Νέες συμφύσεις κράτους και τραπεζών για την κατά το δυνατό αναίμακτη έξοδό τους από την κρίση
Μέσα από πλέγμα στοχευμένων κρατικομονοπωλιακών ρυθμίσεων θα προσδιοριστεί η μοιρασιά του πακέτου κρατικής ενίσχυσης (28 δισ. ευρώ) στις επιμέρους μερίδες του τραπεζικού κεφαλαίου. Κεντρικός στόχος και με αυτό το μποναμά της κυβέρνησης στο τραπεζικό κεφάλαιο, είναι η αποκατάσταση της απρόσκοπτης λειτουργίας τόσο για το χρηματοπιστωτικό όσο και γενικότερα το εκμεταλλευτικό σύστημα.
Στο αμέσως επόμενο διάστημα οι τράπεζες θα ξεδιπλώσουν την τακτική τους, ανάλογα με τα μερίδια αγοράς της κάθε μιας από αυτές και τα ειδικότερα προβλήματα αντιμετωπίζουν με τα χαρτοφυλάκιά τους.
Οπως στις ΗΠΑ και τις άλλες χώρες της ΕΕ έτσι και στην Ελλάδα ο κεντρικός συντονιστικός ρόλος- σύμφωνα με τις διατάξεις του νομοσχεδίου που κατατέθηκε στη Βουλή - ανήκει στο υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών και στην «εποπτεύουσα αρχή» την Τράπεζα της Ελλάδας, που θα προσδιορίσουν τους επιμέρους όρους (ύψος κρατικής ενίσχυσης για κάθε τράπεζα, επιτόκια κ.ά.).
Σύμφωνα με διευκρινίσεις από το υπουργείο Οικονομίας, η ένταξη των τραπεζών σε οποιαδήποτε από τις (προκλητικότατες και χαριστικές) ρυθμίσεις έχει αναγκαίο όρο και προϋπόθεση την ενίσχυση της κεφαλαιακής βάσης τους, όπως αυτή προβλέπεται, δηλαδή με ζεστό κρατικό χρήμα και την πρόσκαιρη συμμετοχή του κράτους στο μετοχικό κεφάλαιο των τραπεζών. Από την πλευρά της η διοίκηση της Τράπεζας της Ελλάδας έχει δρομολογημένες τις αποφάσεις για αύξηση των δεικτών επάρκειας κεφαλαίων των τραπεζών. Η όλη μεθόδευση αναμένεται να οδηγήσει το σύνολο των τραπεζών κατευθείαν στον κρατικό κορβανά, έτσι ώστε να αποφευχθούν οι επιμέρους αντιδικίες και διενέξεις για το ποια από αυτές έχει ή δεν έχει πρόβλημα με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται για τη μάζα των καταθέσεων της κάθε μιας, τις χρηματιστηριακές τιμές, τις όποιες παρενέργειες στη συνολική λειτουργία του εκμεταλλευτικού συστήματος.
Με το ν/σ που κατατέθηκε στη Βουλή το κράτος αναλαμβάνει ρόλο «εξυγιαντή» του τραπεζικού συστήματος ακόμη και για τα ύποπτα «δομημένα» και άλλα χρηματιστηριακά παράγωγα υψηλού ρίσκου (και σήμερα μηδαμινής αξίας). Το κράτος, επίσης, με το ειδικό κύρος του, έρχεται να μεσολοβήσει και εγγυηθεί τις δοσοληψίες ανάμεσα στις τράπεζες για όσο καιρό διαρκεί η κρίση και κριθεί αναγκαίο. Είναι φανερό ότι τυχόν κανόνια θα φορτωθούν και αυτά στον κρατικό προϋπολογισμό...