Περί φοροδιαφυγής...
Η πολιτική της ...«αντιμετώπισης της φοροδιαφυγής», που ακολούθησαν τα κόμματα εξουσίας τα τελευταία 20 - τουλάχιστον - χρόνια, δεν είναι ανεξάρτητη από τη γενικότερη πολιτική. Πρόκειται για πολιτικές στενά συνδεδεμένες με την εφαρμοζόμενη δημοσιονομική πολιτική και κατ' επέκταση με τη γενικότερη οικονομική πολιτική. Μια πολιτική καθ' όλα αντιλαϊκή και απόλυτα προσανατολισμένη στη στήριξη του κεφαλαίου και των εκπροσώπων του. Αφού, επομένως, η οικονομική πολιτική που χάρασσαν οι κυβερνήσεις του δικομματισμού όλη αυτή την περίοδο είχε σαφή ταξική κατεύθυνση και προσανατολισμό - την ολόπλευρη στήριξη των μεγάλων μονοπωλιακών ομίλων και την αφαίρεση κατακτήσεων από τα λαϊκά στρώματα - τους ίδιους στόχους υπηρετούσαν και οι πολιτικές «καταπολέμησης της φοροδιαφυγής». Το επισημαίνουμε αυτό, γιατί τα αστικά κόμματα, και γενικότερα το σύστημα εξουσίας, επιδίδονται σε μια δόλια προσπάθεια να ντύσουν την αντιμετώπιση του συγκεκριμένου προβλήματος με το μανδύα της αρετής, να το εμφανίσουν ως ηθικό πρόβλημα και να το γενικεύσουν, δίνοντάς του εθνικά και όχι ταξικά χαρακτηριστικά. Στόχος είναι να αντιμετωπίσουμε τη φοροδιαφυγή απ' όπου και αν προέρχεται, ισχυρίζονται υποκριτικά.
Μόνο που και το θέμα της φοροδιαφυγής και της ...αντιμετώπισής της είναι ταξικό.
Παράδειγμα πρώτο: Με το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης και τον κίνδυνο κατάρρευσης των τραπεζών, κινήθηκε ένας τεράστιος διακρατικός μηχανισμός σε επίπεδο ΕΕ για να διασώσει τις τράπεζες. Η συνολική προσπάθεια εκτιμάται ότι στοίχισε στους ευρωπαϊκούς λαούς περί τα 7 τρισ. ευρώ, ενώ στην υπό ...πτώχευση Ελλάδα διοχετεύθηκαν στο τραπεζικό σύστημα 78 δισ. ευρώ. Και το ερώτημα είναι πώς αντιμετωπίζει το αστικό κράτος και οι μηχανισμοί του τους μικρούς επαγγελματίες, αλλά και εργατικές οικογένειες που απειλούνται με πτώχευση. Απλά τους αφήνουν να πτωχεύσουν.
Παράδειγμα δεύτερο: Παρά το δημοσιονομικό πρόβλημα που λένε ότι υπάρχει και τα μικρά έσοδα του Δημοσίου, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, συνεχίζοντας την πολιτική της ΝΔ, ανακοίνωσε νέα μείωση των συντελεστών φορολόγησης των επιχειρηματικών κερδών.
Παράδειγμα τρίτο: Πρόσφατα δόθηκαν στη δημοσιότητα στοιχεία για τη φορολογία εισοδήματος του 2009, από τα οποία προκύπτει η γνωστή εικόνα της υπερφορολόγησης της μισθωτής εργασίας και της εκτεταμένης φοροαπαλλαγής των βιομηχάνων και των μεγαλεμπόρων.
Παράδειγμα τέταρτο: Ο «αναπτυξιακός νόμος» για τις επιχειρήσεις που πραγματοποιούν επενδύσεις προβλέπει φορολογικά κίνητρα τρεις φορές μεγαλύτερα από το ύψος της συμμετοχής του επιχειρηματία στην επένδυση. Οι μεγάλες επιχειρήσεις κάνουν επενδύσεις με κρατικό χρήμα. Μέσα από τα προγράμματα του ΟΑΕΔ, το κράτος πληρώνει τις εργοδοτικές ασφαλιστικές εισφορές, ενώ παράλληλα μειώνει τους συντελεστές φορολογίας των ΑΕ και ΕΠΕ.
Πάνω σε αυτό το έδαφος, εφαρμόζονται οι πολιτικές «αντιμετώπισης της φοροδιαφυγής». Με λίγα λόγια, τα χαρτιά είναι σημαδεμένα, το αστικό κράτος προσφέρει φορολογική ασυλία και προστασία στους μεγάλους επιχειρηματίες και κυνηγά χωρίς έλεος τους φτωχοδιάβολους. Εναντίον των οποίων - με πρόσχημα τη φοροδιαφυγή - κηρύττουν τον πόλεμο.
Οι εργαζόμενοι, γενικότερα τα λαϊκά στρώματα να κλείσουν τα αυτιά τους στις «επιχειρήσεις αρετής» που εξαγγέλλει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με πρόσχημα τη φοροδιαφυγή. Πρόκειται για μέτρα τα οποία, σε τελική ανάλυση, κατατείνουν στη λαϊκή λεηλασία. Πάλη για την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής στο σύνολό της, με διεκδίκηση ικανοποίησης όλων των αναγκών των εργατικών, των λαϊκών οικογενειών, με ορίζοντα τη λαϊκή εξουσία και οικονομία.
Θανάσης ΚΑΝΙΑΡΗΣ