Μετά τους Γιουγκοσλάβους, τους Αφγανούς και τους Ιρακινούς, οι «απελευθερωτικές» επιχειρήσεις των Αμερικανών στρέφονται τώρα και στην αμερικανική ενδοχώρα. Ενας υπέρβαρος Αφροαμερικανός δοκίμασε από πρώτο χέρι το βράδυ της Δευτέρας την τρομοϋστερική δημοκρατία της αμερικανικής αστυνομίας, καταλήγοντας νεκρός λίγη ώρα αργότερα στο νοσοκομείο, ύστερα από έναν ανελέητο ξυλοδαρμό από 6 όργανα της τάξης που βρίσκονταν σε... αυτοάμυνα απέναντι στον επικίνδυνο, καθ' υποψία και μόνο, μουσουλμάνο τρομοκράτη.
Ο προϊστάμενός τους αστυνομικός διευθυντής έσπευσε να μοιράσει τα παράσημα και να επαινέσει την προσήλωση του σώματος στο καθήκον. Με ωμότητα, αλλά συνάμα και ειλικρίνεια, διέγνωσε ότι οι άνδρες τους έπραξαν αυτό που έχουν εκπαιδευτεί να πράττουν. Από κοντά και ο δήμαρχος του Σινσινάτι, η πόλη του οποίου έλαχε να φιλοξενεί τον εκκολαπτόμενο τρομοκράτη, νομιμοποίησε τον εν ψυχρώ φόνο. Το επιμύθιο έγραψε η διάγνωση των αυτουργών μπροστά στο ημιθανές κορμί του «ανυπάκουου» μαύρου: «Δεν έχει σφυγμό, αλλά αναπνέει...».
Στη χώρα του κυβερνήτη Σβαρτσενέγκερ το χρώμα του τρομοσυναγερμού είναι πορτοκαλί. Ο βιασμός όμως κάθε έννοιας δημοκρατικού δικαιώματος έχει προ πολλού βαρέσει κόκκινο. Αλλωστε, αν διεκδικείς την πρωτοκαθεδρία στην πυραμίδα των ιμπεριαλιστών, πρέπει να πείθεις και με έργα πως όσο εύκολο σου είναι να σφάζεις μια ντουζίνα Ιρακινούς με την καλογανωμένη χατζάρα των 7 πετρελαϊκών αδελφών, δυο φορές ευκολότερο, μα συγχρόνως και απαραίτητο, είναι να πείθεις το λαό σου με τον μπαμπούλα της ίδιας χατζάρας ότι πρέπει να κάτσει στα αυγά του. Ετσι εμπεδώνει την κατ' ευφημισμόν δημοκρατία, έτσι το πετρέλαιο συνεχίζει να ρέει άφθονο, έτσι γεμίζει την κάσα της η «Shell», έτσι και ο μεροκαματιάρης Αμερικανός χαίρεται που απαλλάχτηκε από τον εκκολαπτόμενο δολοφόνο των παιδιών του σε μια 11η Σεπτεμβρίου του μέλλοντος.
Στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, τρομονόμοι και ευρωεντάλματα κλέβουν τη δόξα του αστυνομικού διευθυντή του Σινσινάτι και μια βιομηχανία παραγωγής παρασήμων για τους «άκαμπτους» του Ευρωστρατού δουλεύει ακατάπαυστα στην υπηρεσία των Βρυξελλών. Σε μια γωνιά της φιλόδοξης ευρωπαϊκής τρομοσυμμαχίας, που εποφθαλμιά τις δάφνες του υπερατλαντικού ΝΑΤΟικού εταίρου, τον Αύγουστο οι ελλανοδίκες των πολυεθνικών σηκώνουν την αυλαία των Ολυμπιακών Αγώνων. Σε μια Αθήνα που θα φροντίσουν να καθαρίσει από υπέρβαρους Αφροαμερικανούς και Πακιστανούς, Ινδούς και Αφγανούς, μα προπάντων καθαρή από εργαζόμενους του καθημερινού μόχθου, διαδηλωτές και διαμαρτυρόμενους.
Κι αν κάτι μείνει, όταν με το καλό σβήσουν τα φώτα της τελετής λήξης, δε θα 'ναι τα διαμερίσματα του Ολυμπιακού χωριού στους δικαιούχους του Οργανισμού Εργατικής Κατοικίας, αλλά μια πετυχημένη μαγιά από απαγορευτικές διατάξεις και νόμους και κάμποσες κάμερες που θα αναλάβουν υπηρεσία ουσίας όταν αποχωρήσει και ο τελευταίος αθλητής με το λογότυπο της «Κόκα Κόλα» στο μπλουζάκι του. Ισως μείνει πίσω και ο αστυνομικός διευθυντής του Σινσινάτι, αν στο μεταξύ δεν έχει καταφέρει να ολοκληρώσει την εκπαίδευση των Ελλήνων αστυνομικών στις νέες μεθόδους αντιμετώπισης του τρομοκράτη λαού. Ισως κι ο δήμαρχος, πράγμα ολίγον απίθανο, μια και οι εγχώριοι πολιτικοί του συνέταιροι στο σκαρί του δικομματισμού υποκαθιστούν το ρόλο του επάξια και με το παραπάνω...
Περικλής ΚΟΥΡΜΟΥΛΗΣ