ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΑ...
Οι αναλύσεις που είδαν το φως της δημοσιότητας στον κυριακάτικο Τύπο για τις οξύτατες αντιθέσεις στο εσωτερικό της ΕΕ, με αφορμή τις διαφορετικές προτάσεις διάσωσης χωρών με μεγάλο κρατικό χρέος (π.χ. Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία κλπ.), έφτασαν να μιλούν για κλονισμό της ίδιας της ευρωζώνης. Στο επίκεντρο, η θέση της γερμανικής κυβέρνησης για συμμετοχή ιδιωτικών τραπεζών στο μηχανισμό διάσωσης των υπερχρεωμένων κρατών. Δημοσιεύματα του Τύπου έφταναν να μιλούν για «δύο ευρωζώνες», μία «ισχυρή του βορρά» με ισχυρό ευρώ και μία «αδύναμη του νότου» με υποτιμημένο σ' αυτήν το ευρώ κατά 70%.
Στον κυριακάτικο «Ριζοσπάστη» γράφαμε ότι οι διαφορετικές αυτές προσεγγίσεις και οι οξύτατες αντιπαραθέσεις μπορεί να εμφανίζονται ως αντιθέσεις μεταξύ κρατών, αλλά εκφράζουν αντιθέσεις ανάμεσα σε διαφορετικά τμήματα του κεφαλαίου και εντός των κρατών - μελών, π.χ. στη Γερμανία.
Για παράδειγμα, την ίδια ώρα που η γερμανική κυβέρνηση κάνει την παραπάνω πρόταση, ο επικεφαλής της Deutshce Bank, Γιόζεφ Ακερμαν, δηλώνει ανήσυχος ότι η πολιτική της γερμανικής κυβέρνησης επιταχύνει το ντόμινο της κατάρρευσης οικονομιών, όπως της Ιρλανδίας, της Πορτογαλίας, της Ισπανίας, βάζοντας σε κίνδυνο πλέον και το γερμανικό τραπεζικό σύστημα, το οποίο - μαζί με τις βρετανικές τράπεζες - είναι «φορτωμένο» με περισσότερα από 240 δισ. ευρώ ιρλανδικά ομόλογα.
Οπως σημειώνει στην ανάλυση, «γερμανικές, γαλλικές, βρετανικές και ολλανδικές τράπεζες κουβαλάνε στα χαρτοφυλάκιά τους "τόνους" κρατικά ομόλογα της ευρωπαϊκής περιφέρειας. Τι θα γίνει με όλα αυτά τα "χαρτιά" αν η πολιτική της κας Μέρκελ σπρώξει τις χώρες αυτές σε χρεοστάσιο ή οποιασδήποτε μορφής αναδιάρθρωση του χρέους τους;».
Οι παραπάνω οξύτατες αντιθέσεις εκφράζονται ως διαφορετικές μορφές διαχείρισης των χρεών, αλλά η ουσία βρίσκεται στην οικονομική κρίση, την αντιμετώπισή της και ποιες μερίδες του κεφαλαίου θα πάθουν τη μικρότερη ζημιά. Το ξεπέρασμα της οικονομικής κρίσης, στο πλαίσιο του καπιταλισμού, γίνεται με καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων. Ηδη η εργατική τάξη καταστρέφεται με την πολλαπλάσια αυξανόμενη ανεργία, με τη συνεχή πτώση της τιμής της εργατικής δύναμης κλπ. Αλλά αυτό δε φτάνει. Πρέπει να καταστραφεί και υπερσυσσωρευμένο κεφάλαιο. Για παράδειγμα, μέρος από τους «"τόνους" κρατικά ομόλογα της ευρωπαϊκής περιφέρειας» που είπε ο Ακερμαν.
Ηδη στην ΕΕ έχουν αποφασίσει η χρεοκοπία να γίνει ελεγχόμενα, ώστε οι συνέπειες για τους καπιταλιστές να είναι όσο γίνεται λιγότερες. Μόνο που το ποιοι καπιταλιστές, ποιοι όμιλοι, θα βγουν λιγότερο χτυπημένοι από την κρίση έχει να κάνει και με τη διαχείριση του χρέους των υπερχρεωμένων κρατών.
Ολα τα παραπάνω αποκαλύπτουν τα αδιέξοδα της αστικής πολιτικής να διαχειριστούν την κρίση και τα χρέη. Αποκαλύπτουν την αδυναμία της προσπάθειας να ελέγξει την έκταση της απαξίωσης κεφαλαίου που χρειάζεται για να ξαναπάρει μπρος η καπιταλιστική οικονομία.
Ταυτόχρονα, οι αντιθέσεις ανάμεσα σε διαφορετικά τμήματα του κεφαλαίου εντός των κρατών διαπλέκονται με αντιθέσεις ανάμεσα στις υποδεέστερες και τις ισχυρές καπιταλιστικές οικονομίες της ΕΕ, αλλά και μεταξύ των ισχυρών κρατών εντός και εκτός ΕΕ, π.χ. αντιθέσεις ΗΠΑ - Γερμανίας. Αλλωστε, διαφορετικοί μονοπωλιακοί όμιλοι ενός κράτους διαπλέκονται με διαφορετικούς μονοπωλιακούς ομίλους άλλων κρατών, που επίσης εντός των κρατών τους έχουν οξύτατους ανταγωνισμούς, όπως π.χ. στη Γερμανία. Η κρίση αναδιατάσσει συμμαχίες, αναδεικνύει δε ότι οι αντιθέσεις είναι ακόμη πιο σύνθετες. Γι' αυτό οι ανταγωνισμοί για τη διαχείρισή της είναι οξύτατοι.
Οι εργαζόμενοι, τα λαϊκά στρώματα να κλείσουν τ' αυτιά τους σ' αυτές τις διαφορετικές εκδοχές αστικής διαχείρισης. Ο,τι και αν γίνει, πρέπει να έχουν καθαρό ότι θα είναι σε βάρος τους. Να απεγκλωβιστούν εντελώς από τέτοια κάλπικα διλήμματα. Χρειάζεται ταξική δράση εναντίωσης στην πολιτική των μονοπωλίων, στην πολιτική των κομμάτων του ευρωμονόδρομου. Με ενιαία μετωπική πάλη εργατών, ΕΒΕ, μικροαγροτών, γυναικών, νεολαίας. Να βάλουμε φρένο στα χειρότερα, να αρχίσουμε την αντιστροφή της σημερινής πραγματικότητας. Εδώ και τώρα, λοιπόν, μαζική οργάνωση στο κίνημα και τους φορείς του, αποφασιστική συμπόρευση με το ΚΚΕ, να οργανώσουμε τη λαϊκή συμμαχία, την ανάπτυξη της ταξικής πάλης στη ρότα για τη λαϊκή εξουσία και οικονομία.
Ι.