Η επιτυχημένη, τελικά, έκβαση της αποστολής φάνηκε από νωρίς. Από το βαπόρι προς την Ανκόνα ακόμα. Νεολαίοι με τις κοτσίδες της εφηβείας και παλιοί, ψημένοι στον πολιτικό αγώνα και τη βιοπάλη, εκεί, στο κατάστρωμα, στους απλωμένους υπνόσακους, τις ανοιγμένες κονσέρβες, τα τσαλακωμένα φύλλα του «Ρ», «πορεύονταν» παρέα την παρέα αρχικά και μετά όλες σε μία, με τα τραγούδια της τάξης τους. Με κρασί κρητικό, τσίπουρο απ' τη Θεσσαλία και μπίρες από το κυλικείο. Πρώτα με συνθήματα να ζεσταίνουν την ατμόσφαιρα, για την αντίσταση και την πάλη, για τα 80 χρόνια. Και μετά τα τραγούδια. «Αυτοί με μια γροθιά σπάζουνε τα δεσμά», «Εμπρός ΕΛΑΣ για την Ελλάδα», η «Διεθνής». Οι στίχοι από τα ποιήματα του Ρίτσου, του Βάρναλη και του Σικελιανού. Τραγούδια που παρακινούσαν τους εργαζόμενους στο μπαρ ασυναίσθητα να χτυπούν το τακούνι στη χοντρή λαμαρίνα. Στροφές που μπλέκονταν η μία με την άλλη, όπως πρωθύστερα οι παρέες. Και όπως αυτές έγιναν μία, έτσι τα τραγούδια φάνταζαν πια ένα. «Και από την πρώτη τη στιγμή μου στείλανε τον ελεγκτή... είσαι μικρός και δε χωράς... και όταν γυρίζαμε το βράδυ απ' τη δουλειά... σε καρτερούσε η ζωή... λεβέντης εροβόλαγε... και μια παραδουλεύτρα μάνα... εμείς θα ζήσουμε...»
Ανταλλάσσονται ηλεκτρονικές διευθύνσεις, προκειμένου ό,τι υλικό συγκεντρώθηκε στην Ιταλία να διακινηθεί μετά παντού στην Ελλάδα. ΟΒα την ΟΒα, σχολή τη σχολή, σχολείο το σχολείο.
Βράδυ Σαββάτου, έλεγαν να στήσουν καμιά γιορτούλα στην κατασκήνωση. Να ψωνίσουν τρόφιμα. «Να ψήσουμε και αρνί» προτείνει ένας μεσήλικας. Από τη γαλαρία του λεωφορείου, ο Αχιλλέας δεν κρατιέται: «Οχι, όχι αρνί. Είμαστε οικολόγοι. Καραμπινιέρο, Καραμπινιέρο...».
Υ.Γ.: Και το βράδυ της Κυριακής όταν ξαναμπαίναμε Ιόνιο, πάλι το ξεσήκωσαν το πλοίο. Τραγούδησαν ακόμα και για το ΕΛΑΝ...