Επιστολή τριών διευθυντών σχολείων της Θεσσαλονίκης προς τους συναδέλφους τους εκπαιδευτικούς. Τους καλούν να συμπαρασταθούν στο δίκαιο αγώνα των μαθητών
Να φανούν άξιοι οδηγοί της νεολαίας, άξιοι δάσκαλοι και παιδαγωγοί, καλούν τους συναδέλφους τους διευθυντές σχολείων της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Θεσσαλονίκης, με ανοιχτή επιστολή που έστειλαν χτες σε όλα τα σχολεία, τρεις διευθυντές σχολείων.
Συγκεκριμένα ο Γιώργος Τεμεκενίδης διευθυντής του 3ου Λυκείου Καλαμαριάς, ο Χρήστος Μέλλιος διευθυντής Γυμνασίου Κωφών Βαρήκοων και ο Γιώργος Γουγουλιάς διευθυντής Γυμνασίου Καλοχωρίου, μέσω της επιστολής που έστειλαν, εκφράζουν τη συμπαράστασή τους στον αγώνα των μαθητών, ενώ παράλληλα επιδιώκουν να επικοινωνήσουν με τους συναδέλφους τους διευθυντές και να αναφέρουν τις σκέψεις και τους προβληματισμούς τους για την κατάσταση που επικρατεί σήμερα, ύστερα από την ψήφιση του νόμου 2525/97 και 2640/98 στην εκπαιδευτική βαθμίδα που υπηρετούν.
Στην επιστολή τους αναφέρουν τα εξής: "Νομίζουμε ότι σήμερα είναι αναγκαίο όσο ποτέ άλλοτε να ενώσουμε τη φωνή μας με τον οργανωμένο κλάδο που βρίσκεται σε αγωνιστικές κινητοποιήσεις, αλλά προπαντός να εκφράσουμε την αγάπη, τη συμπαράστασή μας και - γιατί όχι - το θαυμασμό μας προς τους μαθητές και τις μαθήτριες που με έναν πρωτόγνωρο τρόπο σε έκταση, ένταση και παλμό βγήκαν στο δρόμο, για να υπερασπιστούν το δικαίωμα στη μόρφωση και στην παιδεία. Είμαστε πεπεισμένοι ότι ο κοινός αγώνας μαθητών, γονιών και καθηγητών γίνεται για την υπεράσπιση του δημόσιου δωρεάν χαρακτήρα της εκπαίδευσης, για να μη μετατραπεί το ύψιστο αγαθό της μόρφωσης σε εμπόρευμα που αγοράζεται και πουλιέται, για να μην υψωθούν ακόμη περισσότερα εμπόδια στην προσπάθεια του λαού μας να μορφώσει τα παιδιά του. Δεν ξεχνάμε ότι κι εμείς - όλοι εμείς - προερχόμαστε από τα απλά λαϊκά στρώματα. Δεν ξεχνάμε τις οικονομικές θυσίες των γονιών μας, "για να προκόψουμε και να ζήσουμε καλύτερα" από αυτούς. Δεν ξεχνάμε ότι είμαστε παιδιά αγροτών, εργατών, υπαλλήλων. Δεν ξεχνάμε ότι άλλοι πριν από εμάς αγωνίστηκαν για εμάς, για να αποκτήσουμε και μεις δικαίωμα στη μόρφωση. Αυτό το χρέος δεν το ξεχνάμε. Δεν ξεχνάμε τα όνειρα που κάναμε, όταν πρωτοανεβήκαμε στην έδρα του δασκάλου που την τίμησαν, και με προσωπικές τους θυσίες συχνά, διαμάντια της παιδείας μας όπως ο Μανώλης Τριανταφυλλίδης, ο Αλέξανδρος Δελμούζος, ο Δημήτρης Γληνός, ο Γιάννης Κακριδής και τόσοι άλλοι.
Δεν απαρνιόμαστε τίποτα από τους αγώνες του κλάδου μας, δεκαετίες τώρα, για την αναβάθμιση της εκπαίδευσης και του εκπαιδευτικού. Δεν απαρνιόμαστε τη μικρή ή μεγάλη συνεισφορά μας στους αγώνες αυτούς, για τους οποίους ο κλάδος μας έχει το δικαίωμα και να σεμνύνεται και να υπερηφανεύεται. Τίποτε δε μας χαρίστηκε: Ούτε η καθιέρωση της δημοτικής γλώσσας, ούτε ο μικρότερος αριθμός των μαθητών στις τάξεις, ούτε το μικρότερο ωράριο διδασκαλίας, ούτε η καθιέρωση των μεικτών σχολείων με αγόρια και κορίτσια, ούτε το υποχρεωτικό εννιάχρονο σχολείο, ούτε η όποια δημοκρατία μέσα στους Συλλόγους, ούτε..., ούτε..., ούτε...
Δεν απεμπολούμε τα οράματά μας για μια αναβαθμισμένη, δημόσια δωρεάν εκπαίδευση μέσα σε ένα πλαίσιο παιδαγωγικής ελευθερίας και εργασιακής δημοκρατίας. Δεν είναι συμβατά με την πολιτική της κυβέρνησης τα οράματά μας για την κατοχύρωση του δικαιώματος στη μόρφωση και στην εργασία για όλους ανεξαίρετα τους νέους.
Αρνούμαστε να γίνουμε στα χέρια της διοίκησης εργαλείο αυταρχισμού και αυθαιρεσίας σε βάρος είτε των συναδέλφων μας, είτε των μαθητών και μαθητριών μας. Θέλουμε να μας σέβονται. Και θα μας σέβονται, όσο θα είμαστε άξιοι δάσκαλοι, άξιοι παιδαγωγοί, που θα τους λέμε την αλήθεια και μόνο αυτή. Και η μόνη αλήθεια για τους νόμους που προαναφέραμε είναι ότι αυτό που η κυβέρνηση ονομάζει "εκπαιδευτική μεταρρύθμιση" είναι ένα μεγάλο ψέμα που στόχο έχει να παραπλανήσει, να ξεγελάσει το λαό και τίποτε άλλο. Δεν είναι λοιπόν μεταρρύθμιση υπέρ της νεολαίας, αλλά αντι-ρύθμιση, που ιδιωτικοποιεί την παιδεία και εκτοπίζει τα παιδιά του λαού από τη μόρφωση. Είναι μια βάρβαρη επίθεση κατά του λαού. Αυτή είναι η μόνη αλήθεια.
Στις μέρες που περνάμε, αγαπητέ συνάδελφε, οφείλουμε σαν δάσκαλοι να πούμε "το μεγάλο ναι ή το μεγάλο όχι" του ποιητή μας. Η νεολαία προσδοκά από όλους μας να φανούμε άξιοι οδηγοί της. Νομίζουμε πως το αξίζει".