Ο Ντάσιελ Χάμετ,ο γνωστός Αμερικανός συγγραφέας που εξανάγκασε, με το ταλέντο του, την κριτική, να αποδεχτεί τη φανταστική αστυνομική πλοκή ως λογοτεχνικό είδος, είχε γράψει, πως αν υπάρχουν παρανομούντες μετανάστες στις ΗΠΑ που είναι σχεδόν αδύνατο να καταδικαστούν στα αμερικανικά δικαστήρια, αυτοί είναι οι Ελληνες. Εξηγώντας το γιατί, ο συγγραφέας του "Γερακιού της Μάλτας" λέει, πως είναι αδύνατο για οποιονδήποτε ένορκο να αντισταθεί στην επιμονή ενός ανθρώπου που δηλώνει αθώος, ακόμη και όταν όλα τα στοιχεία αποδεικνύουν περίτρανα το αντίθετο...
Η διαπίστωση αυτή προήλθε από την εμπειρία του συγγραφέα σαν ιδιωτικού ντετέκτιβ στο διάσημο, τότε, γραφείο των Πίκερτονς, μια εποχή - στις πρώτες δεκαετίες του αιώνα - που ο Χάμετ έβγαζε το μεροκάματο μακριά από κάθε συγγραφική σκέψη και πολιτική ένταξη, όπως θα γινόταν αργότερα με την ένταξή του στο Κομμουνιστικό Κόμμα των ΗΠΑ.
Η παραβατικότητα των συμπατριωτών μας στις ΗΠΑ των αρχών του αιώνα - για τη σημερινή εποχή μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε - βγαίνει στην επιφάνεια από πολλές πηγές όπου η... "εθνική" μας "καπατσοσύνη" και "μαγκιά""θριαμβεύει" όχι μόνο στην παραγωγή, αλλά και σε λιγότερο έννομες δραστηριότητες. Για την ιστορία να αναφέρουμε, πως ένας από τους πιο σκληρούς λαθρέμπορους στρειδιών στην παρέα του έφηβου - και μετέπειτα μεγάλου συγγραφέα - Τζακ Λόντον ήταν ένας ακόμη... "Νικ δε Γκρικ".
Βέβαια, αυτή η παρανομία ποτέ δεν έφτασε να οργανωθεί με βάση "εθνικά" χαρακτηριστικά, όπως συνέβη στην περίπτωση των Ιταλών και των Κινέζων, αλλά, σε κάθε περίπτωση, υπήρξε. Οπως βέβαια υπήρξε και η αδυσώπητη πραγματικότητα, που αντιμετώπισαν με σκληρή και τίμια δουλιά εκατομμύρια Ελληνες και άλλοι μετανάστες στις ΗΠΑ, ανάμεσά τους βέβαια και η συντριπτική πλειοψηφία των Ιταλών και των Κινέζων, πέφτοντας θύματα της πιο άγριας καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, που είχε γνωρίσει ο κόσμος μετά από τους "ανθρώπους της αβύσσου" στην Αγγλία.
Ολα τα παραπάνω δε θα είχαν καν λόγο ύπαρξης, αν δε βρισκόμασταν σε μια εποχή, κατά την οποία, εντέχνως, αμφισβητείται το αυτονόητο: ότι η παραβατικότητα, η έκνομη δραστηριότητα, κάθε δράση που καταργεί τους μηχανισμούς αυτοάμυνας κάθε κοινωνίας, δεν έχει εθνικότητα. Οποιαδήποτε αιτίαση, που έχει σαν βάση εθνικά ή θρησκευτικά χαρακτηριστικά - όποτε δεν είναι αφελής - προκύπτει εκ του πονηρού. Γιατί αγνοεί ή αποκρύπτει, πως με τον ίδιο τρόπο που το κεφάλαιο "γεφυρώνει" αυτά τα χαρακτηριστικά, εξαφανίζοντάς τα, μπροστά στον υπέρτατο σκοπό του κέρδους, έτσι και οι "κρεατομηχανές" στις γραμμές παραγωγής αδιαφορούν για το ύψος... της "ελληνικότητας" του εργάτη. Και με τον ίδιο τρόπο ο Ελληνας παράνομος θα συνεργαστεί - και το έχει κάνει - με τον Ιταλό, το Κινέζο, τον Αλβανό, για να 'ρθουμε και στα δικά μας.
Οταν, λοιπόν, θυμώνουμε για τα στερεότυπα των ταινιών του Χόλιγουντ, που δείχνουν τους Ελληνες κουτοπόνηρους, έτοιμους για κάθε μικροαπατεωνιά, να θυμόμαστε και πως η λέξη "Αλβανός"... δεν είναι συνώνυμη με τη "χειροβομβίδα".
Γρηγόρης ΤΡΑΓΓΑΝΙΔΑΣ