Φεύγει ο ένας, έρχεται ο άλλος και η εναλλαγή αυτή, που κρατάει από τότε που ο κόσμος άρχισε να μετρά τον αδιαίρετο και αναρίθμητο χρόνο, πραγματοποιείται κάθε φορά, με ένα "τελετουργικό", που παραμένει αναλλοίωτο επί αιώνες. Τον μεν παλιό, τον απερχόμενο χρόνο, τον αποπέμπουμε με σπρωξιές και λοιδορίες για όσα δεινά μάς φόρτωσε κατά τη διάρκεια της δωδεκάμηνης βασιλείας του και αισθανόμαστε μια βαθιά ανακούφιση για την αποχώρησή του. Σαν να φεύγει ένας βραχνάς από την καρδιά μας, σαν να λυτρωνόμαστε για πάντα- τι ουτοπία! - από τη θλιβερή πραγματικότητα που βιώναμε ως αυτή τη στιγμή.
Ετσι, ως αποδιοπομπαίο τράγο, ως μαύρο πρόβατο, διώχνουμε τον παλιό χρόνο. Και ταυτόχρονα, παγιδευμένοι σε ελπίδες που διαψεύδονται συνεχώς, ανοίγουμε διάπλατα τις αγκαλιές μας για να υποδεχτούμε το νέο. Για χάρη του φωτίζουμε άπλετα σπίτια και δρόμους, ρίχνουμε πυροτεχνήματα, διοργανώνουμε ρεβεγιόν, χορεύουμε και διαλαλούμε σε μείζονα τόνο ότι "ήρθε ο νέος με τα δώρα, με τραγούδια, με χαρά...". Και επενδύουμε επάνω στον ευλογημένο καινούριο χρόνο όλες μας τις προσδοκίες, όλα μας τα όνειρα, με μια πίστη που αγγίζει τα όρια της αφέλειας. Ναι, της αφέλειας, αφού λησμονούμε οι φουκαράδες ότι με "ωσαννά", σαν "σωτήρα", είχαμε υποδεχτεί πριν δώδεκα μήνες και τον προηγούμενο χρόνο, που τώρα τον αποπέμψαμε "κακήν κακώς", διότι ο μπαγαπότης τίποτε δεν πραγματοποίησε απ' όσα περιμέναμε από αυτόν...
Αποχωρεί ο ένας έρχεται ο άλλος και η εναλλαγή αυτή κάθε πρωτοχρονιά μού θυμίζει έντονα την ίδια διαδικασία, που γίνεται και στο πολιτικό σκηνικό της χώρας, τα τελευταία ειδικά 25 χρόνια, που ο δικομματισμός καλά κρατεί. Απογοητευμένοι και φουρκισμένοι, αποπέμπουμε όποιον κυβερνούσε ως τώρα και δεινώς μας ταλαιπώρησε με "αφαιμάξεις", "ζώνες", "κούρες" και με διάψευση όλων των ελπίδων μας, που αφελώς είχαμε στηρίξει σ' αυτόν. "Μας ρήμαξε ο φορομπήχτης, ο ψεύτης, ο αισχρός", λέμε αγανακτισμένοι και τον εκθρονίζουμε με την οργισμένη κραυγή "να πάει στον αγύριστο". Και την ίδια στιγμή, όπως ακριβώς συμβαίνει και με τη διαδοχή του χρόνου, παγιδευμένοι σε φρούδες ελπίδες, ανοίγουμε διάπλατα την αγκαλιά μας για να υποδεχτούμε τον άλλον, τον καινούριο, πιστεύοντας ότι αυτός θα είναι καλύτερος από τον προηγούμενο.
Τι πλάνη όμως! Μόλις ο "σωτήρας" αναλάβει τα ηνία της εξουσίας ίδιος με τον τέως αποδεικνύεται και αυτός. Λησμονεί αυτομάτως όσες υποσχέσεις μοίρασε από τους προεκλογικούς εξώστες, για να υφαρπάσει την ψήφο μας και αρχίζει να μας σφίγγει περισσότερο τη "ζώνη", να πολλαπλασιάζει τους φόρους, να εξαπολύει "νέα μέτρα" αφανισμού και να ξεπουλάει με μεγαλύτερη ζέση από τον προκάτοχό του ό,τι απόμεινε από τη δημόσια περιουσία.
Κι εμείς αγκομαχώντας και βρίζοντας περιμένουμε να λήξει η θητεία του τωρινού σκληρού εξουσιαστή, για να απαλλαγούμε από αυτόν και να υποδεχτούμε πάλι κάποιο νέο, διαιωνίζοντας έτσι τον κύκλο των αντιλαϊκών κυβερνήσεων και των συνεχών διαψεύσεών μας. Και όσο συνεχίζουμε αυτό το "τελετουργικό" της εναλλαγής των ομοίων και περιμένουμε με αυτόν τον αδρανή τρόπο να αλλάξει η τύχη μας, ε, να 'μαστε σίγουροι πως ούτε "καλή χρονιά", ούτε "καλή κυβέρνηση" θα δούμε ποτέ!
Τάσος ΑΥΓΕΡΙΝΟΣ