τις τοποθετεί στο πλαίσιο της εθνοκεντρικής του θεώρησης για τις εξελίξεις ακριβώς για να στηρίξει όλη του την πολιτική στη βάση του έθνους - κράτους και για την Ελλάδα και απ' αυτή την άποψη να δει τη συμμετοχή της στο διεθνή καταμερισμό.
Ολη η αντίληψη του ΔΗΚΚΙ στηρίζεται στην αντίθεση "πολυεθνικές - έθνος" που είναι λαθεμένη και σε ιδεολογικό επίπεδο στην αντίθεση "κοσμοπολιτισμός - εθνικισμός" θεωρώντας σαν "εχθρό" τον κοσμοπολιτισμό.
Ολη αυτή η θεώρηση των εξελίξεων κατά το ΔΗΚΚΙ είναι παραπλανητική, αντιδραστική και επικίνδυνη. Αποδέχεται τη θέση της Ελλάδας στους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, καλλιεργώντας, ταυτόχρονα, έναν άκρατο εθνικισμό. Ακόμη και με τη μορφή της υπεράσπισης των εθνικών συμφερόντων μέσα σ' αυτούς τους οργανισμούς, αντικειμενικά υλοποιούνται τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης. Αντίθετα, οι λαϊκές δυνάμεις έχουν συμφέρον από την αντίσταση σ' αυτή την προοπτική. Μόνο η οικοδόμηση του δικού τους μετώπου πάλης στην προοπτική που χαράζει η πολιτική του ΚΚΕ, δίνει διέξοδο για τα δικά τους συμφέροντα.
Λ. Σ.