Το "όνειρο" έγινε πλέον εφιάλτης ακόμη και για όσους είχαν πιστέψει τους ποικίλους κεκράκτες της "Ενωμένης Ευρώπης" και δεν μπορούσαν να διαγνώσουν ότι πίσω από την ιδέα της "Πανευρώπης" δεν υπήρχε η συνένωση - όπως θα έπρεπε - των λαών, αλλά η συνένωση των συμφερόντων των τραπεζιτών, των ασφαλιστών και των άλλων μεγαλοκεφαλαιούχων.
Πόσοι ακριβώς ήτανε αυτοί οι ονειροπόλοι, για να μην πούμε οι αφελείς, δεν ξέρω. Είναι όμως βέβαιο ότι μαζί με μία άλλη κατηγορία πολιτών - αυτούς δηλαδή που ούτε εγκολπώθηκαν το "όραμα" της ΕΟΚ, αλλά ούτε το απέρριψαν, αποτέλεσαν ποσοστό όχι ευκαταφρόνητο και περιόρισαν σημαντικά τις δυνάμεις εκείνες, που αντέδρασαν εξαρχής στην απάτη της ΕΟΚ.
Υπό αυτές τις προϋποθέσεις οι πολιτικοί σχηματισμοί του δικομματισμού και οι "κολαούζοι" τους βρήκαν σχεδόν ελεύθερο πεδίο για να προωθήσουν εδώ τα αντιλαϊκά και επιζήμια, γενικότερα, για τη χώρα σχέδια του Διευθυντηρίου των Βρυξελλών. Ετσι λάου, λάου και υπό διάφορες προφάσεις άρχισαν, εκεί γύρω στο '85, τις πρώτες επιθέσεις στα λαϊκά εισοδήματα, τις πρώτες εκποιήσεις της δημόσιας περιουσίας και τις πρώτες περικοπές σε κεκτημένα, που οι εργαζόμενοι είχαν κερδίσει στο παρελθόν με σκληρούς αγώνες. Και από αυτές τις "αναγνωριστικές" επιθέσεις οι κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ δεν άργησαν να περάσουν σε άλλες σκληρότερες και να ψηφίσουν τελικά τη συνθήκη - λαίλαπα του Μάαστριχτ, με την υπογραφή ή τη συναίνεση και των άλλων κομμάτων (πλην φυσικά του ΚΚΕ).
Η ψήφιση και η εφαρμογή αυτομάτως αυτής της πανάθλιας συμφωνίας απογύμνωσε την ιδέα της "Ενωμένης Ευρώπης" από τα τελευταία φτιασίδια που της είχαν βάλει οι πάτρωνες και οι ντελάληδές της και αποκάλυψαν πλήρως το φρικτό πρόσωπό της. Και έλειψαν από εκείνη τη στιγμή και οι ονειροπόλοι και οι "ουδέτεροι", αφού ουδεμία αμφιβολία έμεινε σε οποιονδήποτε ότι η "Ενωμένη Ευρώπη" στήθηκε από τα τραστ και τους μεγαλοκεφαλαιούχους και λειτουργεί αποκλειστικά και μόνον υπέρ αυτών και εις βάρος των εργατών, των αγροτών, των μικρομεσαίων, των συνταξιούχων και όλων γενικά των κατωτέρων οικονομικά στρωμάτων. Ταυτόχρονα έγινε πλήρως αντιληπτό από το σύνολο του λαού ότι αποτέλεσμα αυτής της μεγάλης κομπίνας είναι η συνεχής και ανελέητη αφαίμαξη των εργαζομένων, η κατακόρυφη αύξηση της ανεργίας, η έκρηξη της ακρίβειας, τα λουκέτα στα μαγαζιά, η αποβιομηχάνιση, η συρρίκνωση της γεωργίας και άλλα πάμπολλα δεινά. Ο λαός, δηλαδή, αντιλήφθηκε ότι οι κεκράκτες της ΕΟΚ τον τάισαν με πλαστά "οράματα" για να τον οδηγήσουν τελικά ως πρόβατον επί σφαγήν στο βωμό των ανόμων συμφερόντων του κεφαλαίου. Και όπως ο αμνός αντιδρά την τελευταία στιγμή προ του μακελάρη, έτσι αντιδρά τώρα και ο κόσμος και ξεσηκώνεται και μάχεται κυριολεκτικά για την ίδια του τη ζωή, γιατί βλέπει καθαρά ότι μέσω της ΕΟΚ προωθείται στο έπακρο ο νόμος της ζούγκλας και το κτηνώδες "δόγμα": "όποιος (από το πόπολο) ζήσει και όποιος πεθάνει".
Αυτή η παρομοίωση του λαού με τον επί σφαγήν αμνό δε σημαίνει βέβαια διόλου ότι, παρά τις αντιδράσεις του, ο κόσμος θα έχει τελικά τη μοιραία κατάληξη του σφαγίου. Και μπορεί μεν η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, που κρατάει το λεπίδι του Μάαστριχτ, αυτό να πιστεύει, αλλά θα γελαστεί οικτρά. Διότι το "πρόβατο", που χρόνια το άρμεξε και το "κούρεψε", έγινε πλέον "λύκος" και θα τους δείξει για καλά τα δόντια και τα νύχια του!
Τάσος ΑΥΓΕΡΙΝΟΣ