Η απόφαση του Τριμελούς Εφετείου της Λάρισας να αθωώσει τον πρόεδρο της Κοινότητας Βερδικούσας Λάρισας, ο οποίος παράνομα αρνήθηκε να εκδώσει άδεια τέλεσης πολιτικού γάμου σε συγχωριανούς του, όσο και αν φαντάζει - και είναι - προκλητική και εξοργιστική, δυστυχώς δεν είναι ένα μεμονωμένο κρούσμα επικράτησης σκοταδιστικών αντιλήψεων. Ακόμα χειρότερα, το πρόβλημα δεν περιορίζεται απλά και μόνο στο συγκεκριμένο θέμα του πολιτικού γάμου, αλλά επεκτείνεται στη γενικότερη σφαίρα των πολιτικών, κοινωνικών και ατομικών δικαιωμάτων, αλλά και στο επίπεδο της ιδεολογικής διαπάλης.
Η κυβέρνηση Σημίτη όχι μόνο άφησε "απροστάτευτο" το θεσμό του πολιτικού γάμου - για τον οποίο άλλοτε καυχόταν - απέναντι στην επίθεση που δεχόταν και δέχεται από δυνάμεις της οπισθοδρόμησης και του συντηρητισμού, αλλά σταδιακά έχει διολισθήσει σε μια ευθυγράμμιση μαζί τους. Η δικαιολογία είναι απλοϊκή όσο και επικίνδυνη: "Αποδεχόμαστε ό,τι προβλέπεται από το υπάρχον νομικό πλαίσιο". (Στη συγκεκριμένη περίπτωση βέβαια αυτό δεν ισχύει, αλλά καθόλου δεν ιδρώνει το αυτί της κυβέρνησης). Στο όνομα όμως του "ισχύοντος νομικού πλαισίου", το οποίο βέβαια οι ίδιοι διαμορφώνουν, η κυβέρνηση Σημίτη έχει φτάσει στο σημείο να νεκραναστήσει το χουντικό νομοθετικό οπλοστάσιο, για να αντιμετωπίσει τις κινητοποιήσεις των αγροτών και των κατοίκων της Χαλκιδικής ενάντια στην εγκατάσταση της TVX.
Είναι φανερό ότι η παραπάνω απόφαση φέρνει με έντονο τρόπο στο προσκήνιο ένα γενικότερο ζήτημα θέσης της κυβέρνησης απέναντι στις κατακτήσεις των εργαζομένων, στα δικαιώματα και στις ελευθερίες. Η στάση της κυβέρνησης εύκολα εξηγείται. Οσο πιο πολύ περιορίζονται τα δικαιώματα και οι ελευθερίες των εργαζομένων, τόσο πιο εύκολα μπορεί να επιβάλει την αντιλαϊκή της πολιτική. Και αντίστροφα, όσο η κυβέρνηση "καίγεται" να περάσει τα αντιλαϊκά μέτρα, τόσο θέλει να χειραγωγεί και να ποδηγετεί τους εργαζόμενους, χωρίς να διστάζει, βέβαια, να καταφεύγει σε αντιδημοκρατικά και αυταρχικά μέτρα.
Σε ένα γενικότερο επίπεδο, μπορεί να υποστηριχτεί ότι η κυβέρνηση Σημίτη όχι μόνο δε διακρίνεται για τον προοδευτισμό της, αλλά επιχειρεί να παρασύρει γενικότερα την κοινωνία προς την οπισθοδρόμηση και το Μεσαίωνα. Αυτό είναι χειροπιαστό σε ό,τι αφορά την ανατροπή και κατεδάφιση των εργασιακών κατακτήσεων. Ομως αυτή η οπισθοδρόμηση δε γίνεται μόνο στο επίπεδο της οικονομίας. Συνοδεύεται - αναπόφευκτα άλλωστε - από αναδίπλωση και στο "εποικοδόμημα", όπου, εκτός των άλλων, επιχειρείται να επικρατήσουν οι νεοσυντηρητικές αντιλήψεις σε όλους τους τομείς. Πολλοί σπεύδουν, στο όνομα της "εξαφάνισης των ιδεολογιών", να γεμίσουν τα μυαλά των ανθρώπων με ό,τι πιο καθυστερημένο και αντιδραστικό έχει να δείξει η ιστορική διαδρομή του ανθρώπου, παρουσιάζοντάς το βέβαια με "σύγχρονο" και "εντυπωσιακό" περιτύλιγμα. Αρκεί μια ματιά στις "εκπομπές", που ανθούν στα κανάλια, για να γίνει εύκολα αντιληπτό σε ποιες "ιδέες" και "ιδανικά" προσπαθούν να εθίσουν την "κοινή γνώμη".
Η συντηρητική αναδίπλωση, την οποία επιχειρούν να επιβάλουν στην κοινωνία, δεν έχει τέλος. Οσο το πάνω χέρι έχει το "μαύρο μπλοκ" των πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα εξωθούν την κοινωνία, τις λαϊκές μάζες πιο βαθιά στο περιθώριο του νεοσυντηρητισμού. Και είναι φανερό, ότι αν οι εργαζόμενοι, το λαϊκό κίνημα δε βάλουν φρένο, δεν οικοδομήσουν το δικό τους μέτωπο, τέτοιες αποφάσεις, όπως αυτή του Τριμελούς Εφετείου της Λάρισας, δε θα προξενούν έκπληξη και οργή, αλλά θα θεωρούνται ως φυσιολογικές και δίκαιες. Εφιαλτική προοπτική που πρέπει να αποτραπεί.