Δικός μας ο Νοέμβρης, λαμπερός μέσα στη φθινοπωρινή αχλή του. Με τις μυρωδιές των επετείων ολοζώντανες, με τις μνήμες των γεγονότων ολοζώντανες. Με τις αγωνιστικές περγαμηνές τεκμηριωμένες κι απροσπέλαστες. Εσύ Λαέ βασανισμένε, μη ξεχάσεις ποτέ σου το Νοέμβρη. Σύμβολο κι ορόσημο στη μεγαλειώδη πορεία του εργατικού κινήματος. Σταθμός κι εφαλτήριον νέων αγώνων, αλύγιστου κουράγιου ανάτασης κι ελπίδας.
Σύντροφε αγαπητέ, συναγωνιστή, συνοδοιπόρε, φίλε της δημοκρατίας και της προόδου. Μπροστάρη αγωνιστή της δημιουργίας και της προκοπής να θυμάσαι το Νοέμβρη. Τον λαμπροφόρο Νοέμβρη των μεγάλων κραδασμών. Το Νοέμβρη της Μεγάλης Σοσιαλιστικής Επανάστασης. Της ίδρυσης, ένα χρόνο αργότερα, του ΚΚΕ. Το Νοέμβρη του ξεσηκωμού του Πολυτεχνείου. Το Νοέμβρη της Εθνικής Εαμικής Αντίστασης και του Γοργοπόταμου. Το Νοέμβρη των μεγάλων αγώνων και θυσιών.
Κάποιοι προσπαθούν να παραπλανήσουν. Κάποιοι προσπαθούν ν' αλλάξουν την ιστορία, να την κουκουλώσουν και να τη φέρουν στα μέτρα τους. Παρεμβολές παρασίτων προσπαθούν ανίερα να σκιάσουν το μεγαλείο του Νοέμβρη.
Κατευθυνόμενοι αλήτες και προβοκάτορες, εργολάβοι της ενημέρωσης και του ντοπαρίσματος. Προαγωγοί αναβολικών και ναρκωτικών ουσιών. Παμφάγοι κατασκευαστές Ολυμπιακών Εργων. Σαλτιπάγκοι ποιητές μιας χρήσης, διανοούμενοι της αγκύλωσης, απειλούν να αλλοιώσουν κάθε ελπιδοφόρο λυτρωτικό ξεκίνημα και να το σπιλώσουν.
Ο δρόμος για το Γοργοπόταμο δε χορτάριασε, ούτε ποτέ θα χορταριάσει. Με το πρώτο σάλπισμα ανταρτόπουλα κι ανταρτοπούλες, σταυραετοί της λεβεντιάς αρματωμένοι τα τσαπράζια σταυρωτά θα σύρουν πάλι το χορό και το ντουφεκίδι πάνω στα διάσελα της Λευτεριάς. Ο δρόμος προς το Γοργοπόταμο κι εμείς πιστοί κι ακόλουθοι, παραμένουμε ανοιχτοί, όσο ανοιχτά παραμένουν τα όνειρα που δε δικαιώθηκαν.
Τριάντα ένα χρόνια από το Πολυτεχνείο και μη μου πει κανείς ότι δεν έγινε ούτε ένα βήμα. Οι χούντες ξεψύχησαν, τα τανκς έπιασαν πουρί και κάτι κουρασμένα παλικάρια ξαργυρώνοντας ιδέες και οράματα, αλλάξανε στέκια. Τα συντρίμμια του ερειπωμένου χώρου αναστηλώθηκαν, μα η ώρα της σοδειάς δεν έφτασε ακόμη. Τα μηνύματα παραμένουν μηνύματα κι εμείς πιστοί στα ιδανικά μας πορευόμαστε στον ίδιο πάντα δρόμο. Ο αγώνας για το ψωμί είναι και σήμερα επίκαιρος όσο ποτέ. Το φάντασμα της ανεργίας μεγάλωσε και περιπλανιέται εφιαλτικά πάνω από τους πόθους της νεολαίας. Ο αγώνας για την Παιδεία συνεχίζεται και τα προβλήματα μεγαλώνουν. Το παιδί του εργάτη και του αγρότη κινδυνεύει να χάσει το τρένο της μάθησης.
Μέσα στο κλίμα της σύγχυσης και της ευνουχισμένης σκέψης, κινδυνεύει ακόμα και η έννοια της ελευθερίας, όπως εμείς την ονειρευόμαστε. Γίνεται ελευθερία της ασυδοσίας και της διαφθοράς της πλουτοκρατίας.
Ο,τι και να πουν, ό,τι και να κάνουν το νόημα του Νοέμβρη δε θα το αμαυρώσουν ποτέ, αιωνίως και παντοτινά θα παραμένει ο δικός μας μεγάλος Νοέμβρης..!
Βασίλης ΛΙΟΓΚΑΡΗΣ