Την Κυριακή που μας πέρασε οι Ελληνες άκουσαν από τις τηλεοράσεις ότι ο πρώην αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός ήταν... αγωνιστής, πατριώτης και αντιστασιακός! Εγιναν μάλιστα και σχετικές εκδηλώσεις στις οποίες χοροστάτησε ο Χριστόδουλος (φυσικά...) και τις οποίες λάμπρυναν με τις παρουσίες τους οι εκπρόσωποι της κυβέρνησης και του ΠΑΣΟΚ...
Τις παραπάνω περγαμηνές για τον Δαμασκηνό - και για να συνεννοούμεθα - τις επιδαψιλεύει η «Ιστορία» των ανιστόρητων σαλτιμπάγκων, οι ιδεολογικοί και πολιτικοί της εκπρόσωποι.
*
Μετά την αναγκαία αυτή διευκρίνιση, μπορούμε να περάσουμε στην (πραγματική) Ιστορία:
Τα συνήθιζε κάτι τέτοια εκείνη την εποχή το ανώτατο εκκλησιαστικό ιερατείο (σε αντίθεση με τους απλούς παπάδες και το λαϊκό κλήρο που είχαν ενταχθεί στην Αντίσταση). Για παράδειγμα, τότε που ο Δαμασκηνός προσκυνούσε τον Τσολάκογλου, οι επικεφαλής του Αγίου Ορους έστειλαν μέχρι και επιστολή προς τον Χίτλερ, με την οποία καλούσαν την «Υμετέρα Εξοχότητα» (σ.σ: τον Χίτλερ) να «αναλάβη υπό την υψηλήν προσωπικήν Αυτής προστασίαν και κηδεμονίαν» το Αγιον Ορος, ενώ «αξιοσέβαστοι» Μητροπολίτες, όπως ο Φλωρίνης, ο Εδέσσης, ο Αιτωλοακαρνανίας, ο Φθιώτιδας υποδέχονταν τα Ες-Ες με δοξολογίες υπέρ «του μεγάλου γερμανικού έθνους» και με κηρύγματα ότι «τάσσεται ο ελληνικός λαός παρά τω πλευρώ των δυνάμεων του Αξονος» (σ.σ.: φυσικά, υπήρχαν και Μητροπολίτες που τίμησαν το σχήμα τους, όπως ο Κοζάνης Ιωακείμ ή ο Ηλείας Αντώνιος, που στάθηκαν δίπλα στο ΕΑΜ. Μόνο που αυτούς η Ιεραρχία τους κυνήγησε και τους καθαίρεσε)...
*
Για να επιστρέψουμε στον Δαμασκηνό
(που είχε εκδιώξει από το θρόνο του τον Χρύσανθο, ο οποίος με τη σειρά του ομολογούσε αργότερα ότι αυτός ήταν που καθοδηγούσε τον Γρίβα και τη φασιστική οργάνωση των Χιτών και αποκαλούσε τα Τάγματα Ασφαλείας σαν «τελευταία εφεδρεία» του Εθνους - σόι το «βασίλειο» της ιεροσύνης...)
Αφού δηλαδή πρώτα είχε ορκίσει τις «κυβερνήσεις» των γερμανοτσολιάδων, των Λογοθετόπουλου και Ράλλη, οι Αγγλοι, μετά τη συνάντηση του Δαμασκηνού με τον Τσόρτσιλ στα «Δεκεμβριανά», τον όρισαν έως και αντιβασιλέα της χώρας.
Με άλλα λόγια, η εξαργύρωση της στάσης του Δαμασκηνού στο ματοκύλισμα του λαού από τους Αγγλους, τους συνεργάτες των Γερμανών και αργότερα τους Αμερικανούς υπήρξε πλήρης.
Αλλά κι αυτός - ο Δαμασκηνός - στάθηκε στο «ύψος» του.
Α, ναι: Ο Δαμασκηνός ήταν εκείνος που το '48 ευλογούσε τα εκτελεστικά αποσπάσματα των στρατοδικείων, αφού, όπως έλεγε, οι δολοφονηθέντες δημοκράτες είχαν το ανάθεμα, καθ' ότι επρόκειτο για «καταδικασθέντες εις θάνατον κατόπιν νομίμου και δημοσίας διαδικασίας»!
*
Αυτά λέει η (πραγματική) Ιστορία για τον «αντιστασιακό», «δημοκράτη» και «πατριώτη» Δαμασκηνό.
Ο αναγνώστης μπορεί τώρα να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα για το «ποιόν» και την «ιστορία» εκείνων που υποκλίνονται στη μνήμη του Δαμασκηνού και διαστρέφουν την Ιστορία του τόπου...