Κάπου εκεί, ένας εργάτης έμοιαζε να παλεύει με το τεράστιο μηχάνημα, σε μια μάχη καθημερινή, για το ψωμί, για την επιβίωση.
Ξάφνου, μια έκρηξη τάραξε αυτή τη σιωπή, που απλωνόταν σ' όλα τα χρώματα της χαραυγής και από παντού ξεπήδησε φωτιά και καπνός.
Ο θόρυβος της μηχανής σταμάτησε, το ίδιο και η πάλη του εργάτη με το τεράστιο μηχάνημα. Οι υπόλοιποι εργάτες της φάμπρικας δεν άργησαν να καταλάβουν τι έγινε. Η μάχη είχε τελειώσει, μα κανείς δε βγήκε κερδισμένος. Η μηχανή είχε κομματιαστεί, παρασύροντας στο θάνατο και τον εργάτη.
Οταν, μετά από ώρες, οι πυροσβέστες σβήσανε τη φωτιά, μόνο συντρίμμια από το μηχάνημα και ερείπια του κτιρίου υπήρχαν.
Κάποιους συναδέλφους τους, που τραυματίστηκαν, τους πήγαν άρον - άρον στο νοσοκομείο. Μα, ο Κωστής δεν ήταν πουθενά.
- "Τίποτα, τίποτα, αυτό που λέω εγώ. Κι αν επιχειρήσετε να φτιάξετε σωματείο, να ψάξετε αλλού για δουλιά".
"Κι ύστερα, μας λέει ότι λυπάται", είπε ένας εργάτης, ενώ από το μυαλό του πέρασε, σαν σκιά σκοτεινή και συνάμα μακάβρια, η σκέψη πως στη θέση του Κωστή μπορούσε να ήταν αυτός ή μπορεί αυτός να είναι ο επόμενος, που θα πληρώσει με τη ζωή του την καθημερινή του μάχη για το κομμάτι το ψωμί.
Θα βλέπουν, όμως, κάθε μέρα στο δρόμο, στο σχολείο, τα μάτια του μικρού του γιου, μεγάλα, γεμάτα απορία, να ρωτάνε γιατί ο πατέρας του δε γύρισε ποτέ από τη δουλιά, πού είναι και λείπει τόσες μέρες.
Μα, ο μικρός θα πρέπει να μεγαλώσει, όχι και πολύ, είν' η αλήθεια, για να καταλάβει πως σ' αυτήν την κοινωνία, για ένα κομμάτι ψωμί, τραβάς πολλά, παλεύεις κάθε μέρα με το θάνατο.
Μα, αλίμονό του, αν δεν καταλάβει πως αυτή την κοινωνία πρέπει και μπορεί να την αλλάξει, γιατί αλλιώς θα πάει του κάκου το αίμα του πατέρα του.
Αλίμονο, αν δεν καταλάβει πως πρέπει να δώσει τη δική του μάχη για να μην χυθεί ξανά το αίμα του Κωστή, του Γιάννη, του Παναγιώτη, αν δεν το βάλει καλά στο κεφάλι του πως, αν δεν παλέψει, τα αφεντικά το μόνο που θα κάνουν είναι να "εκφράζουν τη λύπη τους για το θλιβερό αυτό γεγονός"...
Μιχάλης ΧΑΡΟΣ
Υ. Γ. Εξαιρετικά ...αφιερωμένο στον υφυπουργό Εργασίας για την τοποθέτησή του, πως οι ευθύνες για το τραγικό δυστύχημα στην επιχείρηση "DIANA", βαραίνουν την Τοπική Αυτοδιοίκηση και τους εργαζόμενους και όχι την κυβέρνηση και την πολιτική της.