Ψωμάκι...
Είναι τόσο άχαρο πολλές φορές να γράφεις ειδήσεις που το μόνο που σου κάνουν είναι να σε "σκοτώνουν". Είσαι αναγκασμένος, όμως, παρότι η πρώτη σκέψη που περνά από το φτωχό μυαλό σου είναι να την αποφύγεις, γιατί... δεν αντέχεις...
Η έκθεση του ΟΗΕ για την ανθρώπινη ανάπτυξη αποτελεί ένα χαστούκι, ένα χαστούκι σε όλους μας... μία χυδαία άποψη του σύγχρονου κόσμου μας. Ενας αντίλαλος και σπαραγμός. Πώς μπορείς να γράφεις χωρίς να αναρριγάς, να μη συγκλονίζεται ακόμα και το τελευταίο μόριο της ύπαρξής σου όταν συλλογάσαι ότι εκατομμύρια παιδιά δε θα προλάβουν να φτάσουν να πάνε στο σχολείο γιατί θα πεθάνουν από την πείνα ή από κάποια αρρώστια που δεν έχουν τη δυνατότητα να καταπολεμήσουν ή από κάποια πολεμική σύρραξη στην περιοχή τους.
Ενα τέταρτο των ανθρώπων στη Γη εξακολουθεί να ζει σε συνθήκες απόλυτης φτώχειας. Είναι περίεργο ότι η πλειονότητά τους ανήκει ακόμα στο λεγόμενο - από μας τους πολιτισμένους - Τρίτο Κόσμο. Τώρα πια προστίθενται με γοργούς ρυθμούς και οι φτωχοί της Δύσης. Αυτοί που εμείς οι υπερπολιτισμένοι και υπερθωρακισμένοι απομυζούμε για να τρέφουμε τις αχόρταγες γαστέρες μας. Αυτοί που τους βιάζουμε για να ικανοποιήσουμε και τις πιο διαστροφικές μας επιθυμίες. Από τη μια, ο "τάδε" κύριος με πληθωρικά προγούλια και τα υπερχειλισμένα προκοίλια, και από την άλλη παιδιά που πέφτουν σαν τα σπουργίτια από την πείνα. Από τη μια, όλοι αυτοί που έχουν πάθει έμφραγμα από την πολυφαγία, και από την άλλη στρατιές έντρομα, αποστεωμένα, ξυπόλυτα παιδάκια...
Εδώ που τα λέμε ο χορτάτος τον πεινασμένο δεν τον καταλαβαίνει. Τι να καταλάβουν κιόλας... Τίποτα πια δε διαπερνά το παχύ τους δέρμα και τίποτα δεν αγγίζει την καρδιά τους, που κολυμπάει στα λίπη. Ρινόκεροι της αναισθησίας, δεινόσαυροι του "εγώ". Μια θλιβερή αντινομία.
Οταν βλέπουν, τρώγοντας τα φιλετάκια τους, φωτογραφίες όπως αυτή του Κάλβιν Κάρτερ, που αιχμαλώτισε στο φακό του ένα μικρό αποστεωμένο παιδί της Ρουάντα, πεσμένο, και λίγο πιο πίσω του ένα γύπα να καραδοκεί... σκέφτονται, "έλα μωρέ, δεν πειράζει, είναι πολλά εκατομμύρια αυτοί, τι και αν χαθούν κάποιοι", ή στην καλύτερη περίπτωση... να αγοράσουμε τα Χριστούγεννα κάποιες κάρτες της Γιούνισεφ!
Και εξακολουθούν να καταληστεύουν, για να έχουν να τρώνε μέχρι να σκάσουν... και αφού σκάσουν, τρέχουν στους διαιτολόγους για να αδυνατίσουν, γιατί καλοκαίρι είναι, πώς θα βγούμε στις παραλίες! Αλλοι πάλι, τρέχουν στις χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας και επιδίδονται σε "γυμναστικές επιδείξεις" με μικρά τρυφερά πλάσματα, που διαλέγουν το δρόμο της πορνείας για να επιζήσουν... Υπάρχουν και αυτοί που δεν αντέχουν... γενικά... και δεν κάνουν απολύτως τίποτα... "γιατί, τι να κάνεις μωρέ, τίποτα δεν αλλάζει"! Η απάθεια είναι όμως και αυτή μία στάση. Είναι, είμαστε όλοι, στον ένα ή τον άλλο βαθμό, ένοχοι γι' αυτούς τους μικρούς Αλεχάντρο, Μαχάτμα, Ισμέτ, Τζον, Ιβάν από την Ινδία, τις ΗΠΑ, το Περού, τη Ρωσία, που μπαίνουν κάθε χρόνο στη λίστα του θανάτου...
Ο άρτος ημών ο επιούσιος είναι πολύ σοβαρή υπόθεση. Η ευφορία των καρπών της γης είναι υπόθεση ζωής και θανάτου, όταν πέφτει η ακρίδα της αρπαγής...
Ακούω τον πονεμένο αντίλαλο να σκίζει τα πέλαγα και σκέφτομαι αυτό που έλεγε Τάσος Λειβαδίτης:
"Κι όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλον
είμαστε κιόλας νεκροί".
Χριστίνα ΜΑΥΡΟΠΟΥΛΟΥ