Προοδευτικά αποστερήθηκε, όπως φαίνεται, από τους προσωπικούς του συμβούλους που θα του έλεγαν ότι οι πρόσφατες προσωπικές επιλογές του, η καρατόμηση και η αποπομπή του λαλίστατου, οι μεταβολές στο Εκτελεστικό Γραφείο, η προώθηση του νέου γραμματέα, έστω και με την απώλεια μιας σημαντικής μερίδας ψήφων, και η συγκρότηση ενός άλλου μωσαϊκού κυβέρνησης, με την προσθήκη αριστερο-αναθεωρητικών «καρυκευμάτων», θυμίζουν, γι' άλλη μια φορά, τον Λουδοβίκο 14ο, τον επονομαζόμενο βασιλιά-ήλιο.
Αυτός, λοιπόν, ο Λουδοβίκος έλεγε με κυνική έπαρση: L' etat c' est moi (Το κράτος είμαι (είναι) εγώ. Και μετά από μένα, ο όλεθρος). Αντίστοιχα, ο πρόεδρος του τέως σοσιαλ-ΠΑΣΟΚ εκφράζει τη μεσσιανική αντίληψη ότι βρίσκεται στην εξουσία για να μας σώσει. Και στη γεμάτη ρητορικά ερωτήματα ομιλία του, τρομάζει τους μέλλοντες ψηφοφόρους, ότι κατά την «υψηλού ρίσκου» προεκλογική περίοδο, διακυβεύεται η εξουσία του κόμματος και της κυβέρνησής του, γιατί μετά απ' αυτούς έρχεται κατακλυσμός.
Η όλη υπόθεση υπενθυμίζει «επανίδρυση», την οποία είχε προαναγγείλει ο νέος γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής. Αλλαγή, δηλαδή, τίτλων, συμβόλων και ενίσχυσης της νεοφιλελεύθερης συνταγής στα πλαίσια της ευρω-νέας τάξης. Ενα βασικό συμπέρασμα είναι η επιβεβαίωση ότι η εξουσία φθείρει και διαφθείρει.
Με τα νέα δεδομένα και το ανακάτεμα της κυβερνητικής τράπουλας, θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς ότι ο περίφημος ήλιος του ΠΑΣΟΚ, που προβλήθηκε ως ανατέλλων, θα μπορούσε να σημαίνει τη δύση του, μετά από μια προεδρία των ευρω-συνενόχων, που περιφέρεται ως προεκλογικό τρόπαιο και κράχτης ψήφων.
Του
Γιώργου Κ. ΤΣΑΠΟΓΑ