Δεν είναι καινούριο ζήτημα, αφού ο Δ. Τσοβόλας είχε δώσει το μήνυμά του προς πάσα κατεύθυνση ως προς την αξιοποίηση της όποιας δύναμης, μέσω της ψήφου, του δώσει ο λαός. Δεν πρόκειται να δημιουργήσει μετεκλογικά πολιτική κρίση είχε πει, αν δεν υπάρξει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Που σημαίνει ότι ενδιαφέρεται για τη διατήρηση της σημερινής κοινωνικοπολιτικής πραγματικότητας και το προσδιόρισε, βεβαίως, λέγοντας ότι θα συμβάλει σε κυβέρνηση συνεργασίας το ΠΑΣΟΚ.
Βεβαίως, ο Δ. Τσοβόλας φρόντισε να ανοίξει τη χαραμάδα, που μπορεί να φωτίσει την υπόθεση των μετεκλογικών συνεργασιών του. Οταν εντοπίζει την αιτία της νεοφιλελεύθερης πολιτικής του ΠΑΣΟΚ στην «αλαζονεία της αυτοδυναμίας» τότε βεβαίως σπέρνει αυταπάτες, ως προς το ότι η πολιτική διέξοδος κυβερνήσεων συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ δε θα 'ναι φιλολαϊκή. Μόνο που αυτό και μόνο αρκεί, για να κατανοήσει ο λαός ότι η ηγεσία του ΔΗΚΚΙ δεν είναι διατεθειμένη να συγκρουστεί με τα μεγάλα συμφέροντα, προκειμένου να συμβάλει στην προοπτική της λαϊκής παρέμβασης και δράσης, με κατεύθυνση την εναντίωση στα μονοπώλια και τον ιμπεριαλισμό, την πολιτική τους και την εξουσία που την ασκεί.
«... Η δημοκρατία έχει οικονομικό κόστος, που μεταφράζεται μέσα από την κοινωνική πολιτική και τον κοινωνικό ρόλο που πρέπει να παίξει το κράτος, (είπε στην ομιλία του σε μέλη και στελέχη του ΔΗΚΚΙ στις 13/2/2000). Γιατί αν δεν παίξει αυτό το ρόλο, τότε οι λαοί αφού μπαίνουν στο περιθώριο μεγάλα τμήματά τους, θα ξεσηκωθούν και δικαιολογημένα θα οδηγηθούν σε ανεξέλεγκτες μορφές πάλης. Οπότε, τίθεται σε κίνδυνο η ίδια η δημοκρατία και οι δημοκρατικοί θεσμοί, αν δεν είσαι διατεθειμένος να δώσεις τα χρήματα που είναι απαραίτητα για να πετύχεις αυτή την κοινωνική συναίνεση και την κοινωνική συνοχή».
Να, λοιπόν, ποιος είναι ο απώτερος στόχος της ηγεσίας του ΔΗΚΚΙ. Να δοθούν μερικά ψίχουλα στο λαό, προκειμένου να σταματήσει τους αγώνες για το δίκιο του, να υποταχτεί στα συμφέροντα των επιχειρηματιών και να σωθεί αυτή η καπιταλιστική κοινωνία. Βεβαίως, έχουν περάσει οι καιροί που υπήρχαν τέτοιες δυνατότητες και λόγω αλλαγής συσχετισμού των δυνάμεων σε διεθνές επίπεδο μετά την ανατροπή του σοσιαλισμού, αλλά και λόγω της μακροχρόνιας κρίσης του συστήματος, που οδηγεί στην αυξανόμενη ένταση της εκμετάλλευσης.