Στην ομιλία της η Αλ. Παπαρήγα, μεταξύ άλλων τόνισε:
"Είναι αδιανόητο το φαινόμενο των αντιπαραθέσεων μεταξύ, λόγου χάρη, ΤΕΙ και ΑΕΙ ή όλων των άλλων αντιπαραθέσεων που εμφανίζονται στο χώρο της παιδείας. "Ο σώζων εαυτόν σωθήτω" όχι μόνο δεν είναι λύση, αλλά θα γίνει το όχημα για συνολική υποβάθμιση της παιδείας, για έναν κατήφορο άνευ προηγουμένου.
Η πολιτική του διαίρει και βασίλευε δεν πρέπει να περάσει στην παιδεία, το μέτωπο πρέπει να είναι ενιαίο. Ο εχθρός δε βρίσκεται μέσα στην παιδεία, ανάμεσα στους εκπαιδευτικούς και υποψήφιους απόφοιτους διαφορετικών ταχυτήτων, ανάμεσα σε γονείς και εκπαιδευτικούς ή σε εκπαιδευτικούς και μαθητές - φοιτητές. Η διαχωριστική γραμμή βρίσκεται αλλού, εκεί που αρχίζει η πολιτική της υποταγής στο καπιταλιστικό κέρδος.
Φιλοδοξούμε να ανοίξουμε σ' αυτή τη φάση μια συζήτηση για την ουσία του εκπαιδευτικού προβλήματος, για τις αρχές της εκπαιδευτικής πολιτικής. Δηλαδή ποιος μαθαίνει, για ποιο σκοπό μαθαίνει, τι μαθαίνει και πόσο κοστίζει η δήθεν δημόσια εκπαίδευση. Το πιο βασικό είναι σήμερα να συζητήσουμε για την ποιότητα της εκπαίδευσης, την κοινωνικοπολιτική της κατεύθυνση. Το σκοπό της εκπαίδευσης, τη δομή της, τα συστήματα μόρφωσης και διδασκαλίας, την κρατική χρηματοδότησή της, τις οικονομικές και μορφωτικές ανάγκες των εκπαιδευτικών, την έρευνα και τον προσανατολισμό της.
Το εκπαιδευτικό μας πρόβλημα πρέπει λοιπόν να μπει στις προτεραιότητες των λαϊκών αγώνων, όχι σαν ένα ιδιαίτερο πρόβλημα αλλά σαν κεντρικό πρόβλημα, που συνδέεται με την οικονομία, τον πολιτισμό, τη μόρφωση, την ηθική, τη διαπαιδαγώγηση της νεολαίας, τη σωτηρία της από τις παγίδες μιας ιδεολογίας που θέλει να σκοτώσει πριν ανθίσει κάθε πνεύμα ριζοσπαστισμού στη νεολαία.
Είμαστε ριζικά αντίθετοι με τη συνύπαρξη της δημόσιας και της ιδιωτικής παιδείας και με εκείνες μάλιστα τις ιδιοτελείς απόψεις που θεωρούν ότι η συνύπαρξη των δύο αυτών τύπων εκπαίδευσης είναι θέμα ελευθερίας επιλογής.
Ολες οι γνώσεις, όλες οι δραστηριότητες που αποβλέπουν στην καλλιέργεια του παιδιού, στην ανάδειξη του ταλέντου του πρέπει να παρέχονται, να εξασφαλίζονται μέσα από τη δημόσια εκπαίδευση, αρχής γενομένης από την προσχολική βαθμίδα ως τη διαρκή μόρφωση και ανανέωση των γνώσεων για όλες τις ηλικίες του πληθυσμού.
Είμαστε αντίθετοι με την τελευταία κυβερνητική απόφαση να περάσει στους δήμους και στην αρμοδιότητά τους τους κρατικούς παιδικούς σταθμούς. Πρόκειται για σκόπιμη μετάθεση ευθύνης, ένα είδος καταναγκασμού της Τοπικής Αυτοδιοίκησης να υποχωρήσει σε μορφές ιδιωτικοποίησης. Οι δήμοι υποφέρουν από οικονομική ασφυξία. Πώς είναι δυνατόν να αναλάβουν ευθύνες και αρμοδιότητες σε τομείς που δεν μπορούν, τη στιγμή που δεν τα βγάζουν πέρα στις πληρωμές του προσωπικού;
Οσο λιγότερα χρήματα δίνονται για την παιδεία τόσο ανοίγει ο δρόμος για την εξάρτησή της από το ιδιωτικό κεφάλαιο, ή τα κοινοτικά ποσά που η διάθεση και αξιοποίησή τους ελέγχεται πλήρως από το ιδιωτικό κεφάλαιο.
Η επιχείρηση ελέγχου της δημόσιας παιδείας απ' ευθείας από το πολυεθνικό κεφάλαιο ξεκινάει από πάνω προς τα κάτω, από τα ΑΕΙ - ΤΕΙ, τα τεχνολογικά ιδρύματα. Δηλαδή αγκαλιάζει ιδρύματα που παράγουν ειδικευμένους στον ένα ή τον άλλο βαθμό εργαζόμενους, που με τη σειρά τους διαδραματίζουν σοβαρό ρόλο στη μετάδοση γνώσεων και διαπαιδαγώγηση της νέας γενιάς. Η έρευνα, η ίδια η διαδικασία της γνώσης υπάγεται στο ιδιωτικό κεφάλαιο, χάνεται ο γενικότερος αναπτυξιακός, κοινωνικός χαρακτήρας.
Η χειραγώγηση θα είναι πιο οδυνηρή, γιατί δεν υπόκειται σε κανένα έλεγχο.Η παιδεία θα γίνει υποχείριο των δανειστών και των χορηγών. Αυτό ισοδυναμεί με βιβλική καταστροφή, αν περάσει, αν δε συναντήσει αυτή η λογική και πρακτική την καθολική αντίσταση και κατακραυγή.
Εμείς παλεύουμε για Ενιαία Ανώτατη Εκπαίδευση. Είμαστε αντίθετοι στο νομοσχέδιο που καθιερώνει ένα συνονθύλευμα τριτοβάθμιας, που υποβαθμίζει και τα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ και ανοίγει το δρόμο να λάμψουν τα κέντρα ελευθέρων σπουδών, τα ιδιωτικά ΙΕΚ.
Ο κίνδυνος είναι πολύ μεγαλύτερος σήμερα, λόγω του γενικότερου πλαισίου της Συνθήκης του Μάαστριχτ. Σήμερα στρώνεται το χαλί παντού. Αύριο με την αναθεώρηση του Συντάγματος θα επιτραπούν τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, οπότε η ομηρία του ελληνικού λαού θα είναι γενική.
Πού πάνε, λοιπόν, τα πράγματα; Μικρής διάρκειας σπουδές για γνώση μιας χρήσης, με στόχο την ταχύτατη αναπαραγωγή φθηνής εργατικής δύναμης με τις εκάστοτε απαιτούμενες δεξιότητες και, κυρίως, αδρανοποίηση της σκέψης, χειραγώγηση της συνείδησης, αύξηση της εξάρτησης, δημιουργία ευάλωτων ανθρώπων.
Το σχολείο υπηρετεί πολλαπλούς στόχους, κοινωνικούς, ανθρωπιστικούς, επαγγελματικούς, την ανάπτυξη της προσωπικότητας και την καλλιέργεια, την απόκτηση επιστημονικής γνώσης, την κατάκτηση κριτικού πνεύματος και την επαγγελματική ειδίκευση. Το σχολείο δεν εκπαιδεύει μόνο αλλά και διαπαιδαγωγεί πολιτικά, κοινωνικά και ηθικά.
Εχει σημασία η συλλογικότητα στην εκπαιδευτική διαδικασία,να προχωράνε όλα τα παιδιά μαζί, να αποκτούν τον ίδιο όγκο γνώσεων, ένα ενιαίο σύνολο γνώσεων, ένα ενιαίο επίπεδο μάθησης.
Η αντίληψή μας για ενιαία μόρφωση μας οδηγεί στη διαμόρφωση αντίστοιχων προγραμμάτων στο γενικό σχολείο ή σε σχολεία ειδικοτήτων που δεν πρέπει να έχουν ριζικές διαφορές, να υπάρχουν κοινά μαθήματα ώστε να διασφαλίζεται ενιαίο επίπεδο. Μας οδηγεί στην αναζήτηση των καλύτερων μεθόδων διδασκαλίας που βοηθάνε σε μορφές συλλογικής μαθητικής δουλιάς με ομαδικές εργασίες που ταυτόχρονα αναπτύσσουν και τις ατομικές ικανότητες.
Η κυρίαρχη αντίληψη μάλιστα που καλλιεργείται από κυβερνήσεις και κόμματα που στηρίζουν το σημερινό κοινωνικό σύστημα είναι ότι μέσω της παιδείας μπορεί να αντιμετωπιστούν αντικοινωνικά φαινόμενα και να γίνει εξανθρωπισμός της κοινωνίας. Η ζωή έχει αποδείξει ότι με όσες μεταρρυθμίσεις και να έγιναν στην παιδεία δε γλιτώσαμε την ηθική και κοινωνική κρίση, την άνοδο της εγκληματικότητας και τόσα άλλα φαινόμενα που δικάζονται καθημερινά. Αν και η μόρφωση έχει πάρει μαζικό χαρακτήρα, η πολιτιστική και ηθική κρίση παίρνει μεγάλες διαστάσεις και επικίνδυνες.
Η μόρφωση δεν καλλιεργεί τη δημιουργική και κριτική σκέψη. Παρά τις μεταρρυθμίσεις και τις διακηρύξεις εξακολουθεί να έχει κύριο χαρακτηριστικό η εκπαίδευση τη μετάδοση γνώσεων αποσπασματικών, την απομνημόνευση και όχι την ανάπτυξη της κρίσης. Τα τελευταία χρόνια εισήχθησαν στα σχολεία νέα μαθήματα, η πολιτική αγωγή, η κοινωνιολογία. Ποιες αντιλήψεις, ποιες αξίες όμως περνάνε αυτά τα μαθήματα μέσα από τα επίσημα συγγράμματα; Αντιεπιστημονικές, υποκειμενικές, αναχρονιστικές και αντιδραστικές. Η διδασκαλία αυτών των μαθημάτων γίνεται με τρόπο που δικαιώνει αυτήν την κοινωνία πχ την εκμετάλλευση, την αδικία σε βάρος του λαού, εκθειάζει τις δήθεν αρετές του σημερινού συστήματος, προχωρά σε άδικη, εχθρική κριτική προς τις ιδέες του σοσιαλισμού, καθαρά αντιεπιστημονικές. Οι αντικειμενικοί νόμοι της κοινωνικής εξέλιξης είναι μακριά από τη διδασκαλία, έτσι μπορούμε να πούμε ότι το περιεχόμενο είναι αντιεπιστημονικό, δημιουργεί αντίθεση ανάμεσα σ' αυτό που φαίνεται και αυτό που πραγματικά είναι. Οι επιστημονικές ιδέες και γνώσεις δίνονται ευνουχισμένες με αντιεπιστημονικές.
Τα προηγούμενα χρόνια το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα καλλιεργούσε τη μονόπλευρη αξία των θεωρητικών, ιστορικο-φιλολογικών γνώσεων, ενώ σήμερα είναι φανερή η προσπάθεια στο όνομα της Επιστημονικοτεχνικής Επανάστασης, να υποβαθμιστούν οι κοινωνικές επιστήμες και τα κοινωνικά μαθήματα υπέρ των φυσικομαθηματικών, τεχνικών, των μαθημάτων που έχουν σχέση με το μάρκετινγκ, το εμπόριο, τις επιχειρήσεις.