Ας πανηγυρίσουμε, λοιπόν! Η απελευθέρωση του ιρακινού λαού, που στέναζε τόσα χρόνια κάτω από την μπότα του αιμοσταγούς δικτάτορα, είναι πλέον γεγονός... Ο τρομερός δυνάστης Σαντάμ Χουσεΐν υπέκυψε μπροστά στη δύναμη της Συμμαχίας (διάβαζε, της συμμορίας) των «ελευθερωτών», και τώρα προσπαθεί να διαφύγει και να κρυφτεί κάπου, για να αποφύγει τη σύλληψη και την τιμωρία του για τα εγκλήματα που διέπραξε εις βάρος του ιρακινού λαού, αλλά και του «ελεύθερου κόσμου», γενικότερα.
Δεν ξέρω γιατί, αλλά αυτή η ιστορία του φοβερού και τρομερού Σαντάμ, μου θυμίζει λίγο Μπιν Λάντεν και το «παιχνίδι», που παίζεται στην πολύπαθη αυτή χώρα, μοιάζει πολύ με εκείνα τα «σικέ» παιχνίδια στα ποδοσφαιρικά γήπεδα, που το αποτέλεσμά τους έχει προσυμφωνηθεί στα παρασκήνια, με κάποιο γερό «λάδωμα» του διαιτητή και κάποιων «παραγόντων» της αντίπαλης ομάδας. Τώρα, ο στυγερός δολοφόνος που ακούει στο όνομα Μπους ο νεότερος, βέβαιος πλέον και πανευτυχής για τη νίκη που κατήγαγε επί ενός λαού προδομένου και απροστάτευτου, κρατάει στην αγκαλιά του τα καλοθρεμμένα μωρά κάποιων «ευγενών» κυριών του Μπέλφαστ, δημιουργώντας ένα φρικτό και επονείδιστο «κοντράστ» με τα υποσιτισμένα παιδάκια του Ιράκ, που κείτονται ξεκοιλιασμένα και ακρωτηριασμένα στους διαδρόμους των νοσοκομείων της Βαγδάτης, θύματα της δράσης των «έξυπνων» βομβών του.
Αλλά και οι δικοί μας εδώ, οι «ευέλπιδες» της κυβερνητικής παρέας, δεν κρύβουν τον ενθουσιασμό τους για το «αίσιον τέλος» αυτής της «χειρουργικής επέμβασης», που πραγματοποίησαν οι «φίλοι και σύμμαχοί» τους στο Ιράκ. Περιχαρής και αισιόδοξος ο κύριος Λωτίδης, υφυπουργός Αμυνας της Ελλάδας, δήλωνε φαρδιά πλατιά μπροστά στις κάμερες: «Από αύριο αρχίζει μια νέα, μια καλή μέρα για το λαό του Ιράκ». (!!!) Για τους κυβερνητικούς εθελόδουλους παρακεντέδες των αφεντικών της υπερδύναμης, δεν έχουν καμιά σημασία μερικές χιλιάδες νεκροί Ιρακινοί πολίτες και το ισοπέδωμα της πρωτεύουσας και όλων των πόλεων του Ιράκ, μπροστά στο ...υπέρτατο αγαθό της ελευθερίας, που θα απολαμβάνουν από εδώ και στο εξής οι επιζήσαντες, χάρη στην επέμβαση του αδίστακτου συνδικάτου των εγκληματιών πολέμου «Μπους - Μπλερ και συντροφία». Ο «ρεαλισμός» και το «εθνικόν συμφέρον» των ντόπιων οσφυοκαμπτών, λέει ότι πρέπει «να πάμε πάντα με τα νερά» του νικητή, για να γλείψουμε, ίσως, κι εμείς κανένα κοκαλάκι από την πλούσια λεία του πολέμου.
Ομως, είναι μάταιο και ανώφελο να προσπαθεί η κυβέρνηση του κυρίου Σημίτη να αποποιηθεί των ευθυνών της. Η συνενοχή και η συμμετοχή της στο ειδεχθές έγκλημα, που διαπράχθηκε σε βάρος του ιρανικού λαού, είναι αυταπόδεικτες. Η διπρόσωπη στάση του ΠΑΣΟΚ, από τη μια (διά του κυρίου Λαλιώτη), να «συμμετέχει» στις αντιπολεμικές διαδηλώσεις του ελληνικού λαού και, από την άλλη, να διευκολύνει με κάθε τρόπο τους φονιάδες ιμπεριαλιστές στο αποτρόπαιο «έργο» τους, δεν τους ωφελεί σε τίποτε. Αντίθετα, η διπροσωπία και η διγλωσσία τους αυτή εξαγριώνει ακόμα πιο πολύ τον ελληνικό λαό, ο οποίος, με τον καθολικό ξεσηκωμό του, τους καταδικάζει απερίφραστα. Πρέπει, όμως, και να τους τιμωρήσει αναλόγως, για τη ...συμβολή τους στην «απελευθέρωση» του Ιράκ!
Βασίλης ΦΥΤΣΙΛΗΣ