Τι να πει κανείς! Ακόμη και ένα CD με «σκυλάδικα» της «τελευταίας υποστάθμης» οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι μπορεί να τύχει καλύτερης μεταχείρισης, από όσο το κείμενο που ενσαρκώνει - υποτίθεται - τις θεμελιακές αξίες των κατοίκων της ευρωένωσης.
Να μην παρεξηγηθούμε, όχι ότι δεν «καίει» τους κυβερνώντες η αποδοχή και κύρωση του λεγόμενου «ευρωσυντάγματος». Ομως, γνωρίζουν ότι όσα περισσότερα μαθαίνουν οι εργαζόμενοι γι' αυτό, τόσο λιγότερο θα μπορούν να το «χωνέψουν» και, το κυριότερο, τόσο περισσότερο καταλαβαίνουν τα κίνητρα και τους στόχους των συντακτών του.
Οσο για την αξιωματική αντιπολίτευση, καλύτερα να μην επεκταθούμε ιδιαίτερα. Αυτοί πια - μετά και τη φασαρία με τον «βασικό μέτοχο» - βρίσκονται ένα «κλικ» από το να προτείνουν την ...κατάργηση του ελληνικού συντάγματος, ως ένδειξη «ευρωπαϊκού προσανατολισμού»!
Βεβαίως, η ευρωενωσιακή συνθήκη κάτι λέει για κυριαρχικά δικαιώματα κάθε χώρας, κάτι κάνει στα δικαιώματα των εργαζομένων και κάτι ορίζει για την πλήρη ελευθερία των εταιριών και του κεφαλαίου. Ομως αυτά είναι ...μικρολεπτομέρειες.
Προφανώς, η συμπαιγνία είναι η εξής: Επιβάλλεται να αντιληφθούμε το «ευρωσύνταγμά» τους σχεδόν ως «φυσικό φαινόμενο», που έχει μεν μεγάλη σημασία, αλλά δεν είναι να το πολυσυζητάμε κιόλας. Ετσι κι αλλιώς, θα ...μας συμβεί!
Τώρα για το συμβολισμό του «ευρω-λεωφορείου»... Μάλλον πρόκειται για το πρώτο μέσο μαζικής μεταφοράς, το οποίο σε πηγαίνει σ' έναν προορισμό που δεν επιθυμείς, με ...αντίτιμο εισιτηρίου την εκχώρηση της ελευθερίας σου. Κι από κοντά, διάφοροι τσακώνονται για το ποιος θα καθίσει στη θέση του οδηγού.