Παράδειγμα πρώτο: Ο Γιούργκεν Κλίνσμαν, προπονητής της εθνικής Γερμανίας ποδοσφαίρου, προειδοποίησε τους παίχτες ότι όποιος αρνηθεί να φορέσει παπούτσια Adidas (η εταιρία - χορηγός της εθνικής Γερμανίας) θα αποκλειστεί από την ομάδα. Η δήλωσή του στην εφημερίδα «Blind», δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών: «Δε θα υπάρχουν παίχτες στην εθνική ομάδα, οι οποίοι δε θα φοράνε Adidas. Αν κάποιος ποδοσφαιριστής δεσμεύεται με συμβόλαιο με άλλη αθλητική εταιρία και δεν αποδεχτεί αυτό τον όρο, θα μείνει εκτός εθνικής και θα δει το Μουντιάλ από την τηλεόραση».
*
Παράδειγμα δεύτερο: Στη «βαριά» από ιστορική άποψη φανέλα της Μπαρτσελόνα, για πρώτη φορά στα 106 χρόνια ύπαρξης του συλλόγου, θα μπει διαφήμιση και θα αναγράφεται το όνομα του χορηγού (οργανωτική επιτροπή των Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου το 2008), παρά την αντίδραση της συντριπτικής πλειοψηφίας των φιλάθλων της. Ο λόγος; Τα πολλά εκατομμύρια ευρώ που θα εισρεύσουν στο ταμείο της ομάδας.
*
Παράδειγμα τρίτο: Η ομάδα που ξεκίνησε ως σύμβολο της εργατικής τάξης και σήμερα αποτελεί τον μεγαλύτερο ποδοσφαιρικό οικονομικό κολοσσό στον κόσμο, η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, ανήκει πλέον ολοκληρωτικά στον... Αμερικανό μεγιστάνα Γκλέιζερ, παρά και ενάντια στη θέληση των οπαδών της που διαδηλώνουν ενάντια στην εξαγορά.
*
Συμπέρασμα: Στο πλήρως επαγγελματοποιημένο ποδόσφαιρο, η διαπλοκή του λαοφιλέστερου αθλήματος με τους οικονομικούς άρχοντες έχει πάρει πλέον ολοκληρωτικές διαστάσεις. Τόσες και τέτοιες που το χρήμα όχι μόνο σκεπάζει το έμβλημα μιας ολόκληρης περιοχής όπως είναι η Καταλωνία στην Ισπανία ή το Μάντσεστερ στην Αγγλία, αλλά και μπορεί να επιβάλει σε ομοσπονδιακό τεχνικό, ότι το κριτήριο κλήσης, για κάθε ποδοσφαιριστή, στην εθνική αποστολή, δε θα είναι η αγωνιστική αξία και το ταλέντο που τον συνοδεύει, αλλά η... μάρκα του παπουτσιού που θα φοράει.