Η μόνη ...πάγια και διαρκής ανάγκη που καλύπτουν οι μεθοδεύσεις της κυβέρνησης δεν αφορά στο Δημόσιο. Αντιθέτως, αφορά στην ανάγκη της για ανθρώπους σε πολιτική ομηρία, έστω κι αν είναι απαραίτητοι στο δημόσιο τομέα.
Αλλωστε, και τις διοικήσεις των οργανισμών που θα αποφασίζουν για τις μονιμοποιήσεις και διάφορους άλλους «μεσάζοντες» στην υπόθεση, ξέρουμε πολύ καλά ποιος τους ελέγχει. Οσο για το Συμβούλιο της Επικρατείας που ακολουθεί, όλοι έχουν αντιληφθεί ότι ...θα υπάρξουν εκπλήξεις.
Ο Γ. ΣΟΥΦΛΙΑΣ μπορεί να τσακώθηκε με τον Βουλγαράκη, αλλά αυτοί στο τέλος θα τα βρούνε. Εμάς, όμως, θα μας μείνουν οι ...κάμερές τους να μας παρακολουθούν στους δρόμους της Αθήνας...
Κι όπως μαθαίνουμε, αυτές θα συνοδευτούν και με ...αποσπάσματα ιδιωτικών αστυνομικών με πολιτικά, που θα έχουν διάφορα δικαιώματα, από το να μας ελέγχουν μέχρι να μας συλλαμβάνουν όσο κινούμαστε στο Μετρό!
Αυτά χωρίς να έχει καν γυρίσει ο υπουργός Δημόσιας Τάξης από τις ΗΠΑ (όπου δε θα μάθουμε επί της ουσίας τι είπε και τι συμφώνησε). Είναι γνωστό πως όταν Ελληνας υπουργός Δημόσιας Τάξης περνά επισήμως τον Ατλαντικό, γυρίζει με ...νέες ιδέες.
ΟΣΟ ΓΙΑ ΤΟ Εκκλησιαστικό, αν συνεχίσει έτσι το πράγμα, με τις σπόντες, τις «μπηχτές» και τα υπονοούμενα που χρησιμοποιούν οι ιεράρχες στις αντεγκλήσεις τους, μάλλον πάνε ...για λουκέτο τα «ριάλιτι σόου» και όλες οι συναφείς παραγωγές των καναλιών.