Με την ευκαιρία των εκλογών στην ΕΣΗΕΑ, ας επιχειρήσουμε σήμερα ν' αναφερθούμε, "διακριτικά", στα καθ' ημάς. Οχι στα επαγγελματικά προβλήματά μας - τα οποία και πολλά και οξυμένα είναι, αφορούν, όμως, εμάς τους ίδιους και το σωματείο μας - αλλά στο ρόλο και την ευθύνη του δημοσιογράφου, ως λειτουργού της ενημέρωσης της κοινής γνώμης.
Και μόνο το γεγονός ότι, τα τελευταία χρόνια, σε λαϊκές διαδηλώσεις ακούγεται συχνά - έστω και ως υπερβολή - το σύνθημα "αλήτες, ρουφιάνοι δημοσιογράφοι", δείχνει πως το δημοσιογραφικό επάγγελμα "πάσχει" και, εν πάση περιπτώσει, ο δημοσιογράφος απέχει πολύ από το ν' αποτελεί κοινωνικό πρότυπο για τους νέους ανθρώπους.
Βεβαίως, ως δημοσιογράφος του "Ριζοσπάστη" νιώθω την ανάγκη ν' απολογηθώ έναντι εκείνων των πολιτών, οι οποίοι απαιτούν έγκυρη δημοσιογραφία, προσανατολισμένη, όμως, στα προβλήματα, στις αγωνίες και τους αγώνες των απλών ανθρώπων του λαού. Ουδόλως μ' απασχολεί ν' απολογηθώ έναντι εκείνων, οι οποίοι έλκονται από τη "δημοσιογραφία" των δημοσίων σχέσεων, του κοινωνικού εξευτελισμού, της εξυπηρέτησης μεγάλων οικονομικών και εξουσιαστικών συμφερόντων (Γι' αυτή τη "δημοσιογραφία" ας απολογηθούν οι "άλλοι συνάδελφοι": Οι τηλεπαρουσιαστές που συνδιαλέγονται, μέσω των "παραθύρων" ή στα "τοκ σόου", με υπουργούς και βουλευτάδες, οι παραγωγοί των "ρεάλιτι σόου", που εμπορεύονται ανθρώπινα αισθήματα και συναισθήματα, οι καλοπληρωμένοι γραφιάδες που διακονούν τα μεγάλα αφεντικά των ΜΜΕ, της οικονομικής και πολιτικής εξουσίας).
Οι δημοσιογράφοι που μπήκαμε στο επάγγελμα για ν' ασχοληθούμε με τη δημοσιογραφία που επικοινωνεί με τους απλούς ανθρώπους του λαού, προβάλλει τον αγώνα, τα πιστεύω και τα οράματά τους, μόνο στο λαό έχουμε την υποχρέωση ν' απολογηθούμε.
Ν' απολογηθούμε για το πόσο και πώς αναδείξαμε την αγωνία του άνεργου να βρει δουλιά και του εργάτη να μην τη χάσει. Του αγρότη να μείνει και να καλλιεργεί τη γη του. Του νέου να μορφωθεί. Του συνταξιούχου να ζήσει αξιοπρεπώς. Του επιστήμονα να προσφέρει. Του καλλιτέχνη να δημιουργήσει.
Ν' απολογηθούμε για το πόσο και πώς προβάλλαμε τους αγώνες των εργαζομένων εναντίον των εκμεταλλευτών τους και των κυβερνήσεων,καθώς και πόσο και πώς αναδείξαμε τη φύση της εκμετάλλευσης και το ρόλο της εξουσίας.
Ν' απολογηθούμε για το πόσο και πώς αναδείξαμε το λαϊκό πολιτισμό που προβάλλει από υπόγεια χαμόσπιτων, σε φτωχογειτονιές των πόλεων, σε χωριά της υπαίθρου.
(Για την προβολή των συμφερόντων των εκμεταλλευτών και των κυβερνήσεών τους και του "πολιτισμού" στο "Μέγαρο", στα "σκυλάδικα", στις πασαρέλες και τα τηλεοπτικά στούντιο, ας απολογηθούν οι "άλλοι συνάδελφοι").
Προσωπικά - και δε νομίζω πως αυθαιρετώ αν ισχυριστώ ότι μιλώ και για λογαριασμό και πολλών άλλων συναδέλφων, που δίνουν τη μάχη να κρατήσουν την αξιοπρέπειά τους και να υπηρετήσουν την πραγματική δημοσιογραφία, κάτω από αντίξοες συνθήκες που επιβάλλουν τ' αφεντικά των ΜΜΕ - νιώθω την ανάγκη της αυτοκριτικής για ελλείψεις, αβλεψίες και λάθη στην εκτέλεση του δημοσιογραφικού καθήκοντος. Η δημοσιογραφία που είναι ταγμένη στην εξυπηρέτηση των λαϊκών συμφερόντων απαιτεί πολύ κόπο, γνώσεις, αίσθηση ευθύνης, πλούτο αισθημάτων, αντοχή στις επιθέσεις και τις προσφορές απολαβών, υπομονή κι επιμονή στο στόχο. Κι όταν κανείς δε διαθέτει αυτά τα προσόντα στο βαθμό που απαιτούνται, χρειάζεται συνεχώς να εντείνει τις προσπάθειές του για να γίνει καλύτερος και ν' ανταποκριθεί στο καθήκον. Αλλιώς δεν αξίζει να είναι κάποιος δημοσιογράφος.
Παύλος ΡΙΖΑΡΓΙΩΤΗΣ