Σάββατο 14 Απρίλη 2001 - Κυριακή 15 Απρίλη 2001
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Σελίδα 16
ΡΕΠΟΡΤΑΖ
ΒΟΤΑΝΙΚΟΣ
Δεν υπάρχει ζωή στη γειτονιά των... ξεχασμένων

Στο Μαρκόνι, σε μια από τις πιο υποβαθμισμένες γειτονιές της Αθήνας, περπατά ο «Ρ» και καταγράφει εικόνες και κουβέντες που αποδεικνύουν την παντελή απουσία κράτους και δήμου απ' την περιοχή

Στο καφενείο της γειτονιάς. Εκεί όπου όλοι ξέρουν, όλοι μιλούν, αλλά ουδέποτε δεν έφτασε κανείς απ' τους υπεύθυνους για ν' ακούσει
Στο καφενείο της γειτονιάς. Εκεί όπου όλοι ξέρουν, όλοι μιλούν, αλλά ουδέποτε δεν έφτασε κανείς απ' τους υπεύθυνους για ν' ακούσει
Ζουν μέσα στη «μήτρα» της παραγωγής - δεκάδες εργοστάσια, μηχανουργεία, σιδηρουργεία και βιοτεχνίες παντός είδους κατακλύζουν την περιοχή - κι όμως οι περισσότεροι απ' αυτούς είναι άνεργοι. Τα σπίτια τους χαμηλά, κυριολεκτικά χτισμένα «με αίμα και ιδρώτα», κατόρθωσαν όλα αυτά τα χρόνια της βιοπάλης να κρατήσουν και να διαφυλάξουν τα όνειρα της οικογένειας, μπόρεσαν να προσφέρουν - παρά τις τρομακτικές ελλείψεις τους - μια διαφορετική ποιότητα ζωής απ' ό,τι αυτή της πολυκατοικίας. Τώρα κι αυτά τα σπίτια τούς διώχνουν. Γεμάτες οι αυλές και οι δρόμοι τους ποντίκια, γεμάτα τα κενά οικόπεδα σκουπίδια, γεμάτες και οι ψυχές τους παράπονο για την αδιαφορία - δήμου και κράτους - που δε λέει να τελειώσει. Κι όσο κι αν η περιοχή τους χιλιοτραγουδήθηκε, οι κάτοικοί της επιμένουν πεισματικά να παραφράζουν... άλλο τραγούδι, τη «Δραπετσώνα», γιατί γι' αυτούς - όσο κι αν πονούν, όσο κι αν αγαπούν τη γειτονιά τους - είναι βέβαιο πως «στον Βοτανικό πια δεν έχουμε ζωή»...

Οταν η... πολυτέλεια μεγαλώνει την υποβάθμιση

Τα πράγματα για τους κατοίκους του Βοτανικού έγιναν ακόμη χειρότερα τα τελευταία χρόνια, με την «κάθοδο» δεκάδων νυχτερινών κέντρων στην περιοχή. Οι κάτοικοι θεωρούν δεδομένο το γεγονός πως σε λίγα χρόνια ο Βοτανικός και το Γκάζι θα γίνουν ακριβώς όπως είναι σήμερα η κατάσταση στου Ψυρρή. «Εκμεταλλεύτηκαν τη χρόνια υποβάθμιση της περιοχής. Πήραν για ένα κομμάτι ψωμί τεράστιους χώρους κι έστησαν μαγαζιά πολυτελείας. Πολλά δε απ' αυτά δεν τηρούν καν τις στοιχειώδεις προϋποθέσεις. Να φανταστείτε πως υπάρχουν νυχτερινά κέντρα χωρίς ηχομόνωση, χωρίς χώρους στάθμευσης. Κάθε βράδυ γίνεται εδώ το αδιαχώρητο», είναι οι χαρακτηριστικές τους κουβέντες.

Χώρος που ονομάζεται«παιδική χαρά», αν και θα 'πρεπε να ονομάζεται«παιδική θλίψη»
Χώρος που ονομάζεται«παιδική χαρά», αν και θα 'πρεπε να ονομάζεται«παιδική θλίψη»
Ωστόσο, παρότι η... πολυτέλεια κατέβηκε μέχρι τον Βοτανικό, δεν μπόρεσε να συμπληρώσει σε καμία περίπτωση την έλλειψή της απ' τους κατοίκους του, οι οποίοι βλέπουν χρόνο με το χρόνο τη ζωή τους να δυσκολεύει ακόμη περισσότερο. Ενδεικτική η κατάσταση που επικρατεί σε μία απ' τις γειτονιές του, στο Μαρκόνι. Στο Μαρκόνι, που όπως λένε οι λίγοι κάτοικοί του, «αν ρωτήσεις κάποιον απ' τους αρμόδιους προς τα πού πέφτει, δε θα ξέρει να σου απαντήσει».

Στην καρδιά αυτής της γειτονιάς τα ονόματα των δρόμων σα να θέλουν να γεμίσουν τις άδειες καρδιές, τα αδειανά μάτια. Οδός Ανοίξεως, οδός Χαράς... Κι ας λείπει η άνοιξη και η χαρά χρόνια τώρα απ' τη ζωή τους. Στη διασταύρωση αυτών των δύο οδών, το καφενείο της γειτονιάς. Εκεί όπου οι άνδρες μαζεύονται καθημερινά για να πουν όσα κανείς απ' τους υπευθύνους δεν έφτασε εκεί για να ακούσει. Ο Κώστας Μικρόπουλος, 36 χρόνια κάτοικος της περιοχής, προσπαθεί να ιεραρχήσει τα προβλήματα κι άκρη δε βγάζει. «Ουσιαστικά είμαστε μια βιομηχανική ζώνη με πάρα πολλά προβλήματα. Ζούμε μες στη βρωμιά και τα ποντίκια. Τόσα χρόνια φωνάζουμε για αποχέτευση κι αποχέτευση δε βλέπουμε. Να φανταστείτε πως πρώτη φορά νερό στα σπίτια μας είδαμε το 1982! Τότε που ο Μπέης μας έβαλε ένα ρολόι κι αυτό για όλα τα σπίτια της γειτονιάς»...

Οδός Ανοίξεως. Σα να θέλουν από πείσμα οι κάτοικοι να φέρουν την άνοιξη στη γειτονιά τους, που η αδιαφορία των αρμοδίων την έχει γεμίσει... φθινόπωρα και χειμώνες!
Οδός Ανοίξεως. Σα να θέλουν από πείσμα οι κάτοικοι να φέρουν την άνοιξη στη γειτονιά τους, που η αδιαφορία των αρμοδίων την έχει γεμίσει... φθινόπωρα και χειμώνες!
Οσο συζητάς μαζί τους, τόσο ανακαλύπτεις «τη μιζέρια και την υποβάθμιση» για την οποία μιλούν. Ενα σχολείο είχε όλο κι όλο η περιοχή, το 68ο Δημοτικό, το οποίο μάλιστα στεγαζόταν σε μια... αποθήκη, το διώξανε κι αυτό. Φαρμακείο για μια έκτακτη ανάγκη δεν υπάρχει. Η συγκοινωνία δε φτάνει έως εκεί. Στην Ιερά Οδό είναι η πιο κοντινή στάση. «Αμα βρέχει, κάνεις δύο... μπάνια μέχρι να φτάσεις στο σπίτι σου», λέει χαρακτηριστικά ο Κ. Μικρόπουλος.

Πώς να περάσουν το Πάσχα;

Ο ιδιοκτήτης του καφενείου Βαγγέλης Δαλιδάς, ένα νέο παιδί, γέννημα - θρέμμα στο Μαρκόνι, θα αναφερθεί στο τρομερό πρόβλημα της ανεργίας που υπάρχει και σ' αυτή τη συγκεκριμένη γειτονιά. «Ερχεται Πάσχα και πολλές οικογένειες δεν ξέρουν πώς θα περάσουν. Οι περισσότεροι εδώ είναι υποαπασχολούμενοι, πολλές οικογένειες φτάνουν στο σημείο να μην έχουν ούτε να φάνε. Κι είναι πραγματικά τραγική ειρωνεία το γεγονός, αν σκεφτεί κανείς πως η γειτονιά είναι γεμάτη από εργοστάσια, βιοτεχνίες, σιδηρουργεία και μηχανουργεία», λέει. Γιατί συμβαίνει ωστόσο αυτό; «Προτιμούν τους Πακιστανούς απ' ό,τι τους Ελληνες. Γιατί δουλεύουν για ένα κομμάτι ψωμί και ανασφάλιστοι», θα πει.

Στις ίδιες ακριβώς κατευθύνσεις κινούνται και οι κουβέντες του Μπάμπη Κοτοπούλη, γραμματέα του Συλλόγου «Μαρκόνι - Αγιος Σάββας». «Μια οικιστική περιοχή την έχουν μετατρέψει σε περιοχή βαριάς όχλησης. Τα πάντα εδώ πέρα επιτρέπονται. Υπάρχουν δεκάδες βιοτεχνίες, δεκάδες εργοστάσια που λειτουργούν παράνομα, χωρίς να έχουν καμία απολύτως άδεια, χωρίς να έχουν καμία προδιαγραφή και χωρίς να τηρούν κανέναν κανόνα ασφαλείας», είπε στο «Ρ». Κατήγγειλε μάλιστα το υπουργείο Ανάπτυξης ότι είτε δίνει ανεξέλεγκτα άδειες, είτε δίνει παράταση έως και 15 χρόνια σε ήδη υπάρχουσες. «Σε θέματα πολεοδομικής υποδομής, που έχει άμεση σχέση ο δήμος, δεν έχει κάνει καμία απολύτως παρέμβαση. Αλλά αυτό δε συμβαίνει μόνο στο Μαρκόνι. Διότι δεν υπάρχει καθόλου κρατική και δημοτική μέριμνα για τις φτωχογειτονιές της Αθήνας, οι οποίες συνεχίζουν να ζουν χωρίς κανένα έργο κοινωνικής υποδομής», ανέφερε ο Μπ. Κοτοπούλης.

Προχωρώντας στους δρόμους αυτής της γειτονιάς, καταλαβαίνει κανείς τη βαρύτητα των παραπάνω λόγων. Μια πλατεία όλη κι όλη, είναι ο μόνος χώρος που μπορεί κανείς να κάτσει σ' ένα παγκάκι και να καπνίσει ένα τσιγάρο. Τη συγκεκριμένη πλατεία, μάλιστα, διαμόρφωσαν τα παιδιά της θεραπευτικής κοινότητας «Παρέμβαση» μαζί με τους κατοίκους της γειτονιάς. Πάλι δηλαδή απόντες οι αρμόδιοι. Ενα στενό πιο κάτω η μοναδική παιδική χαρά. `Η μάλλον για να ακριβολογούμε ένα οικόπεδο, κακόγουστα περιφραγμένο, που έχει μέσα του δύο μπασκέτες, λίγες κούνιες και δύο τραμπάλες. Πνιγμένος μες στα χόρτα ο μοναδικός χώρος για τα παιδιά και ο φόβος των ενηλίκων δικαιολογημένος: «Θα τα φάνε τα φίδια το καλοκαίρι»! Ακόμα και η μοναδική τους εκκλησία, ο Αγιος Σάββας, περιμένει απ' το Σεπτέμβρη του 1999 - όταν ο σεισμός άφησε σοβαρότατα σημάδια πάνω της - την επισκευή της. Δύο χρόνια σχεδόν μετά και η λειτουργία σ' αυτή τη γειτονιά γίνεται... υπαίθρια. «Αν βρέχει το Πάσχα, θα κάνουμε Ανάσταση με τις ομπρέλες», λένε στο καφενείο και ήδη μιλούν για το νάιλον και την τέντα που θα στήσουν στην αυλή της...

Κι όμως παρ' όλα αυτά κανείς απ' τους κατοίκους στο Μαρκόνι δε θα άλλαζε τη γειτονιά του. «Είμαστε σαν ένα χωριό, ένα χωριό στην καρδιά της Αθήνας. Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι πιο σφιχτές, γνωρίζουμε ο ένας τα προβλήματα του άλλου, βοηθιόμαστε, έχουμε ανθρώπους να μας ακούσουν. Είμαστε δεμένοι μεταξύ μας και πονάμε τη γειτονιά και τους ανθρώπους της. Δύσκολα για έναν Μαρκονιώτη να ζήσει σε πολυκατοικία της Αθήνας», είναι οι τελευταίες κουβέντες - γεμάτες ευαισθησία - του Κ. Μικρόπουλου.


Κορυφή σελίδας
Ευρωεκλογές Ιούνη 2024
Μνημεία & Μουσεία Αγώνων του Λαού
Ο καθημερινός ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 1 ευρώ