Αποκαλυπτικά τα όσα σημειώνει στον «Ριζοσπάστη» η Ελ. Μπάγια, γιατρός στα Επείγοντα στο Γενικό Νοσοκομείο Αθήνας «Γ. Γεννηματάς»
INTIME NEWS |
Χαρακτηριστικά είναι τα προβλήματα από τις οδηγίες για τη λήψη δειγμάτων και την εξέταση περιστατικών.
«Σχεδόν καθημερινά αλλάζουν οι οδηγίες του ΕΟΔΥ για τη λήψη δείγματος ή τις συστάσεις προς τον κόσμο», αναφέρει η Ελ. Μπάγια. «Η οδηγία του ΕΟΔΥ είναι να μην εξετάζουμε τα ήπια περιστατικά, γιατί θα πρέπει να ντυθούμε, να αποστειρώσουμε τον χώρο. Ομως, πώς αξιολογούνται τα ήπια συμπτώματα; Πώς θα ξέρω αν δεν εξετάσω τον ασθενή ότι το ήπιο σε δύο - τρεις μέρες δεν θα γίνει βαρύτερο κι ίσως σε μια πορεία να κινδυνεύσει η ζωή του; Οι γιατροί μπαίνουμε σε δίλημμα: Ποιον θα διώξουμε; Ποιον θα εξετάσουμε;
Η εντολή είναι να μην παίρνουμε δείγματα για εργαστηριακό έλεγχο επειδή δεν προλαβαίνουν τα αρμόδια εργαστήρια να τα επεξεργαστούν. Πώς θα ξέρει ο ασθενής αν έχει κορονοϊό ή κάποια άλλη λοίμωξη; Αν πρέπει να μπει σε καραντίνα από την οικογένειά του; Αν πρέπει να πάρει άδεια από τη δουλειά του;».
Η απάντηση... της «αγοράς» βέβαια και εδώ είναι «ό,τι βαστά η τσέπη σου», αφού η εναλλακτική είναι η εξέταση στον ιδιωτικό τομέα, με κόστος έως και 350 ευρώ...
Αντίστοιχα, σε ό,τι αφορά τις συστάσεις για κατ' οίκον νοσηλεία, επισημαίνει:«Παραπέμπουν τον κόσμο στο σπίτι του και στην παρακολούθηση από τον "γιατρό του". Εχουν "ξεχάσει" ότι στην Ελλάδα ουσιαστικά δεν υπάρχει σύστημα Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας, δεν υπάρχουν γιατροί στα Κέντρα Υγείας... Πού θα αναφερθεί ένας άνθρωπος; Σε ποια δομή; Δεν γίνεται να εναποθέτεις τις ελπίδες στην αυτο-ίαση... Η μόνη "λύση" είναι να πας στον ιδιώτη. Και πόσοι παρακολουθούνται τακτικά από ιδιώτη γιατρό που γνωρίζει το ιστορικό τους;».
Επιπλέον, σε ό,τι αφορά την αναστολή χειρουργείων και ιατρικών πράξεων μέχρι νεωτέρας και τις διαρκείς συστάσεις για αποφυγή των νοσοκομείων σε όσους δεν νοσούν σοβαρά, «εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι που ανήκουν στις ευπαθείς ομάδες και έχουν κάποια χρόνια νόσο είναι "στον αέρα" σε ό,τι αφορά τη συνέχιση της θεραπείας τους, την παρακολούθηση της υγείας τους. Κι όταν δεν λαμβάνονται τα απαιτούμενα μέτρα που θα τους δώσουν διέξοδο, υπάρχει κίνδυνος επιβάρυνσης της υγείας τους. Σε αδιέξοδο είναι και οι δεκάδες χιλιάδες ηλικιωμένοι που ζουν μόνοι τους και κατά κανόνα έχουν κάποιο υποκείμενο νόσημα και η δυσκολία τους σήμερα μεγαλώνει ακόμη περισσότερο».
Την ίδια ώρα, σε ό,τι αφορά τους ίδιους τους υγειονομικούς, «μπαίνουν επιπλέον εφημερίες στα νοσοκομεία αναφοράς, με το προσωπικό να μην παίρνει άδειες, ρεπό, να επικρατεί αίσθημα κόπωσης, φόβος. Ηδη υγειονομικοί έχουν νοσήσει, είναι θετικοί σε κορονοϊό. Με τις τεράστιες ελλείψεις που υπάρχουν, αν επεκταθεί το φαινόμενο της διασποράς στους υγειονομικούς, πώς θα αναπληρωθούν οι απώλειες; Παρόλο που η επιστήμη, η τεχνολογία έχουν κάνει άλματα, τι αξιοποιείται; Αντί να ανταποκρίνεται το σύστημα Υγείας στις ανάγκες, επιχειρείται να προσαρμοστούν οι ανάγκες στο σύστημα Υγείας».
«Σε αυτήν την κρίσιμη περίοδο για τους λαούς του κόσμου», τονίζει η Ελ. Μπάγια, «αναδεικνύεται η υπερώριμη ανάγκη για ολοκληρωμένο, κεντρικά σχεδιασμένο σύστημα Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας, όπου σε κάθε γειτονιά - δήμο το Κέντρο Υγείας θα έχει καταγεγραμμένο τον πληθυσμό ευθύνης (ηλικία, ιστορικό, παθήσεις, θεραπείες), θα έχει επάρκεια σε προσωπικό και υποδομές, στους χρόνιους ασθενείς και μοναχικούς ηλικιωμένους θα προσφέρει πραγματική κατ' οίκον νοσηλεία».
Οπως υπογραμμίζουν με κάθε τρόπο σωματεία των εργαζομένων στις δημόσιες μονάδες Υγείας, απαιτούνται εδώ και τώρα: